พลอยยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ ข้าง ๆ หน้าต่างห้องสมุดที่มุมมืดนักศึกษาไม่ค่อยมา การบ้านแบบสามมิติเรียงรายบนโต๊ะสมบูรณ์ด้วยดินสอ ปากกาสี และโครงไม้บรรจงติดกาว เส้นเงาที่พลอยลากด้วยความตั้งใจทำให้โมเดลบ้านเล็ก ๆ ดูเหมือนกำลังหายใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ภาสวางกล่องอาหารกลางวันลงแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือไปปรับโครงเล็ก ๆ ให้ตั้งตรงเมื่อเห็นว่าพลอยขมวดคิ้วกับความเอนของผนัง
พลอยเงยหน้ามองเขาแล้วเผลอยิ้ม
“ขอบคุณนะ” เธอพูดอย่างไม่ตั้งใจ ความขอบคุณลอยเป็นควันที่จางไปเร็ว
ภาสแค่พยักหน้า เขาวางช้อนแล้วมองโมเดลต่อยิ่งกว่าเดิม
ในวันธรรมดาสองคนเล็ก ๆ แบบนี้จัดเป็นเรื่องปกติ พลอยชอบทำงานจนดึก ส่วนภาสมักจะเป็นคนอยู่จนไฟปิดคนสุดท้าย แต่ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะยืนบอกตัวเองให้ออกไปก่อน
“จะเอาไฟไหม้หรือเปล่า” นัทเพื่อนร่วมห้องเดินผ่านมา ทิ้งถุงผ้าไว้บนเก้าอี้ แล้วหันมามองภาพโมเดลบนโต๊ะ
“ไม่หรอก พอจะเอาไปถ่ายรูปส่งอาจารย์” พลอยตอบรวบรัด มือยังทำชิ้นงานไปด้วย
นัทยิ้มมองภาส แล้วดันกล่องอาหารของตัวเองมากลางโต๊ะ “ภาส ทำไมไม่กินของฉันบ้าง อร่อยนะ วันนี้ป้าข้างตึกยัดมาทั้งหม้อ”
ภาสทำหน้าไม่ถูก แล้วหัวเราะเบา ๆ “ผมกินมาจากร้านข้างหน้าแล้ว”
บทสนทนาเล็ก ๆ คลี่ออกเหมือนผ้าฝ้าย แต่สิ่งที่พลอยทำคือจดรายละเอียดเล็กน้อยของภาสไว้ งานออกแบบกลางคืน ดวงตาเมื่อโฟกัสกับเส้น เงยหน้าบ่อยเวลาที่อยากถามแต่ไม่ถามซักคำ
พวกเขาไม่เคยใช้คำว่าเพื่อนสนิท แต่วินาทีที่พลอยลืมกล่องหมากฝรั่งไว้ในห้องสตูดิโอ ภาสก็ยืนส่งข้อความมาบอกพร้อมพิกัด
“เอาให้แล้วที่โต๊ะสีเขียว”
พลอยอ่านข้อความแล้วรู้สึกเหมือนมีคนมาหนุนหลังเธอเบา ๆ
คืนหนึ่งหลังการนำเสนอแบบสุดท้ายของภาค ภาสนั่งอยู่บนบันไดหน้าตึกคณะ พลอยเดินลงมาพร้อมรอยยิ้มที่ยังเก็บเกี่ยวความเหนื่อยจากการพูดคุยกับอาจารย์
“เป็นไงบ้าง” เขาถาม
พลอยยืนหอบเล็กน้อย จับกระเป๋าไว้แน่น “ก็… ผ่านเรียกคะแนน”
ภาสมองเธอ แล้วหยิบกล้องจากกระเป๋าออกมา “ขอถ่ายรูป”
“เฮ้ย จะถ่ายทำไม” พลอยหัวเราะ แต่ปล่อยให้เขาเล็งกล้อง ทุกครั้งที่ลมหายใจของเธอสั่น ภาสจะไขปุ่มกล้องอย่างช้าจนได้ภาพที่เธอชอบ
หลังภาพหนึ่งเก็บอยู่ในโทรศัพท์ ภาสเลื่อนดู แล้วพบว่ามุมที่พลอยไม่ค่อยสังเกตตัวเอง แต่เขาจำได้ทุกจังหวะ
เวลาผ่านไปปีการศึกษาที่สองและสามเหมือนการเดินท่อม ๆ ผ่านห้องทดลองและการบ้าน ภาสยังคงเป็นคนเงียบ มีมุกตลกเฉพาะหน้าเพียงเล็กน้อย ในขณะที่พลอยเสียงดังขึ้นเมื่ออยู่กับเพื่อน ๆ และมุ่งมั่นว่าจะไปเรียนต่อเมืองนอก
“ทำไมไม่ลองสมัครทุนที่อังกฤษล่ะ” มิวน้องปีหนึ่งถามพลอยในคาเฟ่หลังคณะวันหนึ่ง น้ำสตอเบอร์รี่บนโต๊ะยังไม่ถูกแตะ
พลอยเลียริมฝีปากกะปริบกะปรอย “ก็คิดไว้นะ แต่ยังไม่กล้าลงมือเต็มที่”
ภาสซ่อนความรู้สึกไว้ในแก้วกาแฟพวกนั้น เขารู้ว่าพลอยฝันใหญ่ ฝันที่จะไปเห็นตึกสูง ๆ และออกแบบของที่คนอื่นจะจดจำได้ แต่เขากลับไม่มั่นใจว่าจะมีที่ให้เขาอยู่ในความฝันนั้นด้วย
“อยากไปไหม” เขาถามในตอนที่เพื่อน ๆ เริ่มลุกไปเรียนวิชาอื่น
พลอยถอนหายใจยาว “อยาก แต่ว่า… ไม่อยากทิ้งที่นี่ไป”
เงียบลงชั่วครู่ ก่อนที่พลอยจะยิ้มกว้างจนเห็นเหงื่อบนหน้าผาก ความลังเลของเธอพอจะเห็นได้ในสายตา
“แล้วถ้าไปจริง ๆ จะคิดถึงอะไรที่นี่” ภาสถามอย่างระวัง
พลอยมองหน้าเขาสักพัก “คิดถึงเพื่อน ๆ คงจะคิดถึงเวลานั่งทำงานด้วยกัน… กับบางคน” เธอพูดคำสุดท้ายอย่างรวบรัดแล้วหันไปมองประตู
คำว่า ‘บางคน’ นั้นทำให้ภาสกลืนก้อนอะไรลงไปในลำคอ เขารู้ว่าหัวใจตัวเองเต้นไม่ปกติ แต่เขาก็ยืนเฉยเหมือนเดิม
เดือนต่อมามีนัดคุยกับอาจารย์เพื่อคำแนะนำการไปเรียนต่อ พวกเธอได้นั่งอยู่ในห้องเล็ก ๆ อบอุ่นด้วยหน้าต่างบานใหญ่ พลอยเอาแฟ้มผลงานมาวางไว้บนโต๊ะ อาจารย์เลื่อนดูช้า ๆ แล้วพยักหน้า
“งานมีความคิดดี แต่จะต้องขัดเกลาเรื่องการสื่อความว่าอยากให้คนอ่านรู้สึกอย่างไร” อาจารย์พูด
พลอยยิ้มนิดหนึ่ง “กังวลเรื่องภาษาด้วยค่ะ”
อาจารย์ยิ้มให้เธอ “ไปลองเรียนคอร์สด้านการสื่อสารประกอบ จะช่วยให้ผลงานชัดขึ้น”
หลังจบการพบปะนั้น พลอยเปิดโทรศัพท์แล้วส่งข้อความถึงภาส
“มีคำแนะนำดี ๆ จากอาจารย์ มาเรียนสั้น ๆ ด้วยกันไหม”
ข้อความถูกส่งแล้ว ภาสตอบกลับมาช้า แต่คำตอบกลับมาด้วยคำว่า “ได้”
ความใกล้ชิดไม่เคยประกาศตัว แต่สะสมเป็นภาพเล็ก ๆ ของการร่วมทาง เมื่อทั้งคู่ไปคอร์สด้วยกัน พลอยมักจะเงยหน้ามองภาสเวลาที่เขาหัวเราะกับมุกของอาจารย์ เธอเริ่มเก็บรายละเอียดของรอยยิ้มเขาเหมือนเก็บภาพสมัยเด็กที่อยากเก็บไว้ตลอดกาล
“ถ้าพลอยไป พาสจะ…” พลอยหยุดพูดเมื่อเผลอจะพูดชื่อที่ผิดไปเสียอย่างนั้น
ภาสยิ้มกว้าง แต่ในสายตาเขามีอะไรบางอย่างที่ไม่เคยเปิดเผย “ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นจะยังอยู่ที่นี่ไหม”
พลอยถอนหายใจอีกครั้ง แล้วพูดว่า “ไม่ต้องคิดตอนนี้ก็ได้”
นั่นเป็นปกติของการค่อย ๆ ประคบความรู้สึกไว้ยามที่ความกลัวของคนสองคนยังไม่พร้อม
ซัมเมอร์ปีสุดท้าย พลอยได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยในลอนดอน ความตื่นเต้นทำให้เธอแทบคุยไม่รู้เรื่องกับทุกคนในวันประกาศผล ภาสยืนมองเธอจากระยะหนึ่ง เขาพยายามยิ้มอย่างที่เคยทำแต่ในหน้าอกเขามีก้อนแข็งที่รอวันจะแตก
พลอยวิ่งมาหาเขา โดยไม่รู้ว่าการกระทำหนึ่งของเธอจะเป็นการเปิดประตูอีกบานที่มีเสียงของความจริงรออยู่
“ภาส! ได้แล้ว ได้รับตอบรับแล้ว” เธอหอบหายใจจนเสียงสั่น
ภาสพยายามจะยิ้มแข็ง “ยินดีด้วยนะ”
พลอยยืนมองเขานานกว่าปกติ แล้วพูดว่า “ดีใจจริง ๆ ที่มีคนอยู่ตรงนี้ด้วย”
คำพูดนั้นเป็นเหมือนการกดปุ่มบางอย่างในตัวภาส เขาอยากจะพูดอีกมากมาย แต่เลือกเก็บไว้เหมือนเดิม
วันก่อนที่พลอยจะไปสัมภาษณ์เพื่อขอวีซ่า เธอเดินทางไปถึงห้องสตูดิโอที่มุมเก่า ๆ และพบว่าภาสตั้งตาคอยอยู่แล้ว เขาถอดแจ็กเก็ตออกและยื่นถุงขนมให้เธอ
“แก้เครียดหน่อย” เขาพูดแล้วหันหน้าไปมองหน้าต่าง
พลอยหัวเราะ “ขอบใจนะ”
ในห้องเล็ก ๆ นั้นมีความเงียบ แต่เป็นความเงียบที่ไม่เกรงกลัว ผู้คนที่รักกันไม่จำเป็นต้องพูดตลอดเวลา แต่บางครั้งการเงียบก็เป็นภาษาของการยืนยัน
คืนหนึ่งก่อนบิน ภาสเขียนจดหมายหลายฉบับโดยไม่ลงชื่อ เขาใส่ความใส่ใจเล็ก ๆ ไว้ในแต่ละคำ มีภาพวาดมุมหนึ่งของโรงอาหารที่พลอยชอบ มีหมากฝรั่งยี่ห้อที่พลอยลืมทิ้งไว้ และคำพูดที่เกือบจะถามว่า ‘ถ้ากลับมาจะยังมีที่ให้ฉันไหม’
เมื่อพลอยขอให้เขาช่วยเก็บของใส่กล่อง ภาสยื่นกล่องหนึ่งให้ แล้วบอกว่า “อยากให้เอาไปด้วย”
พลอยมองกล่องแล้วขำกลาง “มีอะไรอยู่ในนี้”
ภาสมองเธออย่างไม่กล้าแต่ก็พูดออกมา “ไม่ใช่อะไรหรอก แค่ของนิดหน่อย”
พลอยไม่เปิดกล่องนั้นแล้วเดินไปกอดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ข้อมือของภาสแข็งไปก่อนจะผ่อนคลายเมื่อเธอปล่อยมือออก
“ขอบใจนะที่อยู่ด้วย” พลอยกระซิบ
ภาสทิ้งเสียงหัวเราะเล็ก ๆ แต่ในดวงตาเขามีความระยิบระยับจนพลอยไม่ทันสังเกต
ความไกลทำให้ความสัมพันธ์ถูกทดสอบ พลอยไปถึงลอนดอนแล้วโลกของเธอกว้างขึ้นด้วยงานและอาจารย์ที่เข้มงวด ทุกคนต่างผลักดันให้เธอวางแผนชีวิตแบบละเอียด เธอเริ่มพูดถึงงานแบบที่ไม่เคยพูดกับเพื่อนในไทย ภาพเมืองเก่า ๆ ถูกแทนที่ด้วยแสงไฟและความหิมะเล็ก ๆ บนมุมถนน
“เป็นยังไงบ้างที่นั่น” ภาสส่งข้อความมาถามในคืนหนึ่งที่พลอยเพิ่งกลับหอ
พลอยยิ้มขณะพิมพ์ “เหนื่อยแต่สนุก คนเยอะกว่าที่คิด”
ภาสต่อว่า “กินข้าวรึยัง”
“กินแล้ว ลองชาบูแบบพวกเขาแล้วก็… เลียนแบบการเดินที่คนที่นี่ทำ” พลอยพิมพ์ แล้วเพิ่มอีโมจิที่ไม่เคยใช้บ่อย
ข้อความสั้น ๆ เหล่านั้นกลายเป็นสิ่งที่คอยเชื่อมระยะห่าง ทั้งสองเรียนรู้การแบ่งปันภาพถ่าย ของกิน และรายละเอียดของชีวิตประจำวัน
แต่มือที่คอยส่งข้อความเริ่มถอยห่างเมื่อเงาของคนอื่นมาใกล้ พลอยได้รู้จักกับเพื่อนร่วมคลาสคนหนึ่งชื่อจอห์น เขาเป็นคนง่าย ๆ ชวนคุย และเข้าหาพลอยอย่างเป็นมิตร บ่อยครั้งที่เขาชวนพลอยไปดูงานหรือฟังการบรรยายด้วยกัน
“เขาดูน่าสนใจนะ” ภาสอ่านบล็อกของพลอยแล้วรู้สึกเหมือนจะถูกไหล่ที่มองไม่เห็นบีบ
พลอยส่งรูปหนึ่งมาให้ภาส มีจอห์นยืนอยู่ข้างเธอ ทั้งสองหัวเราะและเอียงตัวชิดกันเล็กน้อย
ภาสไม่ตอบในทันที เขาเปิดรูปดูหลายครั้งจนหน้าจอสั่น เรื่อย ๆ เขาตัดสินใจพิมพ์ว่า “น่ารักดี” แล้วกดส่ง
คำว่ารักในข้อความนั้นไม่เคยตรงไปตรงมาพอ
เวลาผ่านไป พลอยเริ่มติดพันกับงานที่ต่างประเทศ เธอได้ฝึกงานในสตูดิโอที่มีหัวหน้าชาวต่างชาติที่ละเอียด และมิตรภาพใหม่ ๆ ขยายตัว แต่ทุกครั้งที่หัวใจว่างก็จะมีภาพบางส่วนของความทรงจำในมหาวิทยาลัยโผล่มา
ภาสเองก็ไม่อยู่นิ่ง เขาพยายามทำงานพิเศษเพื่อไม่ให้ตัวเองจมกับความคิดถึง เขาพบว่าตัวเองหัวเราะกับมุกแย่ ๆ ของนัทมากขึ้น และกลับมาฝึกวาดเหมือนเมื่อก่อน
วันหนึ่งพลอยกลับมาเมืองไทยเพื่อเยี่ยมบ้าน เธอจัดการเรื่องเอกสารและกลับมาหาที่เดิม—คาเฟ่ริมคณะ แสงแดดผ่านต้นลีลาวดีทำให้ร้อนชุ่ม ๆ
ครั้งแรกที่เห็นกันหลังห่าง ภาสยืนอยู่ตรงมุม โดยสวมเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ พลอยเห็นเขาแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเวลาช้าลง
“กลับมาแล้วเหรอ” ภาสเดินมาหาอย่างช้า ๆ
พลอยพยักหน้า “ใช่ แวะมาจัดเอกสารนิดหน่อย แล้วอยากเจอเพื่อน ๆ”
เวลาที่อยู่ด้วยกันมักเต็มไปด้วยบทสนทนาจากเรื่องเล็กจนถึงเรื่องใหญ่ พลอยเล่าถึงอาจารย์ใหม่ ๆ จอห์น ภาพตึกที่เธอออกแบบ ส่วนภาสเล่าเรื่องการสอนพิเศษเด็ก และอาศรมเล็ก ๆ ที่เขาไปวาดภาพ
หลายครั้งที่สายตาของภาสหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของพลอยเวลาที่เธอพูด เขาอยากจะพูดแต่ก็ตามเดิม ยืนเป็นที่พักของคำพูดที่ไม่เคยถูกปล่อย
หนึ่งคืนหลังดินเนอร์ในเมืองเก่า พลอยเดินไปข้างทางแล้วหยุดตรงสะพานเล็กถัดจากแม่น้ำ แสงไฟสะท้อนในน้ำเหมือนภาพของตึกในฝัน
ภาสเดินตามมาใกล้ ๆ “คืนนี้เงียบดีนะ”
พลอยมองน้ำ แล้วพยักหน้า “มันทำให้คิดถึงหลาย ๆ อย่าง”
ภาสเงียบไปนาน ก่อนจะพูดว่า “ตอนอยู่กับแก ผมรู้สึก… สบาย”
พลอยหันกลับมามอง เขาไม่เคยพูดว่ารู้สึกแบบนั้นบ่อยนัก การได้ยินคำนั้นทำให้เธออุ่นอย่างนุ่มนวล
วันต่อมา พลอยต้องกลับไปลอนดอนอีกครั้ง ทุกครั้งที่พวกเขาจากกันจะมีเวลาสั้น ๆ ที่ทั้งสองต้องรื้อกระเป๋าความรู้สึกมาเรียง แล้วแทรกความเป็นเพื่อนลงไปก่อนประตูปิด
ช่วงเวลาหนึ่งที่พลอยติดงานหนัก กลับมาถึงคอนโดในตอนตีหนึ่ง เธอเห็นข้อความจากภาสพร้อมรูปถุงซุปก้อนที่เขาส่งมาให้ในคืนนั้น
“กินก่อนนะ ผมไม่ได้จะเป็นโรแมนติกอะไร แค่อยากให้เธอไม่ต้องหิว”
พลอยยิ้มและพิมพ์ว่า “ขอบใจมาก คิดถึง”
ภาสกดส่งข้อความน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ผมด้วย” แต่ในหัวใจเขารู้ว่าคำนี้หนักกว่าที่ออกเสียงไป
ปัญหาเริ่มก่อตัวเมื่อความคาดหวังไม่ตรงกัน พลอยเริ่มรู้สึกว่าชีวิตสองฝั่งของเธอไม่สามารถประสานกันได้อย่างไร้รอยต่อ ความฝันในต่างแดนกว้างใหญ่จนยากจะยุบให้เข้ากับการใช้ชีวิตในเมืองเล็ก ๆ ที่มีภาสคอยเฝ้ามอง
“ถ้าพลอยจะไปต่อจริง ๆ… แล้วภาสอยากยังไง” พลอยโทรหาเขาในคืนหนึ่งเสียงเบากว่าปกติ
ภาสได้ยินความลังเลในน้ำเสียงและหัวใจเขาเหมือนถูกบีบ “ผมอยากให้แกได้ทำสิ่งที่ฝัน”
พลอยกลั้นเสียงสั้น ๆ “แต่กลัวว่ากลับมาจะไม่เหมือนเดิม”
ภาสเงียบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ เล็กน้อย “บางทีมันอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้”
พลอยไม่รู้ว่าควรจะเงียบหรือร้องไห้ เธอวางหูช้า ๆ แล้วเด้งน้ำตาออกมาด้วยตัวเอง
ความเงียบของทั้งสองเริ่มยาวขึ้นเรื่อย ๆ การตอบข้อความช้าลง การโทรคุยลดลง พลอยหมกมุ่นกับงานจนเรียกว่า ‘ต้องอยู่’ ส่วนภาสกลับมองรูปถ่ายเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก เขาเขียนบันทึกไว้ในสมุดว่าถ้าครั้งหนึ่งเขาไม่กล้าพอ เขาจะเสียอะไรไปบ้าง
มีงานนิทรรศการสำคัญที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้นภายในประเทศ พลอยกลับมาเพื่อจัดงานและมีส่วนร่วมในนิทรรศการวันนั้นเธอพบว่าตัวเองหยุดเมื่อเห็นผลงานที่ภาสส่งเข้าร่วมด้วย มันเป็นชุดภาพสเก็ตช์ของมุมเล็ก ๆ รอบคณะที่พลอยชอบ
“ภาส… นี่เธอวาดมุมกระถางต้นไม้หน้าห้องสตูดิโอด้วยเหรอ” พลอยพูดอย่างตกใจ
ภาสยืนอยู่ห่าง ๆ “ใช่ ผมวาดพวกที่คิดถึง”
พลอยเดินเข้าไปมองงานชิ้นหนึ่งอย่างละเอียด มีความตั้งใจในเส้นที่ไม่ต่างจากงานออกแบบของเธอเอง
“เธอเก่งนะ” พลอยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ภาสหน้าแดงเล็กน้อย “ก็… พอจะทำได้”
วันนั้นทั้งคู่ได้คุยกันยาวขึ้นว่าทำไมพวกเขาถึงเลือกสิ่งที่ทำ ภาสเล่าว่าเขาเคยตัดสินใจผิดเมื่อแรกเข้าสังคม เขาเคยลังเลที่จะบอกความจริงกับคนหนึ่งในวัยมัธยมผลสุดท้ายเขาเสียโอกาสนั้นไป และนั่นทำให้เขาถูกสอนให้เก็บความรู้สึกมากกว่าเปิดเผย
พลอยฟังแล้วเงียบ เธอไม่เคยรู้ว่าภาสมีบาดแผลจากการเลือกที่จะไม่พูด
“ทำไมไม่บอกตั้งนาน” พลอยถามหลังเธอถามต่อไปจนเขายอมเปิด
ภาสอมยิ้มข้างเดียว “กลัวว่า… ถ้าพูดออกไปแล้วมันจะหายไป”
พลอยค่อย ๆ เหยียดมือไปแตะแขนเขาเบา ๆ การสัมผัสนั้นไม่ได้ประกาศอะไร แต่เป็นการบอกว่ามีคนกำลังฟังเสียงเงียบของเขา
หลังจากนิทรรศการ มีช่วงเวลาที่ความใกล้ชิดกลับมาอีกครั้ง ทั้งสองหัวเราะ ทั้งสองโต้ตอบ แต่การคลี่คลายไม่เคยราบรื่นเสมอไป เมื่อนาทีหนึ่งที่จอห์นปรากฏตัวอีกครั้งในชีวิตพลอย ภาสเห็นเงาของความไม่แน่นอนที่กลับมา
“จอห์นชวนไปงานเปิดนิทรรศการวันเสาร์” พลอยพูดขณะพับแผ่นงาน
ภาสปัดแก้วน้ำ “ไปเถอะ”
พลอยเห็นน้ำเสียงเขาราบเรียบแต่มีความตึงอยู่ข้างใน เธอคิดว่าคนเราสามารถบอกความรู้สึกผ่านน้ำเสียงได้ แต่บางครั้งเธอก็ไม่อยากจะไปล้วงลึก
คืนวันนั้นภาสส่งข้อความไม่หยุด จนพลอยอ่านแล้วตอบกลับว่า “ขอโทษ ถอดใจไม่ได้เลยว่าต้องพูดอะไร”
ภาสตอบมาสั้น ๆ “ไม่เป็นไร เดี๋ยววันเสาร์ค่อยเจอกัน”
แต่วันเสาร์จบไปโดยที่ความคาดหวังกลับไม่ตรงกัน พลอยสนุกกับการได้พบเพื่อนใหม่ ได้พูดคุยกับคนมากมาย ขณะที่ภาสกลับไปบ้านด้วยหัวใจที่หนักกว่าเดิม เขาเห็นภาพพลอยหัวเราะกับคนอื่น แล้วความกลัวเก่าซ้ำเติมว่าถ้าพูดออกไป เขาจะเสียเธอไปอย่างที่เคยเสียของสำคัญในอดีต
วันหนึ่งพลอยเปิดอีเมลและพบว่ามีจดหมายเชิญให้เธอไปทำโปรเจ็กต์ระยะยาวในยุโรป โอกาสที่เธอไม่คิดว่าจะได้มาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แต่ครั้งนี้คำถามหนักกว่าเดิมคือจะทำอย่างไรให้ความฝันที่กำลังโตขึ้นไม่ทำลายคนที่เธอผูกพันไว้
พลอยตัดสินใจโทรหาภาส แต่เมื่อเห็นชื่อเขาเธอกลับวางหูไปเพราะกลัวว่าจะไม่มีคำตอบที่ต้องการ ภาสรับสายช้า “ว่าไง”
“มีจดหมาย… เรื่องโปรเจ็กต์” พลอยพูดเร็วจนหายใจไม่ทัน
ภาสฟังแล้วเงียบไป จนพลอยต้องบอกต่อว่า “ฉันไม่รู้จะทำไง”
ภาสตอบเพียงว่า “แล้วใจเธออยากยังไง”
พลอยเงียบไปนาน เธอไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้อย่างตรงไปตรงมา เพราะบางส่วนในใจเธออยากไป แต่บางส่วนก็กลัวว่าจะทิ้งใครซักคนไว้ข้างหลัง
เวลาค่อย ๆ กดดันความสัมพันธ์ ทั้งสองเริ่มทำผิดพลาด ภาสเลือกที่จะเงียบเมื่ออยากจะพูด และพลอยเลือกจะรับโอกาสโดยไม่บอกทุกอย่างให้ชัดเจน บางคืนพวกเขาส่งข้อความสั้น ๆ ที่แฝงความหมาย แต่ไม่มีใครยอมเปิดประตูแห่งคำสารภาพ
มีคืนหนึ่งที่พลอยตัดสินใจคุยกับภาสอย่างจริงจัง พวกเขานั่งตรงม้านั่งหน้าอาคารเรียน พลอยหายใจลึกแล้วพูดว่า “ฉันได้ข้อเสนอโปรเจ็กต์ ฉันอาจต้องเดินทางไปอีกนาน”
ภาสสบตาเธอ นานกว่าสองวินาที “แล้วถ้าเธอไป…” เขาหยุดพูด เหมือนคำถามจะทำให้เขาร้องไห้
พลอยมองหน้าเขา “ฉันไม่อยากทำร้ายใคร”
ภาสหัวเราะทะลึ่งบางอย่าง “ฉันรู้สึกเหมือนกัน”
คำตอบนั้นไม่ได้แก้ปัญหาอะไร แต่เป็นการยอมรับว่าเขาทั้งคู่กลัว
เหตุการณ์มาถึงจุดที่ต้องตัดสินใจจริง เมื่อมหาวิทยาลัยส่งคำขอให้พลอยตอบรับภายในสัปดาห์ เธอนั่งอยู่คนเดียวในห้องฝึกงานมืด ๆ คิดถึงทุกสิ่ง ภาพของภาสไต่ผ่านหัวเหมือนแสงไฟผ่านช่องหน้าต่าง
พลอยยกโทรศัพท์ขึ้นจะโทรหาเขา แต่ก็วางมันลง ภาษาที่จะพูดกับคนที่เป็นเพื่อนมาก่อนรักอย่างลึกซึ้งนั้นกลับกลายเป็นยาขม
ในคืนก่อนตอบรับ ภาสปรากฏตัวที่หน้าห้องสตูดิโอโดยไม่เคยบอก พลอยเห็นเขาแล้วสะดุ้งเฮือกภายในใจ ไม่มีคำต้อนรับที่หวือหวาแค่กอดที่แน่นแล้วยาว
“ภาส…” เธอพูดเสียงเบา
ภาสเงยหน้าขึ้น “ไม่ว่าจะไปหรือไม่ ฉันอยากให้เธอทำสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตสมบูรณ์”
พลอยน้ำตาคลอ “แต่ถ้าไปแล้วเธอจะ…”
ภาสหันหน้าไปมองหน้าต่าง “ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้เราไม่หายไปจากกัน”
คำพูดนั้นฟังดูมั่นคง แต่การกระทำต่างหากที่จะตัดสินใจว่ามันจริงหรือไม่ ภาสเริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ เขาส่งภาพผลงานของตัวเอง บางครั้งก็ส่งเพลง ทั้งหมดเป็นความพยายามที่ทำให้พลอยรู้สึกว่าเขายังอยู่
พลอยตอบรับโปรเจ็กต์นั้นในที่สุด เพราะเธอมองเห็นอนาคตของตัวเองชัดขึ้น แต่เธอก็นัดภาสว่าหากเวลาไหนที่เธอไม่สามารถทำได้ เธอจะกลับมาคุยเสมอ
ความจริงใจทำให้ทั้งสองต้องเจอจุดทดสอบใหญ่ เมื่อข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของพลอยกับจอห์นเริ่มแพร่สะพัดในกลุ่มเพื่อน โดยเฉพาะภาพที่เธอถ่ายกับจอห์นในการประชุมร่วมซึ่งถูกจับภาพโดยเพื่อนคณะหนึ่ง
ภาสเห็นภาพนั้นในโซเชียล แม้เขาจะพยายามไม่คิดไปไกล แต่ความกลัวก็กลับมา แทนที่จะถามพลอย เขาเลือกที่จะเงียบและให้ความเงียบของเขาพรั่งพรูไปถึงพลอยด้วยการไม่ตอบข้อความหลายวัน
พลอยสับสน เธอคิดว่าตัวเองทำดีแล้วแต่กลับพบว่าคนที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุดห่างไปทุกที เธอโทรหาเขาหลายครั้งไม่มีคนรับสาย
วันที่สุดท้ายก่อนพลอยจะเดินทางไปทำงาน เธอไปหาภาสที่ห้องสตูดิโอ เขานั่งอยู่ตรงมุม โต๊ะว่างแต่มีสมุดเล่มเก่าเปิดคา เงาแสงไฟตกบนหน้าเขาเป็นภาพที่เธอจำได้ดี
“ทำไมไม่ตอบข้อความฉัน” พลอยถามทันทีทั้งที่ภายในเสียงสั่น
ภาสมองเธอแล้วถอนหายใจ “ผมกลัว ผมกลัวว่าจะสูญเสียแก”
พลอยยืนนิ่ง “แล้วการสู้หรือจะยอมให้ความเงียบค่อย ๆ โอบแก”
ภาสสบตาเธอแล้วน้ำตาไหลออกมาคนแรกในชีวิตที่เธอเห็น “ผมไม่มีสูตรสำเร็จ ผมพยายามแต่บางทีผมก็กลัวเกินไป”
พลอยก้าวเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นแตะแก้มเขาเบา ๆ “ก็อยากให้เธาลองบอกคำหนึ่งประโยค”
ภาสสูดลมหายใจลึก เขามองหน้าเธอนานพอจนดวงตาเธอชื้น “ผม…ชอบเธอ”
คำว่า ‘ชอบ’ ออกมาแบบไม่หวือหวาแต่หนักแน่น มันไม่ใช่คำสารภาพใหญ่โต แต่เป็นความจริงที่ถูกแกะออกจากกล่องความกลัว
พลอยยิ้มแล้วหัวเราะเล็กน้อย น้ำตาไหลตามมาด้วยความโล่ง “ฉันก็อยากรู้มานาน แต่กลัวจะทำให้อะไรเปลี่ยน”
พวกเขาจับมือกันเงียบ ๆ เป็นครั้งแรกที่คำพูดน้อยกว่าการสัมผัส
การยอมรับกันทำให้ความห่างจากกันในอีกฟากหนึ่งน้อยลง แต่ไม่ได้ทำให้มันหายไปทั้งหมด โปรเจ็กต์ในยุโรปเป็นความท้าทายที่กินเวลา ภาสเองต้องเรียนรู้ที่จะวางใจและไม่ให้ความกลัวเก่า ๆ กลืนตัวเองอีกครั้ง เขาพยายามพัฒนาตัวเองทั้งงานและการสื่อสาร
มีคืนหนึ่งที่พลอยส่งวิดีโอของเธออธิบายแนวคิดการออกแบบที่ทำให้คนร้องทึ่ง ภาสเปิดดูแล้วหัวเราะออกมาดังทั้งที่นอนคนเดียว
“ดีมากเลย” เขาพิมพ์ไป
พลอยตอบกลับว่า “เพราะมีคนให้กำลังใจ ทำให้ฉันกล้า”
ช่วงเวลาที่ดีไม่ได้ขาดตอน แต่มีช่วงเวลาที่ทั้งสองต้องเผชิญบททดสอบใหม่ เป็นการทดสอบที่ไม่ได้มาจากคนอื่นแต่จากตัวพวกเขาเอง พลอยได้รับข้อเสนอให้ต่ออีกปีแต่หมายความว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มได้เพียงไม่กี่นาทีจะมีความห่างอีกยาว
“ฉันไม่อยากให้เธอต้องเลือก” ภาสพูดในโทรศัพท์ เมื่อได้ข่าวว่าเธออาจต้องอยู่อีกนาน
พลอยหัวเราะเศร้า “แล้วถ้าไม่มีทางเลือกล่ะ”
ภาสเงียบไปนาน ก่อนจะบอกว่า “ถ้าไม่มีทางเลือกเราก็ต้องทำให้ทางเลือกนั้นมีค่า”
คำพูดนั้นทำให้พลอยคิดมาก เธอรู้ว่าทั้งสองต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อสิ่งที่ดีกว่า ทั้งการวางใจและการสื่อสารต้องรื้อใหม่
เดือนสุดท้ายก่อนที่ภาสจะกลับไปเยี่ยมพลอย พวกเขาวางแผนว่าทุกอย่างต้องตรง ความหวานของการรอคอยกลับกลายเป็นภูมิคุ้มกันที่ทนต่อความเศร้าได้มากขึ้น
การกลับมาครั้งนี้ภาสไม่ได้กลับมาเพื่อบอกให้พลอยไม่ไป แต่กลับมาพร้อมกระเป๋าใบเล็กที่เต็มด้วยภาพสเก็ตช์และบันทึกเล็ก ๆ เขาบอกว่ามันคือการฝึกฝนตลอดเวลาที่เธอไป
“ฉันอยากให้เธอเห็นว่าฉันพยายาม” เขาพูดในขณะที่ส่งสมุดให้พลอย
พลอยเปิดสมุดแล้วอ่าน มุมหนึ่งมีข้อความสั้น ๆ ว่า ‘ขอบคุณที่สอนให้ฉันกล้ารัก’ เธออมยิ้มจนหน้าปลื้ม
คืนสุดท้ายก่อนพลอยจะกลับไป ภาสพาเธอไปยังสะพานที่เคยยืนคุยกัน ชายฝั่งเงียบสงบและมีลมเย็น ๆ พัดผ่าน
“ฉันไม่คิดว่าการห่างจะง่าย” ภาสพูด
พลอยจับมือเขาไว้แน่น “ฉันก็ไม่คิด แต่ถ้าเราอยากลอง ฉันอยากลองกับเธอ”
ภาสมองหน้าพลอยจนเห็นแสงเสี้ยวเล็ก ๆ ของความหวัง “แล้วถ้าเกิดวันที่เราเหนื่อย จะพูดกันอย่างไร”
พลอยพยักหน้า “ถ้าลำบากจะบอก จะไม่เก็บ”
ต่อจากนั้นพวกเขาสัญญากันโดยไม่ต้องมีคำยืนยันใหญ่โต เพียงการกระทำเล็ก ๆ ที่พวกเขาทำให้กัน พลอยส่งอีเมลถึงภาสทุกเช้าเป็นภาพกาแฟที่เธอซื้อมาจากมุมต่าง ๆ ภาสส่งรูปวาดมุมเมืองที่ทำให้พลอยรู้สึกว่าเธออยู่บ้าน
ปีหนึ่งผ่านไป พลอยได้เรียนรู้อะไรมากมาย แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการกลับมาของเธอในวันที่มีงานนิทรรศการใหญ่ หลายคนต่างยกย่องผลงาน เธอได้แสดงโปรเจ็กต์ที่สะท้อนการเดินทางของเธอ ทั้งฝุ่นจากถนนลอนดอนและกลิ่นของดินในเมืองไทยปะปนกันอย่างกลมกลืน
ภาสเดินเข้าไปในห้องนิทรรศการในตอนเย็น เขามองผลงานของพลอยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ แล้วเดินมาหาเธอที่มุมห้อง
“ทุกอย่างดูสมบูรณ์” เขาพูดอย่างหนักแน่น
พลอยยิ้มและยื่นมือไปจับมือเขา “เพราะมีคนคอยอยู่ข้าง ๆ”
ภาสจ้องตาเธอและย้ำคำหนึ่งที่ครั้งหนึ่งเขาอาจจะกลัวจะพูด แต่ตอนนี้เขาไม่ได้กลัวอีกแล้ว “ผมรักเธอ”
คำว่า ‘รัก’ คราวนี้มาเต็มเปี่ยมทั้งน้ำเสียงและการกระทำ มันไม่ใช่คำที่ขาดน้ำหนักอีกต่อไป ความเงียบที่เคยอยู่ระหว่างพวกเขาถูกแทนที่ด้วยการโอบกอดที่ยาวและมั่นคง
พลอยยิ้มกว้าง น้ำตาไหลล้นด้วยความหนักแน่น เธออยากตอบกลับด้วยคำที่เท่าเทียมกัน “ฉันก็รักเธอ”
การกลับมาของพลอยไม่ได้จบลงด้วยนิยายหวานเพียงเท่านั้น แต่เป็นการเริ่มต้นที่ทั้งสองต้องร่วมกันปลูก ฝนตกบ้าง แดดออกบ้าง แต่พวกเขาพร้อมจะซ่อมหลังคาเมื่อมันรั่ว
เวลาล่วงเลยไป ภาสและพลอยเรียนจบ พวกเขามีงานมีชีวิต และความสัมพันธ์ที่เติบโตจากความเข้าใจผิด หลายครั้งที่พวกเขาทะเลาะและเพราะการทะเลาะกันนั้นเอง พวกเขาได้เรียนรู้ว่าจะพูดอย่างไรให้คนฟังไม่เจ็บและจะฟังอย่างไรเมื่ออีกฝ่ายต้องการปลดปล่อย
วันหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งบนดาดฟ้าตึกคณะ พลอยเอียงตัวมาติดกับภาส ใบหน้าทั้งสองเอนใกล้กันจนแทบสัมผัส
“เธอคิดถึงสิ่งที่เราผ่านมาบ้างไหม” ภาสถามแล้วยิ้ม
พลอยพยักหน้า “คิดถึงทุกเรื่อง ทั้งดีและไม่ดี”
ภาสขำในลำคอ “เธอจำสิ่งที่ฉันเคยเก็บจดหมายไว้ใช่ไหม”
พลอยหน้าแดงทันที “จำได้”
ภาสยื่นซองหนึ่งให้ พลอยเปิดดูเป็นเครื่องรางเล็ก ๆ ภายในมีจดหมายเก่าที่เขาเคยเขียน แต่แถมมาด้วยข้อความที่เขาเขียนใหม่ “ไม่ว่าที่ไหน ฉันจะเป็นที่ ๆ เธออยากกลับมาเสมอ”
พลอยเอียงหน้าแล้วกอดเขาแน่น น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “ขอบใจที่อยู่”
ภาสหัวเราะแล้วตอบว่า “ขอบใจที่ให้ฉันอยู่”
หลายปีหลังจากนั้น ทั้งคู่ยังคงเดินไปด้วยกันในเส้นทางที่แตกต่างแต่ไม่แยกจากกัน พลอยได้งานที่เธอฝัน ส่วนภาสก็เปิดสตูดิโอเล็ก ๆ ที่ออกแบบพื้นที่สำหรับชุมชน ทั้งสองไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่พวกเขาเรียนรู้ที่จะยอมรับความไม่สมบูรณ์นั้นและใช้มันเป็นแรงผลักในการเติบโต
ในคืนหนึ่งที่มีงานคืนสู่เหย้า พลอยและภาสยืนมองนักศึกษาใหม่ ๆ เดินผ่าน พวกเขาจับมือกันเหมือนเดิมแต่ไม่ใช่คนเดียวกันที่เคยยืนตรงนั้นเมื่อหลายปีก่อน
“บางทีการเริ่มต้นอาจไม่ได้เรียบง่าย แต่มันคุ้มค่า” พลอยพูดเบา ๆ
ภาสพยักหน้า “ใช่ และครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้ความกลัวเก่า ๆ เอาชนะเราอีก”
แสงไฟในงานส่องลงมาจนหน้าทั้งสองสว่าง ใบหน้าที่เคยปิดกั้นตอนนั้นเปิดออกด้วยความไว้วางใจและความหวัง ทั้งสองยังคงมีเรื่องให้เรียนรู้อีกมาก แต่พวกเขาเลือกจะเดินไปด้วยกันไม่ใช่เพราะความบังเอิญ แต่เพราะการตัดสินใจที่สะสมจากความเอาใจใส่ การรอคอย และการกล้าพูดในเวลาที่สำคัญ
เมื่อเพลงสุดท้ายดังขึ้น พวกเขายืนใกล้กัน พลอยยกมือขึ้นสอดนิ้วเข้ากับนิ้วของภาสอย่างอัตโนมัติ เหมือนนิ้วของทั้งสองถูกเจาะรูให้เข้ากันพอดี
ในวินาทีนั้น ไม่มีคำยืนยันจากพรหมลิขิตหรือโชคชะตา มีแต่สองคนที่เลือกและทำงานหนักเพื่อกันและกัน บางคืนอาจจะยังยาก บางวันอาจจะยังไม่แน่นอน แต่เมื่อมองมือของกันและกัน พลอยและภาสรู้ว่าพวกเขามีเหตุผลพอที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยกันต่อไป
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: รักวัยรุ่น,เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ,มหาวิทยาลัย,ความสัมพันธ์,ความฝัน,การเติบโต,หวานละมุน
