มีนาเด็กสาวมัธยมปลายที่เติบโตในหมู่บ้านชนบท ฝันถึงการเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียง โดยมีเสียงของพ่อที่รักการเล่นพิณเป็นแรงบันดาลใจ วันหนึ่งขณะที่เธอกำลังซ้อมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้าน เสียงพิณของพ่อก็เงียบลงตลอดไป เมื่อพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต มีนารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอถล่มลงทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ระหว่างงานศพ มีนามองเห็นแม่ที่นั่งอยู่คนเดียว น้ำตาไหลลงบนแก้มที่เศร้าสร้อย ทั้งคู่ไม่เคยคุยกันมาก่อนเกี่ยวกับความรู้สึก ทั้งที่ต่างก็เจ็บปวด แต่มีนาเลือกที่จะไม่พูดอะไร เธอรู้เพียงว่าแม่ก็เศร้าเหมือนเธอ
วันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแดดส่องเข้ามาที่บ้าน มีนาตัดสินใจไปที่ห้องทำงานของพ่อ เธอเจอพิณที่ตั้งอยู่ที่มุมห้อง เธอหยิบขึ้นมา ลูบไล้เบา ๆ นึกถึงเสียงเพลงที่เคยดังก้องในบ้าน เธอเริ่มเล่นเพลงโปรดของพ่อ แต่เสียงที่เคยไพเราะกลับกลายเป็นเสียงที่เธอไม่อยากได้ยิน
ต่อมาในวันนั้น มีนาเห็นแม่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กินข้าวโดยไม่พูดอะไร มีนาเรียกแม่ แต่กลับไม่มีการตอบสนอง มีนารู้สึกถึงความห่างเหินในบ้านของเธอ และความรู้สึกนั้นทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้น
วันหนึ่ง มีนาตัดสินใจที่จะเปิดเผยความรู้สึกของเธอ เธอจึงเริ่มเขียนบันทึกเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอ โดยทุกคำที่ลงไปเหมือนเป็นการปลดปล่อยความเจ็บปวด เธอเขียนถึงความรักที่มีต่อพ่อ และความคาดหวังที่สูญเสียไป
มีนาพยายามทำให้แม่กลับมาเล่นพิณอีกครั้ง แต่แม่กลับปฏิเสธ โดยกล่าวว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่ทำให้เธอคิดถึงพ่อมากเกินไป มีนารู้สึกท้อแท้ แต่เธอไม่ยอมแพ้
คืนหนึ่ง ขณะที่นั่งอยู่ที่สวนหลังบ้าน มีนาหยิบพิณขึ้นมาเล่นเพลงที่เธอเคยเล่นกับพ่อ เสียงของพิณเริ่มดังก้องไปทั่วสวน เธอรู้สึกว่าพ่ออยู่ที่นั่นกับเธอ แม้ในความเงียบสงัด
วันรุ่งขึ้น มีนาได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่จากห้องนอน เธอรีบเข้าไปและพบว่าแม่กำลังนั่งอยู่กับรูปถ่ายของพ่อ น้ำตาไหลออกมาด้วยความเศร้า ทั้งคู่ตระหนักว่าทั้งสองต่างก็รู้สึกถึงความสูญเสียเดียวกัน
การสนทนาเริ่มขึ้น มีนาและแม่เริ่มเปิดใจกัน เกี่ยวกับความรู้สึกและความทรงจำของพ่อ เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ไม่อายที่จะหลั่งน้ำตา และในขณะเดียวกันก็เริ่มสร้างความสัมพันธ์ใหม่ที่เข้มแข็งขึ้น
มีนาเริ่มจัดการคอนเสิร์ตเล็ก ๆ ในหมู่บ้าน เพื่อเป็นการระลึกถึงพ่อ เธอขอให้แม่ร่วมเล่นพิณด้วยกัน ในช่วงเวลานั้นทุกคนในหมู่บ้านมารวมตัวกัน ร่วมกันสร้างเสียงเพลงที่เต็มไปด้วยความรักและความทรงจำ
เสียงพิณดังก้องไปทั่วบริเวณ ช่วยให้ทั้งมีนาและแม่ได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของการสูญเสีย มันไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเข้มแข็งและความรักที่ยาวนาน
หลังจากการคอนเสิร์ต มีนาและแม่ยิ้มให้กันเป็นครั้งแรกในหลายเดือน ทั้งคู่รู้ว่าพ่อจะยังคงอยู่ในใจของพวกเขาตลอดไป และเสียงของเขาจะยังคงดังก้องอยู่ในทุกช่วงชีวิตที่พวกเขาใช้ร่วมกัน
