ในคืนเดือนเต็มดวงที่ป่าจันทร์ แสงจันทร์ทองส่องสว่างบนใบไม้เขียว พร้อมเสียงนกร้องเพลงซึ่งทำให้บรรยากาศดูเงียบสงบ แต่ในความเงียบนี้กลับมีความลับที่จัดเก็บอยู่เยอะมาก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นิกซ์ หนุ่มนักศึกษาสาขาการท่องเที่ยว กำลังเตรียมตัวกับกลุ่มเพื่อนเพื่อไปตั้งแคมป์ในป่าจันทร์ เขาอัดคลิปสดให้ดูทุกคน โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้
“สวัสดีเพื่อน ๆ วันนี้เราจะได้สัมผัสกับความสงบและความละเอียดของธรรมชาติ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ขณะที่เพื่อน ๆ ของเขาส่งเสียงเฮตาม
หลังจากเข้าไปในป่า เพื่อน ๆ เขาเริ่มแบ่งหน้าที่กัน นิกซ์เลือกที่จะสั่งอาหารทำง่าย ๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องพลาดการเตรียมบรรยากาศ
ในขณะที่เขากำลังทำอาหารอยู่ มีเสียงผู้หญิงร่ำไห้ดังออกมาจากที่บริเวณใกล้ ๆ ชวนให้เขาหันกลับไปมอง
“แปลกจัง มีใครอีกไหมเนี่ย?” เขาพูดเสียงเบา พร้อมขยับไปทางเสียงนั้น
เมื่อถึงที่บริเวณนั้น เขาพบหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในเสื้อผ้าขาดวิ่น ด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย นิกซ์รู้สึกสงสัย
“สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่า” เขาถามเสียงนุ่ม
เธอเงยหน้าขึ้นมาเป็นครั้งแรก “ฉันชื่อห์เอม ออกมาจากที่นี่ไม่ได้ และถ้าเธอเอาตัวเองมาอยู่ที่นี่ เราทุกคนจะต้องเผชิญหน้ากับคำสาป”
นิกซ์ยังรู้สึกงงอยู่ แต่เมื่อเขาตอบกลับเธอว่า “คำสาปอะไรเหรอ” เอมจึงเล่าถึงตำนานที่มีมาก่อนวัยรุ่นในหมู่บ้านที่ใกล้โทษให้สาปคนที่เข้าไปในป่า
จากนั้น แสงไฟเริ่มดับลงในค่ายเพื่อน ขณะที่นิกซ์พยายามทำตัวไม่ให้รู้สึกกลัว และเขาตัดสินใจที่จะนำคนอื่น ๆ ลงไปสำรวจป่าอย่างจริงจัง
เสียงลมที่พัดมากระทบกับใบไม้ทำให้บรรยากาศดูหลอน ไฟในค่ายที่ดับไปแล้วก็ทำให้ความกลัวเริ่มกระจายไปทั่วกลุ่ม
เมื่อไปถึงกลางป่า ทุกคนยกมือขึ้นตามเสียงกระซิบต่าง ๆ ที่ดังผ่านไปมา น้ำเสียงของเอมเริ่มชัดเจนขึ้น นิกซ์หยุด และหันมาทำตาส่งผ่านให้เธอขอโทษ เพื่อน ๆ เริ่มคร่ำครวญเพราะความกลัวรออยู่
“อย่ามองสายตาของพวกเขา พวกเขาคือคำสาปของป่า” เสียงเอมสะดุดหู พร้อมทำให้ทุกคนยิ้มและลืมความกลัวในตนไปนิดหน่อย
แต่แล้ว คืนหนึ่ง ก็เกิดเรื่องสุดวิบัติ เมื่อหนึ่งในเพื่อนของนิกซ์หายตัวไป เกมที่พวกเขาเล่นกลายเป็นแหล่งสับสน วุ่นวาย
นิกซ์รู้สึกผิดหวังในเขาที่ไม่สามารถปกป้องเพื่อน และโดยเฉพาะเมื่อเอมบอกเขาว่าความรักของเขาจะเต็มไปด้วยคำสาปออกจากใจของเขา เธอขอโทษและหายไปท่ามกลางความมืด
นิกซ์ตัดสินใจเดินเข้าไปหาเอมอีกครั้ง “ระวังตัวนะ” เขาพูดเสียงต่ำ
เขาต้องการเชื่อมั่นในตัวเธอ ภาพแห่งฤดูใบไม้ผลิและฤดูฝนถูกจำลองให้ออกมาในจิตใจของเขา แม้ในตอนนี้ ต้องแสดงการตัดสินใจในป่าอย่างสิ้นเปลือง
กระนั้น ความรักที่เขาฝนฟูรอเจอ โดยไม่มีสันติสุข แต่จะเชื่อมั่นในคำว่า “ยังมีเวลา”
เมื่อถึงที่สุดของช่วงระยะ การเผชิญหน้าในขณะนี้กลายเป็นจุดที่ถูกกำหนด ทุกคนต้องเลือกที่จะแหลกเหลวหรือสู้ต่อไป ทางเอมเริ่มชัดเจนในตัวนิกซ์ เขาจำได้ว่าเธอไม่ได้แค่ข้อความบอก “คำสาป”
ความสุขนั้นจัดอยู่ในความมืด เขามองไปยังนอกป่า และเห็นเอมยิ้มอยู่ที่นั่น
สิ่งนั้นสั่งให้เขาค้นหาตัวเองและความรักต้องห้าม สุดท้าย ความรักไม่เคยทำให้เขาหายไป ในตอนนี้
การต่อสู้อันเข้มข้นในป่าสัมผัสความรักของลวงตาและอันตราย ที่ยังคงตามมาไม่รู้จบ
