แสงแดดจ้าในเช้าวันที่สดใสสาดส่องผ่านหน้าต่างของห้องนอนเล็ก ๆ ในเมืองชนบท ทั้งอากาศสดชื่นและเสียงนกร้องเบา ๆ ทำให้ลิซ่าเปิดตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกของการเป็นคนคนเดียวในโลกนี้ที่มีชีวิตอยู่ แต่จริง ๆ แล้วเธอรู้สึกเหมือนเป็นเงาร่างที่ไม่มีใครสนใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บางสิ่งที่อยู่ในมืออาจจะทำให้มันเปิดเผยมากกว่าที่เธอคิด ลิซ่าหยิบขึ้นมาด้วยมือสั่นน้อย ๆ ชื่อของอีวานเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอปรากฏอยู่บนหน้าจอ “ลิซ่า คิดถึงแกว่ะ ไปเที่ยวกันไหม” เสียงของเขาหวานครางสำเนียงภาษาไทยที่ชัดเจน
เธอยิ้มกว้างจากใจ บางทีการเปลี่ยนบรรยากาศอาจจะช่วยให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง หนึ่งชั่วโมงต่อมา ตอนที่ลิซ่าเดินออกจากบ้านในชุดธรรมดา ฤดูร้อนแบบเย็นสบายนั้นได้ทำให้เธอรู้สึก สดชื่นเป็นพิเศษ
เมืองมีความเร่งรีบ แต่แสงไฟที่สว่างไสวจากบาร์และร้านกาแฟกลับคู่ควรกับค่ำคืนอันรื่นรมย์ ลิซ่ารู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบกับอีวานที่ร้านกาแฟชื่อดังแห่งหนึ่ง “แกดูสวยขึ้นนะ” อีวานบอกขณะส่งกาแฟอุ่น ๆ ให้เธอ
การสนทนาของทั้งสองลื่นไหล โดยมีเสียงหัวเราะของฝูงชนเป็นแบ็คกราวด์ เสียงขี้เล่นของอีวานทำให้ลิซ่าลืมความเหงาได้ชั่วขณะ ไม่นานนัก หัวข้อสนทนากลับมาถึงเรื่องต่างดาวที่เตรียมมาเยือนโลกในวันพรุ่งนี้
“กลับกันในเวลานี้เนี่ยนะ” อีวานกล่าวด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน เขาแสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นที่ได้เห็นผู้มาเยือนจากต่างดาว ลิซ่ามองเขาด้วยแววตาที่เคลือบไปด้วยความหวังและความกลัว””
วันต่อมาช่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง ขณะที่ท้องฟ้าถูกประดับด้วยแสงสีที่ผิดธรรมชาตินับประการ ลิซ่าเดินไปยังจุดที่ประกาศให้ทุกคนไปพบกับทีมวิจัยจากต่างดาว และนั่นคือครั้งแรกที่เธอได้เห็นเขา อาร์ค ชายหนุ่มที่มาจากดาวเคราะห์ที่ห่างไกล ดวงตาที่เขาส่องประกายราวกับการมองเห็นโลกผ่านวิสัยทัศน์ใหม่
ความขัดแย้งเริ่มก่อตัวเมื่อเมื่อลิซ่าได้รู้ว่าอาร์คมีหน้าที่ทำการวิจัยที่จะส่งผลต่อความเป็นอยู่ของมนุษย์”คุณหมายความว่ายังไง ถ้าคุณไป เราจะเหลืออะไร” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
อาร์คตอบกลับด้วยความเต็มใจ”ถึงกระนั้นให้เราลองดูกันเถอะ ความรักนี้อาจเกิดขึ้นกับเราทั้งคู่ได้หรือไม่”
วันเวลาผ่านไป ลิซ่าและอาร์คต่างใช้เวลาในการเรียนรู้และสนุกสนานร่วมกัน แม้ว่าจะมีกลุ่มคนที่ไม่เห็นด้วยกับความรักระหว่างมนุษย์และต่างดาว แต่สำหรับลิซ่าดูเหมือนความรักของพวกเขายังเป็นเรื่องที่สวยงาม ทั้งคู่ได้สร้างความทรงจำในสถานที่ต่าง ๆ ตั้งแต่การนั่งอยู่หน้าทะเลสาบที่ระลอกน้ำส่งเสียงให้สงบ จนถึงการเดินสำรวจทางน้ำตกที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางป่า
แต่ความรักนั้นไม่เคยง่าย วันหนึ่ง เมื่อบทวิจารณ์จากสาธารณะเกิดขึ้น ทำให้สองคนต้องเผชิญกับความกดดันที่สูงขึ้น อาร์คพบว่าตัวเองต้องเลือกว่าจะทิ้งภารกิจเพื่อคงอยู่กับคนที่เขารักหรือจะกลับไปยังดาวเคราะห์ของเขา
ในคืนที่เข้มข้น ค่ำคืนที่กลุ่มผู้คัดค้านได้รวมตัวกันเพื่อแสดงพลังในการต่อต้านความรักนี้ “เราจะไม่ให้คนต่างดาวมาทำลายเรา!” เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม ลิซ่าจึงตัดสินใจเข้าสู้เพื่อความสัมพันธ์ของพวกเขา ณ จุดนี้
ในงานวางแผนค้นหาวิธีที่จะทำให้ผู้คนเข้าใจและยอมรับอาร์ค เธอรู้ว่าการยืนหยัดในสิ่งที่เธอเชื่อมันยากเย็นเพียงใด แต่เธอก็รู้ว่าหัวใจของเธอยึดมั่นอยู่กับอาร์ค “รักคือสิ่งที่เราเลือก จะยอมรับความเป็นมนุษย์ของกันและกัน”
ถึงแม้ความรักของทั้งคู่จะต้องเผชิญหน้ากับความทุกข์ยาก ลิซ่าและอาร์คเริ่มจุดประกายความหวังในใจของผู้คน ด้วยการร่วมมือกันสร้างความเข้าใจ ถึงจนกระทั่งวันหนึ่งสังคมเริ่มเปิดใจให้กับความรักของพวกเขา
ฉากสุดท้ายบรรจบกัน ณ ทะเลที่มีดวงดาวส่องสว่างเหนือหัว ทั้งคู่เผชิญหน้าอย่างเต็มไปด้วยความมั่นคง “เราจะไม่ปล่อยมือกันไปไหน” อาร์คกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง แม้ความไม่แน่นอนในชีวิตนี้ จะยังคงอยู่ เสียงคลื่นยังคงโหมกระหน่ำจนทำให้มีความหวังในอนาคตที่สว่างไสว
ความรักของพวกเขาจะยืนยาวไปในจักรวาลที่ไม่สิ้นสุด ประสบการณ์มากมายจะทำให้ทุกคนเชื่อมโยงกันไปและกลับในท้ายที่สุด” เรารักกัน”
