แสงไฟจากแผงไฟกลางหมู่บ้านส่องสว่างในค่ำคืนที่เงียบสงบ เสียงก้องของผู้คนที่หัวเราะและสนทนากันดังกระหึ่ม แต่สำหรับไอม์ เด็กสาววัยสิบเจ็ดปี การเป็นส่วนหนึ่งของเสียงนั้นดูเหมือนจะห่างไกลออกไปไกล เธอเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของอดีต ความทรงจำที่เล่นตลกกับเธออยู่เสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมเราไม่เหมือนคนอื่น” ไอม์คิด พลางก้มหน้าเหลือบไปเห็นรองเท้าบูทเก่าแก่ของพ่อที่ไม่ได้ใส่มาเป็นปี มันคือสิ่งเดียวที่ยังคงอยู่ในบ้านนี้ นอกจากความรักที่หลงเหลือและความโศกเศร้าที่แผ่ซ่านในอากาศ
เสียงเรียกของแม่ทำให้เธอสติแตกจากความคิด อ้อย แม่ของไอม์ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร รอคอยลูกสาวโดยไม่ให้เห็นน้ำตาที่รินไหลอยู่บนแก้ม
“กินข้าวก่อนนะลูก” น้ำเสียงของแม่ยังคงอ่อนโยน แต่ความเงียบที่แผ่ปกคลุมทำให้ไอม์รู้สึกอึดอัด พร้อมกับภาพในหัวที่เห็นพ่อหายไปอย่างไม่กลับมาอีก
เมื่อไอม์กินข้าวไป ความคิดของเธอก็กระจายไปข้างนอก เห็นคู่รักวัยรุ่นที่นั่งอยู่ที่สวน รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกเขาทำให้เธอตั้งคำถามเกี่ยวกับความรักที่เธอไม่เคยสัมผัส
“ทำไมเราต้องเจ็บในความรัก” ไอม์คิดในใจ เมื่อในวันหนึ่งเธอพบเจอกับคนที่ชื่อมิ้งค์ เพื่อนสนิทที่เต็มไปด้วยความสุข
“ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายนะไอม์” มิ้งค์พูดขึ้นเมื่อล้วนรู้ว่าไอม์กำลังหาทางออกจากกับดักทางอารมณ์
เสียงของมิ้งค์ดังอยู่ในหัวของไอม์ ยามที่เธอเปิดโปงความรู้สึกต่อมิ้งค์ อาจจะเป็นความรักที่เก็บซ่อนไว้หรือความสัมพันธ์ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงไม้ขีดที่ขีดไฟส่งผลให้อารมณ์ของไอม์ตึงเครียด ไฟที่ลุกโชนในใจทำให้เธอรู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร แต่ความกลัวในการเปิดเผยทำให้เธอรู้สึกซึมเศร้า
“ไม่รู้สินะ บางทีเราควรจดจำแค่ความสุขหน่อย” ไอม์พูดเบา ๆ พลางนั่งมองมิ้งค์อย่างเต็มใจ
แต่เมื่อแสงไฟกลายเป็นเงามืดของความลับและความโกรธที่ซ่อนอยู่ในใจ พ่อของเธอกลับเข้ามาในชีวิตหลังจากที่หายไปนาน สร้างความสับสนในใจให้กับไอม์
“ทำไมพ่อถึงกลับมา” เสียงไอม์แผ่วเบา ขณะที่พยายามเก็บอารมณ์และอดทนกับการเจอพ่อที่เธอรัก แต่เกลียดในเวลาเดียวกัน
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความรักระหว่างแม่และนับวันกลับทำให้ความตึงเครียดในบ้านเพิ่มมากขึ้น
“เราไม่เคยให้โอกาสเขาเลย” แม่ทำหน้าตึงเครียดขณะพูดเกี่ยวกับพ่อ
แต่ความลับในใจของไอม์ค่อย ๆ เปิดเผยมาทั้งหมด เมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงของความรักที่แตกแยก และต้องตัดสินใจระหว่างความรักต่อมิ้งค์หรือความรักต่อพ่อ
ในคืนที่มืดมน หนึ่งไฟส่องของเทียนในบ้านเก่าแก่ให้แสงสว่างในใจไอม์ ชีวิตของใครบางคนอาจจะต้องจบลง แต่การเรียนรู้ที่จะรักใหม่ยังคงเป็นสิ่งที่ยากที่สุด
“พ่อ…ฉันยังรักพ่อ แต่เราไม่สามารถกลับไปได้” เธอเริ่มพูดเสียงแผ่ว ขณะพ่อก็ยืนมองแค่รอยยิ้มแบบยอมแพ้
และในที่สุด ไอม์ก็ตัดสินใจเลือก ความรักที่แท้จริงไม่ใช่แค่การมีอยู่ แต่คือการยอมรับความจริง และสำหรับเธอแล้ว การเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองคือสิ่งที่ทำให้เธอเป็นคนที่แข็งแกร่งในที่สุด
ดังนั้นเสียงก้องของความรักจะยังคงอยู่ในใจของเธอตลอดไป
