ฝนตกหนักเหนือเมืองเล็กริมทะเล แสงไฟของโคมถนนกลายเป็นวงกลมสีส้มที่สั่นไหวบนผิวถนนเปียก มารินก้าวออกจากรถบัสคันสุดท้ายของวัน หยาดฝนตกลงบนหัวไหล่ของเธอเหมือนคำนับที่ไม่เต็มใจ เธอห่อไหล่เข้าในเสื้อโค้ทเก่าแล้วยืดคอ หายใจลึก ๆ กลิ่นเกลือและสนิมผสมกลายเป็นกลิ่นคุ้นเคยที่ทำให้ใจของเธอสั่นไหว เมืองแห่งนี้ไม่เคยเปลี่ยนมากนัก แม้การก่อสร้างข้างหน้าจะแตกต่าง แต่เสียงคลื่น เสียงเรือ และทางเดินไม้เก่าที่ทอดยาวออกไปสู่ทะเลยังคงอยู่เหมือนหมุดย้ำเวลาที่หยุดหมุนไปในบางมุมของชีวิต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มาริน” เสียงคนเรียกดังขึ้นจากเงามืดของท่าเรือ เสียงนั้นละม้ายกับเสียงเก่าในความทรงจำแต่มีร่องรอยของเวลา “กลับมาแล้วจริง ๆ เราไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นเธออีก” เธอหันไปมอง เห็นชายสูงวัยหนึ่งคนยืนกอดเข่า มุมปากยกยิ้มและตาของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราว เขาคือป้าพรหรือที่คนเมืองเรียกอย่างติดปาก ป้าผู้คอยรับฝากของและเล่าเรื่องเรือลับให้เด็ก ๆ ฟังเมื่อสิบปีก่อน แต่วันนี้ป้าพรไม่สวมผ้าพันคอสีสดเหมือนทุกครั้ง เขามีสภาพเหนื่อยล้าแต่ยังคงสำรวมเหมือนคนรู้ว่าโลกยังต้องการให้เขาทำหน้าที่บางอย่าง
“ฉันกลับมาเพื่อหาคำตอบ” มารินตอบด้วยเสียงที่ยังสั่นเล็กน้อย คนแก่พยักหน้าเหมือนเข้าใจสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องพูด ป้าพรเอื้อมมือจับมือเธอ ผิวขรุขระจากแดดและลมทะเลแต่ความอบอุ่นนั้นคงเดิม “ถ้าจะหาคำตอบ ต้องเริ่มจากเรือ” ป้าพรพูดสั้น ๆ และสายตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นแววหนึ่งที่บอกว่าความทรงจำบางอย่างกำลังถูกเรียกออกมา
เรือที่ป้าพรกำลังพูดถึงไม่ใช่เรือประมงธรรมดา แต่เป็นเรือเก่าๆ ลำหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ในมุมเล็กของอ่าว คนในเมืองเล่าขานว่ามันเคยเป็นเรือที่บรรทุกความหวังและการจากลา มีชื่อเรียกว่าเรือวิมาน เพราะเมื่อมองในยามพระจันทร์เต็มดวง ลำเรือนั้นจะสะท้อนแสงจนดูเหมือนตึกวิมานลอยน้ำ มารินจำได้ รู้สึกถึงภาพลอย ๆ ของเด็กสาวที่เคยวิ่งไล่คว้าแสงสะท้อนนั้น แต่ในครั้งนี้ไม่มีเสียงหัวเราะ มีเพียงความว่างเปล่าที่รอคอยผู้มาเปิดประตูแห่งความจริง
มุมมองของเรื่องเริ่มสั่นไหวเหมือนกล้องที่เลื่อนเข้าใกล้ มารินเดินตามป้าพรในความมืด เสียงรองเท้าเคลื่อนไหวบนไม้เก่าผสมกับเสียงคลื่นที่กระทบซ้ำ ๆ เป็นจังหวะ สายลมสะกดให้ผมของเธอพริ้ว ราวกับมีมือ invisibly จับทุกเส้นผมให้โยกไหว เธอเห็นเรือวิมานในระยะไกล มันตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ ผิวไม้ที่แตกเป็นรอย ทาสีที่ลอกล่อนเหมือนหนังที่แก่ตัว แต่เส้นสายของเรือยังคงมีความสวยงามที่ทำให้ใจคนรู้สึกถึงอดีต
“เจ้าของเก่าของเรือ เคยบอกว่าเรือลำนี้กินน้ำตาคน” ป้าพรบอกเสียงแหบ มารินยืนเงียบ ฟังลมหายใจของตัวเองสอดคล้องกับเสียงคลื่น เสียงนั้นทำให้ภาพเก่า ๆ วิ่งผ่านเหมือนฟิล์มเก่าที่ฉายซ้อน ทันใดภาพชายคนหนึ่งปรากฏชัด เขายืนอยู่บนท่าเรือ หัวใจของมารินกระตุกเหมือนมีอะไรรั้ง เธอจำหน้าคนคนนั้นได้ เป็นภาพที่เธอเก็บไว้ลึกสุดในกล่องความทรงจำ แต่มีรูปรอยที่เลือนราง ชายคนนั้นชื่อธนัส เป็นคนที่เธอรักในวัยรุ่น เป็นคนที่หายไปพร้อมกับเหตุการณ์ในคืนนั้น
“ธนัส?” เธอเรียกชื่ออย่างไม่แน่ใจ เหมือนการทดสอบอากาศว่าคำพูดจะสั่นไหวไปถึงหรือไม่ ป้าพรถอนหายใจลึก “นานมาแล้ว มีคนบอกว่าธนัสขึ้นเรือวิมานวันหนึ่ง แล้วเรือก็หายไปในทะเล ไม่มีซาก ไม่มีร่องรอย” คำพูดนั้นเป็นเหมือนตะปูที่ตอกย้ำความเจ็บปวด มารินจำได้ว่าในวันนั้นเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่ไม่เข้าใจเรื่องความตายและการจากลา เพียงรู้สึกว่าทุกสิ่งที่สวยงามในชีวิตถูกกวาดไปด้วยมือของเวลา
คืนกลับมามีเพียงเสียงฝนและไฟเล็ก ๆ จากบ้านหลังสุดท้ายของท่าเรือ มีบ้านไม้สองชั้นที่หน้าต่างส่องแสงเหมือนดวงตาของเมือง บ้านนั้นเป็นบ้านเกิดของมารินและธนัส แต่เมื่อตอนที่เธอย้ายไปไกล พ่อแม่ของเขาย้ายออกและบ้านว่างเปล่า ห้องของเธอยังคงเก็บของเก่าไว้ บางทีสิ่งที่ยังคงอยู่คือความทรงจำมากกว่าวัตถุ เธอเดินเข้าไป มองรูปถ่ายบนผนัง ภาพวัยรุ่นที่ยิ้มกว้าง สองคนใส่เสื้อประจำทีมเดินตรงไปยังชายหาด ภาพนั้นทำให้เธอรู้สึกว่าหัวใจยังเต้นช้าลงเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น
“ทำไมเธอถึงกลับมา?” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังจากมุมห้อง อีกฝ่ายคือเคน เพื่อนสนิทสมัยเด็กของธนัส เคนยังคงหน้าตาไม่เปลี่ยนมากนัก มีแววเหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยสิ่งที่บอกว่าเขายังไม่ยอมแพ้ในการตามหาความจริง “เพราะคำถามยังอยู่” มารินตอบ และเห็นว่าเคนก้าวเข้าใกล้ เอามือไพล่หลัง เหมือนคนที่กำลังเปิดประตูดีกรีแห่งอดีต เขายังมีแผลเป็นเล็ก ๆ ที่คางเหมือนครั้งนั้นที่ทั้งสามคนพุ่งไปเล่นน้ำด้วยกัน เหมือนการเตือนสติว่าทุกอย่างยังไม่ลืม
“มีคนเห็นอะไรเมื่อคืนนั้นหรือเปล่า” เคนถาม เงาของเขายาวทอดตามผนังบ้าน เสียงฝนดังเหมือนเครื่องมือชลอเวลา “มีแค่ข่าวลือ มีคนพูดว่ามีแสงในทะเล มีเสียงร้องไห้ แต่ไม่มีใครกล้าจะยืนยัน
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: ทะเล, ความทรงจำ, เมืองเล็ก, ความรัก, ความลับ, ฝน, คืน, วัยเด็ก
