ฟันเฟืองริมคลอง

เสียงกระแทกเสียงหนึ่งดังมาจากชั้นหลังสุดของร้าน ไหมพับผ้าขี้ริ้วลงครู่หนึ่งก่อนจะวางแก้วกาแฟ เธอเดินไปยังประตูไม้ที่เคยค้ำร้านมาตั้งแต่พ่อของเธอ ตั้งแต่เปิดเมื่อเช้าจนถึงเย็นนี้ ของที่เก่าแก่มากมายถูกวางกองรวมกันเป็นภูเขาเล็กๆ มีแผ่นกระดาษจดหมายเก่าๆ ปะปนกับลำโพงโบราณและนาฬิกาที่หยุดเวลาไว้แล้ว

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

— มีลูกค้านำของมาฝาก, เสียงต้นจากข้างนอกพูดเมื่อเขาโผล่หัวเข้ามาแบบไม่เปิดประตูให้เต็ม — เธออยู่นี่หรือ?

ไหมยืนตักรอยยิ้มไว้ที่มุมปากก่อนตอบเสียงเรียบ — อยู่, ประตูหลังยังเปิดอยู่ ชั้นวางชุดนั้นมืดไปหมดแล้ว

ต้นย่องเข้ามาในร้าน มือของเขายังมีกาวติดเล็บ เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะกลางและถอดฝาออก นาฬิกาพกทองเหลืองโบราณเงาวับแต่มีริ้วรอยฝุ่นจับ เธอหยิบมันขึ้นมาดูโดยไม่พูดอะไร รูปถ่ายขาวดำถูกสอดไว้ด้านใน ฝ่ามือของไหมสั่นเล็กน้อยเมื่อเธอเปิดฝา

ชายหนุ่มในรูปยิ้มไม่กว้าง แต่ตาเขามีความแน่วแน่บนใบหน้า ผมยาวถึงต้นคอ เสื้อเชิ้ตพับแขนคล้ายช่างศิลป์ ไหมรู้สึกว่าชื่อนั้นคุ้นหูจนเธอเกือบจะพูดออกมา แต่คำพูดหยุดที่ริมลิ้น

— ใคร? ต้นถาม สายตาเขาตวัดมาที่รูป — ดูเหมือนคนที่เคยเล่นที่เวทีหลังตลาดนานมาแล้ว

— นที, ไหมตอบช้าๆ ชื่อนั้นตกลงในร้านเหมือนก้อนหิน เธอจำได้จากคำบอกเล่าของคนในชุมชน แต่ไม่มีใครพูดถึงเขาตรงๆมานานแล้ว

ต้นนั่งลงบนโต๊ะมุมหนึ่ง มือยังลูบขอบกล่อง — ใครเอานาฬิกามาให้?

— แม่ค้าเจ้าของบ้านเก่าตรงหัวมุมซอย บอกว่าเจออยู่ในห้องเก็บของ, ไหมตอบอย่างตรงไปตรงมา — เธอไม่อยากยุ่ง แต่ไม่วางลงได้เลย

บทสนทนาไม่ได้ยาวมาก แต่มีความหนักแน่นอยู่ในคำที่ไม่ได้พูด บ้านเก่าตรงหัวมุมซอยคือบ้านสูงที่เจริญแต่ไม่ค่อยมีคนเข้าไป แม่ค้านั้นทำหน้าที่เหมือนหูเหมือนตาให้ข้อมูลกับคนที่มักจะหลีกเลี่ยงมัน หัวใจของไหมตึงเมื่อคิดว่าของชิ้นนี้อาจจะเชื่อมโยงกับเรื่องที่เธอไม่เคยแกะออก

เย็นนั้น ฟ้ามาที่ร้านพร้อมกับไฟฉายเด็กๆ ในกระเป๋า เธอกระโดดขึ้นมาบนเก้าอี้แล้วมองนาฬิกาอย่างอยากรู้อยากเห็น — สวยจัง หัวเข็มแกะสลักแบบนี้ยังมีคนทำอยู่ไหม?

— หายากแล้วนะ, ไหมมองนาฬิกาแล้วค่อยๆ หมุนวงใน — แต่สิ่งที่อยู่ข้างในสำคัญกว่า

ฟ้าทำตาโต — มีอะไรเหรอ?

— รูปถ่าย ปึกกระดาษบางอย่าง ถูกพับไว้, ไหมบอกเสียงแผ่ว เธอเปิดฝานาฬิกาให้ฟ้าดู รูปถ่ายเล็กๆ หนึ่งใบ เศษกระดาษที่มุมมีย่อหน้าจารึกตัวหนังสือบางคำ

ฟ้าทำมือปิดปาก — ในนั้นมีชื่อกับปีด้วย

ต้นขมวดคิ้ว — ปีไหน?

— ปลายปีเก่าๆ มาก พอที่จะทำให้คนในชุมชนบางคนเปลี่ยนสีหน้าถ้าจำได้, ไหมตอบโดยไม่ตั้งใจให้เสียงเธอเป็นสัญญาณเตือน

คืนนั้น ไหมนอนไม่หลับ เธอนั่งหน้าโต๊ะทำงานจนแสงไฟนอกหน้าต่างเปลี่ยนเป็นสีเงินของเดือน นาฬิกาพกวางอยู่บนผ้าดำ เธอหมุนเข็มน้อยๆ ให้มันกลับมาดังอีกครั้ง เสียงคลิ๊กเล็กๆ ของฟันเฟืองดังก้องในร้านเหมือนจังหวะหัวใจที่ตื่นเต้น

ชื่อ นที ตามติดด้วยความว่างเปล่าในความทรงจำของหลายคน ในชุมชนมีคำพูดเล็กๆ เกี่ยวกับเขา แต่ไม่มีใครกล้าพูดตอนนี้ ไหมรู้ว่าการที่จะขุดรากเรื่องราวขึ้นมาไม่ใช่เรื่องง่าย นทีหายไปอย่างเงียบๆ เมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่มีการแจ้งความ ไม่มีการตามหาเป็นทางการ แค่มีบทสนทนาที่เลี่ยงสายตาและบ้านที่ปิดม่าน

เช้าวันรุ่งขึ้น ไหมพกนาฬิกาไปหาลุงหนู ชายวัยปลายหกสิบที่เป็นนักสะสมของเก่าในชุมชน ลุงหนูอ่านตัวหนังสือเล็กๆ บนกระดาษช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้น — นทีเหรอ… นายเคยแสดงที่โรงหนังเก่าของเรา แต่นั่น…

— แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ไม่มีใครอยากพูดออกมา, ไหมเติมเพราะไม่อยากให้ลุงหนูรับน้ำหนักคำพูดทั้งหมด

ลุงหนูล้วงมือจากกระเป๋าแล้วหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา — ฉันมีผังเก่าของโรงหนังที่อาจจะช่วยได้ มีที่ที่เขาเคยเก็บของส่วนตัวไว้ คนหนุ่มมักจะเอาอะไรซ่อนๆ ไว้ในที่ที่คนอื่นไม่มอง

การค้นหาเริ่มขึ้นจากคำเล็กๆ ที่อยู่ในนาฬิกา ไหมกับต้นและฟ้าตรวจดูรายชื่อในสมุดบันทึกเก่าของชุมชน เปรียบเทียบวันที่ในกระดาษกับเหตุการณ์เล็กๆ ที่ใครบางคนบอกไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน การสืบวนเกิดขึ้นผ่านการคุยกับคนที่ขายผักกับการเดินดูชั้นบนของตลาด ผ่านการสะกิดถามแบบไม่ตรงไปตรงมาราวกับเลือกใช้เข็มทิศชี้ทางอย่างระมัดระวัง

— ทำไมเธออยากรู้เรื่องนี้นักล่ะ, แม่ค้าขายผักถามเมื่อไหมถามถึงนที

— เขาเป็นคนในชุมชน เคยเป็นคนที่ทำให้ที่นี่มีเสียงเพลง, ไหมตอบเสียงเรียบ — และของชิ้นนี้ถูกพบในบ้านที่คนในตระกูลนั้นถือว่าศักดิ์สิทธิ์

แม่ค้าส่ายหน้า — บางอย่างมันฝังไว้ไม่ให้ออกมา ถ้าเธอขุดขึ้นมา อะไรๆ อาจจะเลอะเทอะ

คำว่าเลอะเทอะนั้นติดอยู่ในหัวไหมเหมือนคราบหมึก เธอกลับบ้านกับภาพในหัวเต็มไปหมด แต่ปากของเธอยังยืนยันว่าจะค้นหาต่อ พรุ่งนี้ต้องไปดูโรงหนังเก่า สำรวจห้องใต้หลังคา และถามคนที่เคยเป็นนักดนตรีในยุคนั้น

โรงหนังเก่าใกล้คลองมีฝุ่นจับหนา ไม้บิดงอและผ้าป่านฉีกขาด บันไดไม้ส่งเสียงโครมเมื่อไหมขึ้นไปชั้นบน เสียงของเธอเรียกคืนความทรงจำบางอย่าง ละอองผงเต้นเป็นกลุ่มในแสงยามบ่าย เธอไต่ไปจนถึงห้องเก็บอุปกรณ์หลังเวที ที่นั่นมีกล่องและกล่อง เอกสารเก่าๆ เรียงซ้อนเหมือนชั้นทรายที่ถูกจับเป็นรูป

— นี่ไง, ฟ้าพูดพร้อมชี้ไปที่กล่องใบหนึ่งที่มุมใต้สุด — มีกล่องเล็กๆ อยู่ในนั้น

ไหมก้มเก็บและเปิดดู ภาพถ่าย เทปคาสเซ็ทหนึ่งม้วน และแผ่นกระดาษที่ขีดเขียนด้วยลายมือหยัก — นี่เป็นบันทึกการแสดงสุดท้ายของนที เขาจดชื่อบางคนไว้ด้วย

— ชื่อพวกนี้คือใคร, ต้นอ่านออกเสียง — บางคนยังอยู่ในชุมชน ตอนนี้พวกเขาทำงานเป็นคนตัดไม้ คนค้า คนที่ทำงานในองค์กรเมือง

ต้นเงยหน้า — ถ้าซ่อนอะไรไว้ มันอาจเกี่ยวกับการพัฒนาแผนที่เมืองเมื่อก่อน พ่อของบางคนมีบทบาทการเซ็นสัญญา

ไหมกลืนน้ำลาย — เธอจำได้เสียงเรื่องเล่าของคนรุ่นก่อนเกี่ยวกับข้อตกลงที่ถูกทำเงียบๆ นี่อาจเป็นชิ้นส่วนที่เชื่อมทั้งหมดเข้าด้วยกัน

การค้นหาทำให้ไหมเจอฝั่งของสองคนที่เงียบต่างกัน พวกหนึ่งปกป้องอดีตด้วยความเงียบ พวกหนึ่งใช้ความเงียบเพื่อปกป้องตัวเองและบ้านเรือน ไหมเริ่มเห็นภาพชัดขึ้นว่าไม่ใช่เพียงนทีคนเดียวที่หายไป แต่มีความสัมพันธ์ที่ถูกปิดไว้ด้วยคำพูดครึ่งเดียวและสัญญาที่ไม่ถูกบันทึก

ความกดดันมาถึงเมื่อมีคนจากบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มาถามเกี่ยวกับแผนที่เมืองและเสนอราคาซื้อบ้านริมคลอง ไหมได้ยินคำพูดหวานหู — ทำใจเถอะ ข้อตกลงนี้จะดีต่อทุกคนในระยะยาว — แต่เธอเห็นใบหน้าเบื้องหลังคำพูดนั้น เงาของความไม่แน่นอนเคลือบอยู่

— ถ้าข้อตกลงผ่าน ชุมชนอาจถูกเปลี่ยนเป็นที่จอดรถของตึกสูง, ต้นพูดอย่างขมขื่น — แล้วเรื่องพวกนี้จะถูกกลบมิด

ไหมรู้ว่าหากพวกเขายอมง่ายๆ นิทานเก่าจะถูกกลืน เธอยืนอยู่ตรงทางแยกระหว่างการปกป้องบ้านกับการแสวงหาความจริง ความคิดเกี่ยวกับนทีที่ถูกลืมทำให้เธอไม่อาจนิ่งเฉยได้ แต่การเปิดโปงอาจส่งผลต่อคนที่เธอเห็นหน้าจนชิน

วันหนึ่ง ไหมพบเทปคาสเซ็ทในกล่องของโรงหนัง เธอเล่นมันด้วยวิทยุเก่าที่ตั้งอยู่หลังร้าน เสียงแตกพร่าแต่ยังพอได้ยิน นทีร้องเพลง เป็นเพลงง่ายๆ เกี่ยวกับคลอง เสียงกีตาร์ถูกดีดเบาๆ และที่ท้ายเทปลายหนึ่ง มีการบันทึกเสียงสนทนาสั้นๆ ที่พาดพิงชื่อหลายคน

— ฟังนี่, ฟ้าขมวดคิ้ว — เขาพูดถึงสัญญา และมีใครบางคนพูดว่า ‘อย่าพูดให้คนในชุมชนรู้’ — เสียงนั้นเหมือนเสียงผู้ใหญ่คนหนึ่ง

ไหมปิดตา ฟันกรามของเธอแน่นขึ้น — ถ้ามีหลักฐานแบบนี้ มันอาจเปลี่ยนการตัดสินใจของผู้คน เธอคิดถึงแม่ของเธอที่เคยสอนให้เก็บคำพูดไว้ในที่ปลอดภัย แต่ครั้งนี้ คำพูดที่ถูกเก็บไว้ทำร้ายผู้ที่หายไป

การเผชิญหน้าเกิดขึ้นเมื่อไหมนำเทปและรูปถ่ายไปคุยกับนายกชุมชน ชายผู้อยู่ในตำแหน่งมานาน ใบหน้าของเขาเมื่อได้ยินชื่อในเทปเกิดความสั่นไหวเล็กน้อย แต่เขายังรักษาท่าทีสงบนิ่ง

— ไหม, เธอแน่ใจหรือว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำ, เขาถามเสียงช้า — การเปิดเผยบางสิ่งจะทำให้ครอบครัวต้องเจ็บปวด

— บางความเจ็บปวดถ้าถูกเก็บไว้ มันก็ไม่หายไป, ไหมตอบ เธอไม่พูดเยอะ แต่สายตาของเธอยืนยันความตั้งใจ

การตัดสินใจของนายกชุมชนคือการเรียกประชุมต่อหน้าคนในคลอง ไหมนั่งอยู่ตรงมุมห้องประชุม มือบีบผ้าห่อเทปจนรอยนิ้วชัด คนในชุมชนมองหน้ากัน หลายคนทำเป็นไม่สนใจ แต่สายตาเล็กๆ ถ่ายทอดความอยากรู้

— เราต้องฟังก่อน, ไหมพูดขึ้นทั้งที่ใจเต้นแรง — มีเทปและเอกสารที่อาจอธิบายการหายตัวไปของนที ผมอยากให้ทุกคนได้ฟัง

มีเสียงอื้ออึงในห้อง นายกพูดเป็นกลาง — ถ้าข้อมูลมีผล เราต้องตัดสินใจร่วมกัน แต่ขอให้ทุกคนฟังด้วยความระมัดระวัง

เสียงเทปเล่น เสียงนทีดังขึ้นชัดกว่าในหัวใจผู้คน บางคนหลับตา บางคนมองลงพื้น เมื่อเสียงบทสนทนาที่พาดพิงชื่อคนบางคนดังออกมา ใบหน้าของผู้ฟังเปลี่ยนสี หลายคนหันไปมองคนที่นั่งข้างๆ เหมือนกำลังมองหาคำอธิบาย

หลังจากเทปจบ ไหมเห็นมือของหญิงสาวคนหนึ่งสั่น เธอคือหลานของผู้มีอำนาจท้องถิ่น — ใบหน้าเธอขาวซีด แต่ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม

— ทำไมไม่มีใครพูดเรื่องนี้นานมาแล้ว, หลานพูดเสียงเบา — ครอบครัวเราเคยคิดว่าทุกอย่างถูกลืม แต่จริงๆ แล้วมันถูกตั้งใจเก็บไว้

คำตอบจากคนที่ได้รับผลกระทบเกิดขึ้นช้าๆ แต่หนักแน่น บางคนป้องกัน บางคนก้าวเข้าไปสู่ความจริง หัวใจของชุมชนเริ่มสั่นเมื่อความจริงไม่อาจถูกกดทับอีกต่อไป

กลางคืนนั้น ไหมกลับมาที่ร้าน ฟันเฟืองนาฬิกายังคงหมุนเสียงเบาๆ เธอวางมือบนโต๊ะและถอนหายใจลึกๆ การตัดสินใจที่เธอทำไปไม่ใช่เรื่องง่าย หลายบ้านบนคลองตกอยู่ในความไม่แน่นอน บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เริ่มขยับ แต่อย่างน้อยชุมชนรู้แล้วว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

วันที่ประกาศการตรวจสอบอย่างเป็นทางการมาถึง คนที่เคยยืนปกป้องสัญญาเริ่มออกมาขอโทษ บางคนเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีตที่ต้องชดใช้ ความโกรธและการคืนดีปะปนกันในบรรยากาศ ไหมเห็นน้ำตาไหลบนแก้มของหญิงชรา—เธอไม่เคยเห็นคนนี้ร้องไห้ด้วยความอ่อนแอเลย

— เธอทำถูกแล้วไหม, ฟ้าถามในตอนที่ร้านเงียบลงหลังการประกาศ

ไหมมองฟ้า มือของเธอยังจับนาฬิกาพกไว้ — บางครั้งการซ่อมแซมไม่ใช่แค่เอาชิ้นส่วนมาใส่ให้กลับเหมือนเดิม มันหมายถึงการยอมรับว่าชิ้นส่วนบางชิ้นหักไปแล้ว และเราต้องหาวิธีทำให้มันทำงานได้ใหม่กับรอยแผลนั้น

ฟ้าพยักหน้า แม้ยังเด็กแต่สายตาเธอมีน้ำหนัก — แล้วถ้าบางคนไม่ยอมให้อภัยล่ะ?

— เราจะต้องอยู่กับผลของการเลือกนั้น, ไหมตอบแล้วยิ้มบางๆ — แต่ถ้าเราไม่เลือก ค่าใช้จ่ายที่แท้จริงคือการสูญเสียสถานที่ที่เรารัก

ฤดูกาลเปลี่ยนจากร้อนเป็นฝน เสียงเรือยังคงแล่นบนคลองแต่ท่าทางผู้คนผ่อนคลายลงเมื่อชุมชนเริ่มจัดการกับมรดกที่ถูกปิดบัง บ้านบางหลังได้รับการซ่อมแซมด้วยแรงกายของคนในชุมชนเอง บางคนนำอาหารมาแบ่งกัน และบางคืนจะมีเพลงเงียบๆ ที่นทีเคยเล่น ถูกบรรเลงขึ้นที่หน้าตลาดเพื่อระลึก

การเยียวยาไม่ใช่เส้นตรง หลายคนยังโกรธ หลายคนอยากให้เรื่องจบลงเร็วๆ แต่ภาพรวมเริ่มชัดขึ้นว่าเรื่องที่ถูกพูดออกมาทำให้ผู้คนมีทางเลือก ทั้งทางเศรษฐกิจและทางใจ

หนึ่งปีผ่านไป ร้านของไหมไม่เหมือนเดิม แต่ก็ไม่ห่างจากความอบอุ่นที่เคยมี ฟ้ากลายเป็นคนที่พัตตาร์ทำงานเก่งขึ้น ต้นยังคงซ่อมประตูไม้ให้เพื่อนบ้าน และนที—ชื่อที่เคยหายไป—กลับกลายเป็นแรงบันดาลใจให้การคืนชีพของชุมชน

วันหนึ่ง ไหมนั่งที่โต๊ะเก่า เธอหยิบฟันเฟืองนาฬิกาพกที่เคยทำให้ชุมชนสะดุ้งขึ้นมาดูอีกครั้ง ข้างในมีเศษภาพถ่ายบางส่วนที่เธอเก็บไว้เป็นหลักฐานไว้ในที่ปลอดภัย เธอหมุนเข็มนาฬิกาเบาๆ และเสียงคลิ๊กดังขึ้นเป็นคำยืนยันว่าเวลาเคลื่อนไหวต่อไป

— เสียงมันทำให้เรานึกถึงอะไรดีๆ, ฟ้าว่างั้นเงียบๆ ขณะช่วยล้างแก้วกาแฟ

ไหมยิ้มมองออกไปที่หน้าต่าง มองเรือที่แล่นผ่าน คนบนเรือทักทายกันด้วยเสียงคุ้นเคย — ชีวิตยังคงเดินไป แม้ทางจะไม่ราบเรียบ แต่บ้านริมคลองก็ยังคงมีคนที่พร้อมจะอยู่ต่อ

เมื่อร้านปิด แสงจากโคมไฟหน้าร้านสะท้อนบนผิวน้ำเป็นลายทอง ไหมยืนอยู่ริมหน้าต่าง สัมผัสลมเย็นผ่านหน้าตามือของเธอคล้ายจะบอกอะไรบางอย่าง เธอยกนาฬิกาพกขึ้นมาอีกครั้ง ปลดฝาปิดไว้ชั่วคราวเพื่อให้เห็นภาพถ่ายเล็กๆ ภายใน แล้ววางมันลงบนผ้าอย่างระมัดระวัง

เธอไม่สามารถเรียกคนที่หายไปให้กลับมาได้ แต่เธอเรียกความทรงจำและความยุติธรรมกลับคืนมาให้ชุมชนได้บ้าง เสียงฟันเฟืองในมือเธอดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ได้เป็นเสียงของความทรมาน แต่เป็นเสียงของการต่อขึ้นใหม่ของสิ่งที่เคยชำรุด

กลางคืนปิดผ้าคลุมคลอง แต่แสงไฟเล็กๆ ในบ้านหลายหลังยังคงส่อง คนบางคนเปิดหน้าต่างเพียงเพื่อฟังเสียงนาฬิกาจากร้านของไหม มันกลายเป็นจังหวะใหม่ที่ค่อยๆ ดึงคนเข้ามาใกล้กันอีกครั้ง

ก่อนที่เธอจะปิดไฟ ไหมเอื้อมมือไปหยิบกระดาษห่อเล็กๆ ที่มีข้อความเขียนไม่จบ เธออ่านมันออกเสียงเบาๆ เหมือนการให้สัญญา — จะดูแลร้านนี้และชุมชนนี้ต่อไป ไม่ให้ใครมาทำลายมันด้วยคำพูดลวง

เสียงฟันเฟืองสุดท้ายก่อนเธอได้นอน เสียงนั้นไม่ใช่คำตอบของทุกคำถาม แต่มันเป็นการเริ่มต้นใหม่สำหรับผู้คนริมคลอง ที่พวกเขาจะต้องเดินไปด้วยกัน ไม่ว่าทางจะมีฝุ่นหรือแสง

ในเช้าวันต่อมา แสงแรกสะท้อนบนผิวน้ำเป็นเส้นทอง ไหมเปิดประตูร้านรับสายลม เธอจับนาฬิกาพกขึ้นมาดูอีกครั้ง แล้วระบายยิ้มบางๆ ลงบนใบหน้า ก่อนจะเริ่มงานเช้าวันใหม่ — งานที่รวมถึงการซ่อมนาฬิกา การซ่อมบ้าน และบางครั้งคือการเยียวยาคนที่ยังไม่พร้อมจะพูดชื่อของคนที่หายไป

เมื่อร้านเงียบ เสียงเรือลากน้ำและเสียงพูดคุยเล็กๆ จากตลาดเป็นฉากหลัง ไหมวางนาฬิกาพกไว้ในกล่องไม้ที่เธอมอบให้กับหอจดหมายเหตุชุมชน พร้อมกับคำบอกไว้ว่าอย่าปิดฝาอยู่นานเกินไป ให้คนรุ่นหลังได้เห็นและเรียนรู้ตามที่ควร

ฟันเฟืองริมคลองหมุนต่อไป และในบางค่ำคืนเมื่อมีคนหยุดฟัง เสียงนั้นก็กลายเป็นเพลงของคนที่ยังอยู่และคนที่เคยจากไป — เพลงที่ถูกซ่อมแล้วพร้อมจะถูกเล่นอีกครั้ง