ห้องสมุดลอยฟ้า

ลมบนระเบียงไหลอวลด้วยกลิ่นหมอกหวาน ร่างเพรียวของเซนก้าวเร่งไปตามทางเดินไม้ทาสีขาว รอบตัวคือยอดอาคารระฟ้าที่ส่องแสงตัดกับท้องฟ้า เมือง ‘โนวาลิส’ นี้ลอยสูงเหนือเมฆ—และไม่มีใครเคยเห็นผืนดิน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เซนหยุดหน้าอาคารหินเก่าแต่งลายสายฟ้า รูปซุ้มประตูสูงเสียดนั่นคือ ‘ห้องสมุดลอยฟ้า’ ที่เขาทำงานตำแหน่งเด็กจัดหนังสือ ชีวิตแสนธรรมดาของเซนวนเวียนอยู่กับเหล่าหนังสือหนา ฝุ่นสีเงิน และความเงียบงัน แต่วันนี้ทั้งหมดกำลังสั่นคลอน

เสียงประตูแกร่งสะท้อนเบา ๆ เมื่อเขาดันเข้าไปในโถง พี่เรย์ เจ้าหน้าที่ประจำโต๊ะหยิบหนังสือพร้อมถ้อยคำที่คล้ายชวนเชิงหยอก “มาก่อนเวลาอีกแล้วนะ เซน คนขยันนี่มีแต่ฝุ่นกอด”

เซนยิ้มจาง ตอบเบา “หนังสือเต็มพื้น ยังมีใครดูแลนอกจากผมเหรอพี่”

สายตาเรย์แข็งกระด้างขึ้นนิดหนึ่ง เหมือนคำพูดเซนสะกิดอะไรบางอย่างในใจ แต่เขาเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้มีแขกแปลกหน้า ขอให้ช่วยดูรอบ ๆ ข้างหน่อย อย่าให้ใครเข้าห้องต้องห้ามนะ”

เซนพยักหน้า ในอกมีทั้งความกลัวและเหนื่อยล้า งานวันนี้ดูเหมือนจะยาวไกลกว่าทุกวัน

เมื่อทุกอย่างเงียบอีกครั้ง เสียงแว่วเบา ๆ ดังมาจากโซนหนังสือหายาก เซนชะงัก เดินตรงไปแง้มม่านทองเก่า เห็นเงาของเด็กหญิงผมสีฟ้าเล็ม ๆ คล้ายอยู่ในฝัน—แต่อันที่จริงเธอคือจีน่า เด็กสาวที่เขาไม่เคยเห็น “เธอ… เข้ามาได้ยังไง?”

จีน่าชะงักมือที่กำลังแตะสันหนังสือ เธอขยับปากเหมือนลังเล “ขอโทษ ฉัน… แค่อยากหาหนังสือเล่มหนึ่ง”

เซนยืนค้ำทางออก รู้สึกตึงเครียด ทว่าในใจกลับถูกดึงดูดด้วยคำถามและแววตาของจีน่า “ที่นี่ไม่มีใครเข้าได้ง่าย ๆ ถ้าเธอหาหนังสือล้ำค่า ฉันจะช่วยหาให้…แต่อย่าเข้าไปลึกกว่านี้”

จีน่าพยักหน้า หนังสือเล่มที่เธอกำในมือคือปกหนังเก่าสีดำ บนสันเขียนด้วยอักษรโบราณ เซนสังเกตด้วยความแปลกใจ “ใครอนุญาตให้หยิบเล่มนั้น?”

“มันเหมือนเรียกชื่อฉัน” เธอตอบเสียงสั่น “ฉันแค่อยากรู้ว่าความลับอะไรอยู่ข้างใน…”

อารมณ์ประหลาดแผ่ปกคลุม พวกเขามองหน้ากันนิ่ง ๆ เหมือนรอให้คำตอบหลุดจากอากาศ

เสียงตึง ๆ อย่างกระวนกระวายของเรย์ดังมาจากข้างนอก “เซน! ไม่ควรให้แขกอยู่โซนนั้น เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้!”

เซนเหลือบมองจีน่า เธอสบตาขอร้องทั้งที่ไม่กล้าเอ่ยเสียง “ช่วยด้วย ฉันต้องรู้ความจริง”

ด้วยความลังเลและความเห็นใจ เซนตัดสินใจปกป้องจีน่า ยอมให้เธอหลบซ่อนด้านหลังตู้หนังสือตัวใหญ่ ก่อนเดินออกไปเผชิญเรย์เอง

เรย์จ้องเซน “ทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นเข้าจุดต้องห้าม นายลืมกฎไปหมดแล้วเหรอ?”

“ผมแค่ช่วยหาหนังสือ…เธออยากรู้เรื่องครอบครัวตัวเองเท่านั้น” เซนพูดพร้อมกลืนใบหน้าเสียใจลงลำคอ

“ห้ามเด็ดขาด นายไม่เข้าใจหรอก ถ้าเดินทางผิดซอย คนทั้งเมืองเสี่ยงภัย!” เรย์พูดเครียด ดวงตาเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่

เซนขบฟันแน่น ก่อนตัดสินใจย้อนกลับเข้าโถงหนังสือจีน่า ดึงเธอมาด้วยมือที่สั่นไหวเบา ๆ “ตามฉันมา ฉันจะปลูก‘โนวาลิส’ให้เป็นอิสระจากอดีต”

ทั้งสองมุดผ่านรอยแยกชั้นวางไปยังห้องกุญแจหายาก ภายในนั้นเงียบสงัด มีแท่นหนังสือหยักเป็นรูปปีกเซราฟีน โต๊ะกลางแนบหนังสือปกทองคำ หัวใจทั้งคู่เต้นแรงเมื่อจีน่าเปิดหนังสือลงอย่างลุ้นระทึก

ตัวอักษรโบราณทะยานไปรอบโถง เผยคำทำนายเก่ากับภาพปราสาทลอยฟ้าที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยหมอกดำมาเนิ่นนาน “คนที่เปิดเล่มนี้จะปลดปล่อยคำสาป…แลกกับการเสียสิ่งที่รักที่สุด”

เซนกับจีน่าชะงัก มองหน้ากันนิ่งนาน

“ฉัน…กลัว” จีน่าเอ่ยเสียงเบา “เแต่เราต้องรู้ว่าพ่อแม่ฉันถูกคำสาปด้วยหรือเปล่า”

“ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวเสียเธอ กลัวความจริงที่เปลี่ยนทุกอย่าง” เซนพูดเสียงแตกเต็มไปด้วยร่องรอยอดีต

ความเงียบหนักแน่นขโมยอากาศ มีกลิ่นดินและลมอุ่นแทรกผ่านหน้าต่างวิญญาณของทุกคนในห้อง

จีน่าวางมือบนหนังสือในจังหวะเดียวกับเซนคำสาปพรั่งพรูเหนือเพดาน โถงกลายเป็นแหล่งพายุเล็ก ๆ ตัวอักษรวูบวาบปลิววน โซ่ล่องหนคลายออกจากโดมเมืองเล็กน้อย

ทันใดนั้นภาพความทรงจำฝังใจหลั่งไหลเข้าหาเซน เขาเห็นแม่ร้องเพลงใต้บันได เห็นพ่อเขียนจดหมาย และเห็นความผิดของตัวเองที่ทิ้งคำขอร้องสุดท้ายของแม่ไว้นานมาแล้ว

เซนร้องไห้เงียบ ๆ แม้จีน่าพยายามจับมือปลอบใจ เขารู้แล้วว่าตนเคยกลัวการสูญเสียมากจนปิดใจ ไม่กล้าติดต่อใครอีก หัวใจเขาบีบรัดหวิว ๆ เหมือนกำลังปล่อยบางอย่างไปอย่างถาวร

เรย์ปรากฏตัว “หยุด! คำสาปจะเอาไปมากกว่าที่นายคิด!”

แต่เซนกลับยิ้มทั้งน้ำตา “ต่อให้ต้องเสียสิ่งที่รักที่สุด ฉันก็จะเลือกความจริง”

สายฟ้าแลบผ่านหน้าต่าง เมืองทั้งเมืองสั่นสะเทือน เสียงเชือกโซ่ขาดสะบั้นกรีดกลางห้องสมุด

จีน่าค่อย ๆ เลือนร่างจางลงเหมือนกลุ่มหมอกกลางคืน เธอสบตาเซนเป็นครั้งสุดท้าย “ขอบคุณที่กล้าเลือก…เพื่ออิสรภาพของเราทุกคน”

เซนทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้ ห้องสมุดทั้งหลังเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ และหนังสือที่ทุกหน้าเหมือนเปลี่ยนไป

เมืองโนวาลิสลอยตัวขึ้นอีกครั้ง ดินแดนขยายขอบเขตกว้าง ผู้คนเริ่มได้ยินเสียงขับร้องใหม่จากท้องฟ้า เหมือนพันธนาการโบราณหมดสิ้น

วันต่อมาเซนเดินกลับมาที่ห้องสมุดเดิม มองแท่นหนังสือทองเหลืองที่ว่างเปล่า เขาเอามือลูบฝุ่นเบา ๆ ก่อนจะยิ้มเศร้า—จีน่าไม่กลับมา แต่เขายอมรับความสูญเสียด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งกว่าก่อน เขารู้ว่าตนได้เติบโต เปลี่ยนอดีตให้เป็นบทแห่งอนาคตใหม่โดยไม่ลืมคำสัญญาแห่งปีกบนฟ้า