ลมที่พัดผ่านท้องนาขณะรถกระบะเลี้ยวเข้าไปตามถนนลูกรังไม่พาเสียงของเมืองตามมาด้วย พราวกดหน้าต่างลงจนแขนเปียกหมาดด้วยฝุ่น กลิ่นชื้นของดินและใบตาลเข้ามาแทนที่กลิ่นควันรถเมล์ที่เธอคุ้นเคย เธอไม่รู้ว่าต้องรออะไรเมื่อขากลับมาที่หมู่บ้านเกิด แต่เธอรู้ว่ามีช่องว่างในหัวซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่เธอกลับมา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มีใครนั่งข้างในไหมจ๊ะ พราว?” คนขับรถถาม ชายวัยกลางคนมีมือเรียวที่จับพวงมาลัยแน่น พราวเห็นมือเขาเป็นรอยแผลเป็นจาง ๆ เหมือนคนปลูกข้าวที่จับเคียวทั้งชีวิต
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอตอบเสียงเรียบ ใบหน้าของเธอไม่ยิ้ม ความทรงจำที่หายไปยังเหมือนรอยขาด: จุดหนึ่งของชีวิตที่ถูกตัดทิ้งออกไปโดยไม่ตั้งใจหรือโดยบางอย่างที่คงตัวอยู่ในหมู่บ้าน
รถหยุดหน้าบ้านไม้เก่าที่มอญสร้างไว้สไตล์ท้องถิ่น ทาสีเก่าปล่อยให้สีซีดจาง หน้าบ้านมีตุ่มหินสองก้อนตั้งอยู่ ราวกับเฝ้าประตูของคนอื่นไม่ให้เข้าไปลึกกว่านั้น พราวลงจากรถด้วยกระเป๋าใบเดียวและรองเท้าแตะที่สวมมานานจนรอยเท้าผันเป็นนิสัย
“แม่เล็ก” เสียงห้าวแต่คุ้นเคยเรียก เธอเห็นผู้หญิงกลางคนก้าวออกมาจากประตู ผมหยักศกย้อมสีดำเก่าอัดไว้ด้วยผ้าคลุมไหล่ พวกเขาสบตาแล้วยืนนิ่งหน้ากันสักครู่ ก่อนจะกอดกันแน่น ราวกับกอดเพื่อตรวจสอบว่าทั้งสองยังคงอยู่จริง
“กลับมาเองได้ยังไง ไม่โทรบอกเลย” แม่เล็กถาม พยายามตัดความอึดอัดด้วยการพูดเร็วๆ
“งานมัน… ต้องดูเอกสารสักหน่อย” พราวโกหกเสียงเรียบ แต่สายตาหลบไปมองหน้าฝาชักโครกไม้ที่ตั้งอยู่ในมุมนอกบ้าน ในหัวเธอยังมีช่องว่าง—ภาพไม่สมบูรณ์ของคืนหนึ่งซึ่งทำให้เธอไม่กล้าระลึก
“เอาอย่างไรดี วันนี้ตลาดมีคนขายปลา แต่เจ้าไม่ชอบท่าเรือนี่” แม่เล็กเปลี่ยนเรื่อง พาเธอเข้าไปในครัวที่มีกลิ่นต้มข่าและใบมะกรูด บ้านที่เธอจำได้ไม่มีเปลือกความแปลกใหม่ แต่ก็มีความสิ่งที่ไม่เหมือนเดิม—บางอย่างเงียบกว่าที่เคย
คนในหมู่บ้านมองมาอย่างระแวดระวังในคืนแรกที่เธอเดินออกจากบ้าน ไฟหน้าบ้านที่สว่างน้อย ทำให้เห็นเงาเป็นลำยาวบนถนนเล็ก ๆ เสียงกบร้องเป็นจังหวะที่ไม่ตรงกับความทรงจำของเธอ ทุกคนคุยกันเป็นคราวๆ เกรงว่าจะปลุกเรื่องเก่า พราวอยากถามคำถามแต่เธอใช้เวลาสำรวจใบหน้าของคนรอบตัว
“มิตรยังอยู่ไหม” เธอถามเสียงต่ำ มิตร—เด็กชายที่เคยเป็นเพื่อนเล่นเมื่อก่อน และเป็นความทรงจำหนึ่งที่หายไปเมื่อเธอลุกหนีจากหมู่บ้าน
“มิตรเหรอ… ต้องถามอาจารย์นพ” แม่เล็กถอนหายใจ “เขาย้ายไปช่วยซ่อมโรงเรียนที่ตำบลข้างๆ แต่ว่า…” เธอหยุด น้ำเสียงตกลงในความไม่สบายใจ
“แต่ว่าอะไร?” พราวถาม
“หมู่บ้านเงียบขึ้นตั้งแต่เขาไป ใคร ๆ ก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย” แม่เล็กพูดด้วยน้ำเสียงห่วง “อย่าเพิ่งเข้าไปวันมืดนะ พวกเงา… เขาว่าเป็นอย่างนั้น”
พราวยกคิ้วโดยไม่รู้ว่าต้องเชื่อแค่ไหน คำว่า ‘เงา’ ในปากคนสูงวัยของหมู่บ้านไม่ใช่เรื่องตลก มันเหมือนคือชื่อเรียกของสิ่งที่ทุกคนรู้สึกแต่ไม่อยากพูดถึง เธอจึงยิ้มแหย่ว่า “ฉันโตแล้ว แค่อยากเจอมิตรเท่านั้น”
คืนแรกในบ้านเก่าไม่ได้หลับง่าย เธอนอนหันหลังให้ประตู หน้าต่างปล่อยให้เสียงจิ้งหรีดตีกึกตังก้องเสียยิ่งกว่าที่ควร ตัวบ้านมีช่องเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนถูกปิดทับด้วยอากาศ แสงจันทร์ลอดผ่านช่องที่ปูด้วยสังกะสีทำให้เกิดเงาเป็นรอยลึกบนพื้น เธอพยายามไล่ความคิดกลับไปหาช่วงเวลาที่หายไป แต่ยิ่งพยายาม ความเงียบในหัวกลับยิ่งตีกลับเหมือนมีมือปิดปาก
วันต่อมา พราวเดินไปที่โรงเรียนเก่าที่อยู่ปลายหมู่บ้าน มันเป็นอาคารปูนสองชั้นที่ชั้นล่างเปิดครึ่งหนึ่งมีโต๊ะเก่า ๆ วางไม่เป็นระเบียบ อาจารย์นพยืนค้ำประตู เขาเป็นชายอายุห้าสิบที่ตาโหลแต่ยังมีความอ่อนโยนในรอยยิ้มของเขา
“น้องพราวเองเหรอ มาได้ยังไง” อาจารย์นพถาม
“กลับมาหาความทรงจำครับ/ค่ะ” พราวตอบและตกใจที่เสียงเธอเหมือนไม่แน่นอน
“ความทรงจำ?” อาจารย์นพขมวดคิ้ว “คนเราเป็นแบบนั้นไหม อยู่ดี ๆ ก็… พราว เธาตายน้ำตื้นหรือเปล่า?”
“ไม่ใช่แบบนั้น อาจารย์” เธอตั้งใจอธิบาย “ฉันรู้สึกว่ามีหายนะในส่วนหนึ่งของชีวิต ฉันอยากให้มันกลับมา”
อาจารย์นพท่าจะรับรู้ แต่แกไม่พูดต่อ เขาแค่มองนานและบอกให้เธอนั่ง เงารอบ ๆ โรงเรียนเหมือนจะไม่อยากให้การสนทนาต่อไป
“มีบางอย่างเกี่ยวกับน้ำ” เขาพูดในที่สุด “ไม่ใช่ว่าน้ำมันทำอะไร แต่ในหมู่บ้านมีพื้นที่ที่เราไม่ควรจำก้าวเข้าไปดวงตาจะขาดไป…”
“ขาดอะไร?” พราวถาม
“ความจำ” อาจารย์นพตอบ “เมื่อคนเข้าไปใกล้สายน้ำในคืนที่ลมไม่พัด พวกเขาจะสูญบางอย่าง บางครั้งเป็นชิ้นส่วนของเหตุการณ์ บางครั้งเป็นชื่อคนที่พวกเขารัก”
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้พราวรู้สึกโล่ง มันเป็นการยืนยันว่าช่องว่างในหัวเธอไม่ใช่โรค แต่มาจากสิ่งที่อยู่ในหมู่บ้าน น่าแปลกใจที่คนที่ไม่เคยตายกลับกลายเป็นคนที่เดินผ่านความทรงจำเป็นชิ้นๆ เหมือนบ้านที่ถูกขโมยของ
“แต่ทำไมใคร ๆ ก็ไม่ได้พูดอย่างชัดเจน?” เธอถาม
“เพราะว่าเมื่อคุณบอก คุณก็ต้องจำ” อาจารย์นพตอบเสียงราบต่ำ “จำแล้วบางความจริงก็ยากเกินไป หลายคนเลือกปกปิดและเรียกมันว่าความสงบ”
พราวยืนนิ่ง คำว่า ‘ความสงบ’ ถูกยกขึ้นเป็นคำแก้ตัวของการปิดปาก มันเงียบ แต่เต็มไปด้วยการเสียสละ เธอเริ่มมีความรู้สึกว่าคนที่ร้องขอความสงบยอมแลกอะไรบางอย่าง เผื่อว่าเธอจะไม่ต้องจ่าย
“มิตรอยู่ไหนจริง ๆ” เธอถามอีกครั้ง
“เขา… เขาไปชายน้ำกับกลุ่มชาติพันธุ์เด็กๆ ตอนที่เกิดเรื่อง เขาหายไป แต่ไม่ใช่ในความหมายที่ถูกฝัง” อาจารย์นพถอนหายใจ “เขาอยู่ แต่ไม่ใช่แบบคนที่จำชื่อของเขาได้”
พราวขมวดคิ้ว เธอจำภาพชายตัวเล็กหัวเราะในสายลมไม่ได้ชัดเจน แต่รู้สึกว่าชื่อ ‘มิตร’ ทำให้ท้องของเธออุ่นขึ้น เธอต้องเจอเขาให้ได้
วันใกล้ค่ำ พราวเดินไปที่ต้นหนอง ป่ารอบ ๆ เล็กและมีสะพานไม้เก่า ๆ ข้ามผิวน้ำ ลมพัดช้า ๆ ดึงคลื่นน้ำเป็นลาย คนที่อยู่ใกล้หนองจะหยุดคุยทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาทำเหมือนมีสายใยบางอย่างที่ขวางให้ไม่บอกเต็มปาก
“คุณต้องไปไหม?” แม่เล็กถามเสียงห่วง
“ฉันต้องรู้” พราวตอบ “ถ้ามิตรยังอยู่ฉันอยากเห็นหน้าเขา”
“ระวังเสียง” แม่เล็กพูดเบา ๆ “อย่าเอ่ยชื่อใครออกมาข้างหนอง”
พราวยืนนิ่ง พยายามไม่ให้ปากสั่น เธอเดินช้าลงบนสะพาน ไม้บางแผ่นมีรอยผุเป็นวงกลม เงาของต้นไทรแผ่ออกบนผิวน้ำ เธอไม่รู้สึกถึงตัวเองจนกระทั่งได้ยินเสียง
ไม่ใช่เสียงที่เคยได้ยินจากคนหรือสัตว์ มันเป็นเสียงที่เหมือนลมหายใจของถ้วยใหญ่—สำเนียงของความว่าง มันทำให้แผ่นหลังของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีภาพผีหรือเงาที่ชัดเจนเป็นรูปร่าง มันเป็นชนิดของเสียงที่ทำให้ความทรงจำเบาลงเหมือนฝุ่นถูกกวาดออก
“อย่าพูดชื่อเขา” เสียงหนึ่งกล่าวเบา ๆ ในความคิดของเธอ เธอหยุดเดิน ใบหน้าร้อนขึ้นแต่ไม่มีใครยืนข้าง ๆ
“ใครพูด?” เธอถาม แม้จะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์
“คุณไม่เห็น?” เสียงตอบกลับเบา ๆ เหมือนมาจากใต้พื้นน้ำ “ที่นี่ชื่อถูกคัดออก ถ้าคุณเรียกชื่อ คุณอาจเรียกมันมา”
พราวยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรง เธอจำชื่อนั้นได้น้อยลงเมื่ออยากจะจำ แต่ความอยากรู้กลับมีน้ำหนักมากกว่าเสียงเตือน เธอก้าวไปข้างหน้าและเห็นเด็กชายตัวเล็กนั่งหันหลังให้บนขอบสะพาน
“มิตร?” เธอเรียกเสียงสั่น
เด็กหันมาอย่างช้า ๆ ใบหน้าของเขาเรียบเหมือนไม้ ผมเปียกแฉะ คิ้วขมวดเล็กน้อยและดวงตาเป็นดวงที่ดูว่าจำอะไรไม่ค่อยได้
“ครับ/ค่ะ?” เขาตอบเสียงไม่แน่นอน
พราวเดินเข้าไปใกล้และมองหน้าเขาให้ละเอียด “นายจำฉันได้ไหม พราวไง”
มิตรก้มหน้า “ชื่อ… ชื่ออะไรนะครับ/ค่ะ” เขาทำเสียงเหมือนไม่แน่ใจ
พราวสะดุ้ง เจ็บปวดเหมือนมีคนหยิบก้อนหินออกจากหน้าอก “อย่าบอกว่า… คุณลืมชื่อนายเอง” เธอบอกน้ำเสียงแหบ
มิตรยิ้มเศร้า “บางอย่างมันหายไป ผมยังรู้สึกอยู่ว่ามีใครสักคนจับมือไว้ แต่ผมหาไม่เจอเลย”
พราวนั่งลงข้าง ๆ เขา ความเงียบระหว่างพวกเขากลายเป็นสิ่งที่พูดได้มากกว่าอย่างอื่น “คุณจำเหตุการณ์วันนั้นได้ไหม”
“เหตุการณ์ไหนครับ/ค่ะ พราว?”
คำตอบนั้นกรีดลึกมากกว่าที่เธอคาดคิด พราวกลืนน้ำลาย เสียงพื้นน้ำหมุนวนราวกับว่ามันมีแรงดูด เธอเอามือไปจับข้อมือมิตร มันเย็นแต่ไม่ใช่แบบที่ทำให้ตกใจ มันจะให้ความรู้สึกเหมือนมือคนที่ต้องการถูกจดจำ
“ฉันคิดว่ามีเรื่องบางอย่างที่เราไม่ควรให้มันจมอยู่ในน้ำ” พราวพูด “บางครั้งการไม่จำไม่ได้ทำให้เราอยู่อย่างสงบ มิตร นายรู้สึกสงบไหม”
มิตรเงียบ พลิกมือในมือของพราว “ผมรู้สึกเฉย ๆ เหมือนตู้ที่ปิดแล้ว”
คำตอบทำให้พราวรู้สึกว่ามีเงื่อนงำมากขึ้น เธอต้องการให้มิตรจำได้ แต่ก็กลัวว่าถ้าดึงความทรงจำมันจะดึงมาพร้อมกับความจริงที่หนักหน่วง เธอดูไปที่ผิวน้ำซึ่งสะท้อนดวงจันทร์เป็นวงกลมแตกต่างราวกับมีดวงตา
“เธอทำอะไรเมื่อคืนก่อน?” เสียงของอาจารย์นพดังมาจากด้านหลัง พราวหันไปเห็นเขายืนหัวเราะเบา ๆ แต่สายตามีท่าทีหนักหน่วง
“ฉันแค่เดิน” พราวตอบ
“ระวังจะไม่เห็นสิ่งที่หายไปเพราะแสง” อาจารย์นพบอก “แสงมันทำให้คนลืม และเงามันกินชื่อ”
มิตรวางมือบนหน้าตักของเขา “ผมไม่อยากลืมใคร” เขาพูดประโยคสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความกังวล
คืนต่อมา พราวค้นในห้องเก่าของเธอ ภายในกล่องหนังสือที่ถูกเก็บอยู่ใต้เตียง เธอเจอภาพวาดมือ ๆ ของเด็ก—มีวงกลมของจุดสีเขียว รอยประทับของมือเด็ก และคำว่า “ขอจำ” เขียนด้วยลายมือกระรอก ชื่อของมิตรปรากฏขึ้นราวกับว่ามันดึงเอาสิ่งที่เหลืออยู่กลับมา
“จำเหตุการณ์จริงๆ จะทำให้เรารำคาญไหม?” เธอสบถคนเดียว ถ้าความทรงจำคือวัสดุที่แตกหัก เธอจะเลือกซ่อมหรือทิ้งมันไว้ให้รอยร้าวยังอยู่?
ต่อมาพบว่าคนในหมู่บ้านมีวิธีจัดการกับความทรงจำ: พวกเขาเอาชิ้นส่วนบางอย่างของอดีตไป
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
