มอเตอร์ไซค์ของธัญญาค่อยๆ ขี่ไปตามถนนบ่ายแก่ ใกล้มหาวิทยาลัยมีต้นไม้รายล้อม ซุ้มที่นั่งและเสียงหัวเราะของเด็กนักศึกษาอยู่รอบข้าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ระหว่างที่ธัญญานั่งอยู่ในห้องเรียน อาจารย์กำลังสอนเรื่องเศรษฐศาสตร์เสียงรัว ๆ ขณะที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเจตน์ที่นั่งอยู่แถวหลังสุด จมอยู่ในความคิดของตัวเอง
“เฮ้ย เจตน์ ข้อไหนมั้ย” ธัญญาถามขึ้น ดึงความสนใจเขาจากบทเรียน
เจตน์ยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะตอบว่า “อื้อ อย่าหวังเลย” ด้วยน้ำเสียงที่มีอารมณ์ขัน
ระหว่างพักเที่ยงที่โรงอาหาร ธัญญากับเพื่อนฝูงแอบยิ้มและกระซิบเกี่ยวกับเจตน์อยู่ในระยะที่สามารถได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเขา
“แกว่ายังไงเกี่ยวกับเจตน์ เขาน่ารักมากเลยนะ” เพื่อนสาวว่า ในขณะที่ทุกคนหันมามองธัญญา และเธอก็รู้สึกเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
“อย่าพูดถึงเขาเลย เราแค่เป็นเพื่อนกัน” ธัญญ่าตอบอย่างพยายามخف่าความรู้สึก โดยที่หัวใจของเธอกระโดดอยู่ข้างใน
ในคืนฝนตกหนัก ธัญญานั่งอยู่ในห้องของเธอ ห่อหุ้มตัวด้วยผ้าห่ม รู้สึกถึงเสียงฝนกระทบลาดภายใน เป็นช่วงเวลาที่เธอคิดถึงเจตน์มากที่สุด และแล้วโทรศัพท์ของเธอสั่น
“ธัญญา ทานข้าวเย็นกับพี่ได้ไหม” ข้อความจากเจตน์ทำให้เธอใจเต้น รู้สึกตื่นเต้นและเขินอาย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อพวกเขานั่งอยู่ในห้องอาหารไฟสลัว และเสียงหัวเราะดังก้อง เป็นการบознารสนทนาอันรื่นเริง
“พี่จะเลี้ยงข้าวแบบนี้ทุกอาทิตย์นะ” เจตน์กล่าวอย่างอารมณ์ดี ทำให้ธัญญาได้แต่ยิ้มและพยักหน้า
“ฉันจะถือว่าพี่ปฏิบัติต่อฉันเป็นเอฟ” เขาหัวเราะเสียงดัง ขณะที่ภายในใจธัญญาเริ่มรู้สึกมีความคาดหวัง
แต่แล้ว วันหนึ่ง ความสัมพันธ์ดังกล่าวเผชิญกับอุปสรรคเมื่อพ่อแม่ของธัญญาไม่เห็นด้วย เนื่องจากความแตกต่างของฐานะ โดยให้เหตุผลว่าเจตน์ไม่เหมาะสมกับเธอ
“พ่อแม่ไม่ยอมให้คบพี่เจตน์” เธอพูดเสียงสั่น ขณะที่หวังว่าพวกเขาจะเปลี่ยนใจ
“เราหรือจะหยุดเรื่องนี้ง่ายๆ” เจตน์พูดด้วยเสียงแฝงอารมณ์ เขารู้สึกถึงแรงกดดันจากทางบ้านเช่นกัน
คืนวันที่หนาวเหน็บ เหตุการณ์ที่เคยเป็นเรื่องน่ารักได้หันมาสู่ความเข้มข้นเมื่อธัญญาเห็นเจตน์คุยกับสาวคนหนึ่งที่แสดงถึงความสนใจรุนแรง
“ทำไมเขาต้องไปยุ่งกับเธอ” ธัญญารู้สึกแย่ จนสิ่งที่ซ่อนเอาไว้เริ่มแตกสลาย
ขณะที่เจตน์พบว่าความรักครั้งนี้กำลังจะสะดุด กระนั้นเขาก็เบียดเข้าหาเธอเช่นกัน บังคับให้พวกเขาเลือกทาง
“ยอมรับความรักนี้ไหม หรือจะยอมแพ้” ธัญญาเงียบแล้วพูดว่า “ถึงเธอจะต่าง” สู้เขาได้แล้ว
สุดท้ายพวกเขาเลือกใช้ความรักเป็นเครื่องมือ เอาชนะความกดดันจากครอบครัวเพื่อยืนยันที่จะอยู่ร่วมกัน แม้ว่าจะต้องเผชิญกับไฟแห่งความรุนแรงจากความรู้สึกของผู้คนรอบข้างก็ตาม
ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างแรงกล้า สุดท้ายพวกเขาได้รู้ว่าความรักนั้นมีพลังมากกว่าที่พวกเขาคิด และพวกเขาจะพิสูจน์ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ไม่สามารถทำลายความรักของพวกเขาได้
จบด้วยภาพของธัญญาและเจตน์ยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยด้วยดวงตามีความหวังและความรักที่มั่นคง
