เงาฉากหลังคลองเก่า

ประตูไม้ของโรงหนังดังแกร็กเมื่อเนตราดึงแรงพอให้บานหลวมจากบานพับที่ผุกร่อน กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นความชื้นพุ่งเข้าจมูก เธาถอยหลังแล้วเงยหน้ามองเพดานสูงที่มีเศษลูกปัดหล่นเป็นพราย เสียงน้ำในคลองข้าง ๆ กระทบคลื่นเป็นจังหวะสงบ แต่นั่นไม่ช่วยให้หัวใจเธอสงบลง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ใกล้เวทีมีผ้ากำมะหยี่ขาดเป็นแถบกองอยู่ เธอแตะปลายนิ้วลงบนขอบผ้าที่เคยแดงสด หยาดฝุ่นติดนิ้วเป็นเส้นบาง ๆ เธอเห็นเงามืดเล็ก ๆ คล้ายกรอบรูปวางคว่ำอยู่บนแท่นฉายแสง

“เอาฟิล์มม้วนเก่าออกมาดูไหม” เสียงหนึ่งดังมาจากประตูทางเข้าที่เปิดไว้ เสกยืนพิงกรอบประตู มือสองข้างจับแก้วน้ำชาเบา ๆ เหมือนคนกลัวทำแก้วตก

เนตราหันไปยิ้มบาง ๆ ที่ริมฝีปาก “ฉันไม่คิดว่าจะยังมีคนจำโรงหนังนี่ได้”

เสกยักคิ้ว นัยน์ตาเขาทอประกายที่เธอคุ้น “จำได้ การแสดงนั่น…เธอนอนร้องไห้ตรงแถวกลาง แล้วยายเธอก็หลบไปข้างหลังสุด”

ความทรงจำพาดผ่านอย่างหรี่ ๆ ใบหน้าของยายที่ยิ้ม แสงจากโปรเจคเตอร์ที่เคยเป็นก้อนความอบอุ่น เธอสูดลมหายใจลึกแล้วเดินไปหาแท่นฉาย ฝุ่นปะทะข้อมือเธอเป็นจังหวะทำให้ความคิดช้าลง

ฟิล์มม้วนหนึ่งถูกห่อในผ้าฝ้าย มีตราประทับจาง ๆ กับสายไหมเล็ก ๆ รัดไว้ เธอค่อย ๆ คลายผ้าออกจนเห็นฟิล์มสีดำเงาวาว เสกยืนมองไม่พูด เขาเกาหัวอย่างคนลังเล

“เอาออกไปดูข้างนอก” เสกเสนอ แต่เขาไม่ได้ผลักดันแรง เขาเพียงหวังว่าเรื่องจะจบง่าย ๆ เหมือนคนอยากปิดประตู

เนตรานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่คร่ำคร่า มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อจับขอบของม้วนฟิล์ม เธอจำได้ว่ามีคนหนึ่งหายไปในชุมชนนี้นานแล้ว ชื่อเรียบ ๆ ที่ไม่มีใครอยากเอ่ยถึง แต่เสียงในสมองกลับกระซิบว่าอย่าเริ่ม

“ฉันอยากรู้ว่ามันคืออะไร” เธอบอก แล้วเงียบไป สีหน้าของเธอกระจ่างขึ้นเป็นครั้งคราวเหมือนคนเห็นแสงแห่งความกล้า

เสกถอนหายใจแล้วก้าวเข้ามาใกล้ เขาวางแก้วชาไว้บนโต๊ะที่มุมห้อง ท่าทางของเขาเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ถ้าพวกเขารู้ว่ามีคนเปิดมันขึ้นมาอีกครั้ง…จะเป็นยังไงล่ะ”

คำว่า “พวกเขา” ของเสกไม่ใช่คนเดียว มันคือทั้งชุมชน นัยน์ตาเนตราสำรวจความเงียบของห้อง จนเห็นป้าจันทร์ยืนอยู่ข้างลาน หยดน้ำจากผ้าเช็ดหน้าทำให้สีผ้าดูหนักขึ้น

ป้าจันทร์ปล่อยเสียงหัวเราะแหบ ๆ ที่ไม่มีความรื่นเริง “ไม่เห็นจำได้ว่ามันเป็นเรื่องดีนักหรอก จงอย่าคิดเปิดของที่ฝุ่นหนา”

เนตราทำหน้าอ่อนลง เธอรู้ว่าป้าจันทร์ไม่เคยลืมตอนคืนนั้น แต่เธอก็ไม่อาจปล่อยให้ความทรงจำตายไปพร้อมกับบ้านหลังนี้ เธอขึ้นยืนแล้วจับปลายม้วนฟิล์มให้แน่น

“ฉันไม่อยากทำให้ใครเจ็บ” เธอพูดเสียงต่ำ แต่มือของเธอกลับเรียบเรียงสายน้อย ๆ ของฟิล์มขึ้นมาแทนคำตอบ

เสกเดินไปที่โต๊ะฉาย หยิบผ้าชุบน้ำอุ่นแล้วเช็ดเลนส์ พื้นที่รอบตัวเขาก้มต่ำจนฝุ่นเล็ก ๆ ลอยขึ้นตามสายแสง เขามีท่าทีชำนาญทำให้เนตรารู้ว่าคนคนนี้ใช้เวลาที่นี่มาก่อน

“ฉายเถอะ” เสกพูดในที่สุด “ถ้ามันทำให้เราเข้าใจมากขึ้นก็ดีกว่าเก็บไว้จนมันกลายเป็นเงา”

เมื่อหลอดไฟสว่างขึ้น เสียงเงียบในโรงหนังเหมือนถูกดึงออกจากอก เธอเอาแถบฟิล์มคล้องเข้ากับรอกและหมุนอย่างระมัดระวัง เสียงกลไกเก่า ๆ ส่งประกายเวลาที่ฟิล์มเคลื่อนผ่าน แสงกระทบผิวฟิล์มเป็นแถบเส้นสีเงิน

ภาพแรกค่อย ๆ ปรากฏบนผนัง หน้าจอวาบย้อนไปสู่คืนที่ภาพพร่ามัว มีแสงสลัวจากโคมไฟริมทาง และใบหน้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในมุม เงาของเขาแค่เห็นซีกหน้า แต่มีบางอย่างในมุมภาพที่คุ้นเคยมากจนเนตราสะดุ้ง

เสียงลมหายใจของทุกคนในโรงหนังลอยต่ำ เสกก้าวเข้าไปใกล้จอ เราเห็นมือของเขาตั้งท่าจะยื่นออกไป แต่กลับหยุดกลางอากาศ เหมือนมือพยายามคว้ามือคนที่หายไป

ฟิล์มเล่าช่วงเวลาสั้น ๆ ที่บ้านแสงไฟกระพริบ เสียงเท้าบนไม้ เสียงหัวเราะที่กลั้วด้วยความตึงเครียด ภาพกระชับรัดความรู้สึกมากกว่าคำพูด พวกเขาเห็นคนที่หายไปยืนข้างคลอง ใบหน้าเขาหันไปมองฝูงควันที่ลอยจากเตาหม้อไก่ เสียงคลื่นซัดกับเรือเล็ก ๆ ทำให้ภาพทั้งฉากมีจังหวะล่องลอย

ป้าจันทร์กุมหน้าอก จ้องหน้าจอด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่ไม่ถึงกับร้องไห้ เธอแค่กลั้น ดวงตาที่ชื้นค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเหมือนรอยแตกบนแก้ว

“นี่คือคืนไหน” ใบหน้าของเสกขมวด เขาพูดเบา ๆ ราวกับกลัวคำตอบ

ภาพเปลี่ยนไปเร็วขึ้น มีเสียงคุยกันเป็นเงา แต่ฟิล์มไม่ได้จับคำพูดชัด ทุกอย่างเป็นการสื่อสารด้วยสายตาและการเคลื่อนไหว มือของคนหนึ่งยื่นออกมาจับข้อมือของอีกคนหนึ่งอย่างแรง แล้วคนหนึ่งก็หายไปจากเฟรมเดียว

เนตราเอื้อมมือไปดึงบันทึกที่วางอยู่ข้างแท่นฉาย หนังสือผืนนั้นมีลายมือบิดเป็นกุ้งก้ามกราม สีหมึกจางลงตามกาลเวลา เธอเปิดหน้าแรกและอ่านคำสั้น ๆ ที่เขียนอย่างห้ามสั่น

“ถ้าเขาไม่อยู่ ฉันจะเก็บไว้เป็นความลับ” ตัวอักษรนั้นสั้นแต่หนักแน่นเหมือนก้อนหิน

เธอไม่รู้ว่าคำพูดนั้นมาจากใคร แต่เสียงในฟิล์มเหมือนยืนยันบางอย่าง ทุกคนไม่กล้านึกต่อ เสียงนาฬิกาเก่าคล้ายจะดังขึ้นเป็นจังหวะเตือนสติ

หลังจากฉายจบ เสียงในห้องยังคงเป็นเพลงต้นฉบับจากลำโพงเก่า แผ่นเสียงบิดเป็นจังหวะช้า ๆ ป้าจันทร์ยืนขึ้น มือของเธอสั่นเล็กน้อย “ฉันรู้มาตลอด แต่มันไม่ใช่เรื่องของฉันที่จะพูด”

คำพูดนั้นเหมือนค้อนทุบประตูที่เงียบสงัด เสกหันไปมองป้าจันทร์อย่างข้องใจ “ทำไมไม่บอกคนอื่นตั้งแต่แรก”

ป้าจันทร์หันไปมองประตูที่เปิดออกลมเย็นแผ่วพัดเข้ามา “เพราะฉันกลัว ถ้าคนในชุมชนรู้ พวกเขาจะไม่มองหน้ากันอีก” เธอพูดช้ามาก เหมือนถ่ายทอดความหนักของคำจากลมหายใจ

“แล้วเราอยากให้ใครไม่มองหน้าเราเหรอ” เนตราถาม เธอไม่ได้ตะคอก แต่เสียงของเธอคมพอที่จะสะกดให้คนเงียบ

เสกวางมือบนไหล่ของเธอเบา ๆ “เธอไม่ต้องแบกรับคนเดียว” เขาพูด แต่ดวงตาเขายังห่วงใยมากกว่าคำพูด

ในคืนนั้นเนตรานอนใต้หลังคาบ้านยาย ฟังเสียงน้ำคลองที่เคยเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก เสียงที่เคยสอนให้รู้จักการรอคอยกลับทำให้เธอไม่อาจหลับ เธาหยิบสมุดบันทึกมากางอีกครั้ง อ่านคำที่จารึกไว้มากขึ้น ทุกบรรทัดเหมือนเศษหินที่ต่อกันเป็นภาพของคืนหนึ่ง

ตอนเช้าเนตราเดินไปตลาดริมคลอง กลิ่นข้าวต้มและกะปิผัดลอยมาตามลม คนในตลาดสบสายตาเธอเหมือนไม่อยากถามอะไร แต่สายตาบางดวงแสดงความคาดหวัง ป้าจันทร์นั่งขายกล้วยปิ้ง ใบหน้าของเธอยังไปไม่ถึงรอยยิ้ม

“ฉายแล้วเหรอ” นายสมพงษ์ถาม เขาถือถุงผ้าใส่ผัก พูดเหมือนถามข่าวบ้านเกิดมากกว่าจะสงสัยจริงจัง

“แล้วแต่คนจะคิด” เนตราตอบ เธอไม่ยอมบอกว่าฟิล์มทำให้เธอเจ็บคอจากการกลืนน้ำตา

แต่ข่าวแพร่ไวกว่าเธอคิด ช่วงบ่ายมีเด็ก ๆ มายืนที่หน้าประตูโรงหนัง พวกเขามองเข้าไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการคำตอบ หนึ่งในนั้นคือพิม—เด็กสาวที่โตมาพร้อมกับเนตรา เธอยืนไขว้ขา มือล้วงกระเป๋าเหมือนคนกำลังรอของเล่น

“พิมอยากดูด้วย” เธอพูดเสียงดัง แต่ในสายตาไม่ใช่ความอยากเห็นความลับเท่านั้น มันคือการยืนยันว่าอดีตเกี่ยวพันกับทุกคน

เนตราหันไปมองเสก เขาทำท่าคล้ายจะปฏิเสธ แต่ในที่สุดก็เปิดประตู wider กลิ่นเก่า ๆ พุ่งเข้ามาอีกครั้ง ทุกคนเข้ามานั่งบนที่นั่งที่ฉีกขาด ใบหน้าของแต่ละคนบอกเล่าเรื่องราวในตัวเอง

ฉายภาพอีกครั้ง คราวนี้ฟิล์มไม่เพียงแค่บอกช็อตเหตุการณ์ มันฉายนานขึ้นและเก็บรายละเอียดได้มากกว่าครั้งแรก เงาของเรือที่เคลื่อนผ่าน บทสนทนาที่ฟังไม่ขึ้น แต่สายตาและกิริยาของคนในฉากชัดขึ้น คนหนึ่งโยนผ้าลง หยาดน้ำตาร่วงบนพื้นไม้

หลังจบฉาย ป้าจันทร์ยืนขึ้นอย่างฉุนเฉียว เธอเดินตรงไปกลางห้อง แล้วพูดเสียงดังจนทุกคนต้องหันมามอง “ฉันเก็บไว้เพราะคิดว่าจะปกป้องใคร แต่ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่าการปกป้องคือการทำให้คนไม่ต้องรับผิด”

คำพูดนั้นเหมือนประกาศสงครามในใจบางคน หน้าของนายสมพงษ์แดงขึ้น เขามือเท้าสั่น “แล้วใครที่ต้องรับผิด” เขาตะคอก แต่ความตะคอกนั้นไม่มีพลังพอจะต้านความจริงที่ค่อย ๆ พ้นขึ้นมา

เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง แต่ความตึงเครียดไม่หาย ทุกคนแยกย้ายออกไปด้วยความคิดของตนเอง เนตราเดินตามเสกออกมาถึงคลอง แสงเย็นของเย็นคลายความร้อน แม่น้ำสะท้อนแสงเป็นทางยาว ภาพในหัวเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคนตอบ

“ฉันควรบอกใครก่อนไหม” เธอถาม เขามองไปที่เงาสะท้อนในน้ำ “ถ้าบอกผิดคนมันจะพังทั้งชีวิตของคนบางคน”

เสกเงียบไปนาน เขาวางมือบนสะโพกแล้วหมุนตัวกลับมายิ้มบางๆ “หรือเราอาจลองฟังทุกคน ให้เขาพูดก่อน แล้วค่อยตัดสินใจร่วมกัน”

แผนของเสกเหมือนความหวังที่เปราะบาง แต่เนตราเห็นว่ามันทำให้ชุมชนมีเสียง ไม่ใช่เงียบ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่เธอต้องการในใจลึก ๆ

วันต่อมาเนตราเริ่มเรียกคนในชุมชนมาพูดคุย เธออ่านบันทึกให้ฟังทีละหน้า ถ้อยคำบางบรรทัดทำให้ผู้ฟังเอามือกุมปาก ในขณะที่บางบรรทัดทำให้คนบางคนสั่นเครือ เธอไม่ได้ตัดสิน แต่พยายามให้คนได้ยินกันและกัน

มีคนหันมาด่าว่าเธอเป็นคนยั่วเย้า มีคนมองว่าเธอใจแข็ง มีคนเอามือกุมหน้าและร้องไห้เสียงดัง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือเสียงเริ่มเปิดกว้างมากกว่าที่เคยมีมา

กลางคืนหนึ่ง พิมเดินมาหาเธอยืนบนสะพานไม้ ใต้เงาโคมไฟ พิมยิ้มแห้ง ๆ แล้วพูดเสียงอู้อี้ “ฉันคิดเสมอว่าถ้าไม่ถามก็ไม่เจ็บ แต่ตอนนี้ฉันเจ็บจากการไม่รู้มากกว่า”

คำพูดของเด็กสาวทำให้เนตราเกร็ง “แล้วเธออยากรู้จริง ๆ เหรอ”

พิมก้มหน้า “อยาก รู้เพื่อจะได้ไม่หลอกตัวเองอีก” เธอพูดแล้วสะอึก นัยน์ตาของเธอสั่นคลอน

การเปิดเผยความจริงไม่ได้จบลงด้วยการคลี่คลายทั้งหมด มีคนที่โกรธจนยกเสื้อผ้าชุดหนึ่งขึ้นแล้วเดินออกไปโดยไม่มีคำลา มีครอบครัวที่ย้อนคืนความเงียบมาหลังจากที่ถูกปะทะด้วยคำถาม คนบางคนยอมรับความผิด แต่บางคนยังเลือกยึดถือปากที่แน่นไม่ให้คำพูดหลุดออกมา

เนตราทำงานกับเสกเพื่อจัดฉายภาพกลางแจ้งครั้งใหญ่ เธออยากให้มีพื้นที่ที่ทุกคนจะได้เห็นสิ่งเดียวกันและพูดด้วยกัน มันวางพันธะหนักบนบ่าเธอ แต่ภาพบนจอจะไม่โกหกผู้ชม

คืนที่ฉาย เงาสะท้อนจากโคมไฟเรียงราย และคนทุกวัยมานั่งบนผืนผ้าใบเก่า เสียงพูดคุยลดลงเหลือเพียงลมหายใจ รอให้ภาพเล่าต่อ

ฟิล์มที่ฉายค่อย ๆ แสดงช็อตที่ชัดเจนกว่าทุกครั้ง ใบหน้าของคนในชุมชนเปลี่ยนไปตามการประจักษ์ หลายคนหน้าจางเพราะเห็นความจริงที่ไม่สวยงาม แต่บางคนหลั่งน้ำตาออกมาใหม่ เป็นน้ำตาของการยอมรับ

หลังฉายจบ มีคนก้าวขึ้นเวทีเล็ก ๆ กลางสนาม นายสมพงษ์ยืนหน้าแดง เขาแก้ผ้าเหมือนอยากเปิดความจริงออกมาทั้งตัว แต่สุดท้ายเขาก็ใช้น้ำเสียงสั่นเครือ “ผมเคยทำพลาด” เขายอมรับ แม้คำพูดจะสั้นแต่ความหนักแน่นสะเทือนคนฟัง

จากนั้นป้าจันทร์เดินขึ้นมา เธอวางมือบนบ่าของนายสมพงษ์เหมือนการให้อภัยหรือการแบ่งเบา พร้อมกับพูดว่า “เราเคยคิดว่าการปกป้องคือการเก็บ แต่การซ่อนบางอย่างก็ทำร้ายคนน้อยกว่าที่คิด”

การยอมรับไม่ได้ทำให้ทุกสิ่งกลับเป็นเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป—เสียงพูดเริ่มยืดยาวขึ้น มีการถามคำถามและการฟังจริงจังมากกว่าก่อน พวกเขาเริ่มซ่อมเก้าอี้ที่ขาด พาเด็ก ๆ มาดูหนังฟรี และเล่าเรื่องราวของคนที่หายไปให้ใครต่อใครฟังโดยไม่ปิดบัง

เนตรานั่งอยู่มุมหนึ่งของสนาม ดูคนพูดคุยกัน เธอได้ยินเด็ก ๆ หัวเราะ และมองเห็นเสกพูดกับกลุ่มวัยรุ่นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เสกหันมามองเธอแล้วส่งยิ้มเล็ก ๆ เป็นการสื่อสารที่ไม่ต้องใช้คำ

แต่ค่ำคืนนั้นไม่ได้แก้ทุกแผล ความโกรธบางส่วนยังคงอยู่ และการให้อภัยบางอย่างยังต้องใช้เวลา ทุกคนต่างมีการบ้าน คนที่เคยถูกสวมความผิดต้องเผชิญหน้ากับการชดใช้ คนที่ปกปิดต้องรับการตัดสินจากเพื่อนบ้าน

หนึ่งเดือนต่อมาเนตรานั่งในโรงหนัง เธอเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้อ่านเพื่อหาหลักฐาน แต่เพื่อเข้าใจจดหมายที่เขียนให้คนที่หายไป เธอเอามือแตะหน้ากระดาษแล้วยิ้มบาง ๆ เธอรู้ว่าสิ่งที่ทำไม่ได้คืนทุกอย่าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้เรื่องนั้นสลายเป็นเงา

“ฉันคิดว่าฉันกลัวการตัดสินใจมากกว่าอะไรก็ตาม” เธอบอกกับเสก เขานั่งลงข้าง ๆ พลางมองไปที่หน้าจอว่างเปล่า

เสกหัวเราะแผ่ว ๆ “บางทีการยอมรับว่าจะทำผิดก็ทำให้การเลือกง่ายขึ้น” เขากดมือของเธอเบา ๆ เหมือนให้กำลังใจ

เวลาผ่านไป คนในชุมชนเริ่มทำกิจกรรมร่วมกันมากขึ้น โรงหนังไม่กลับไปเป็นแค่ที่ฉายหนังอีกต่อไป แต่กลายเป็นที่ประชุม ที่เล่าเรื่อง และที่เก็บความทรงจำ ศาลาหน้าคลองมีผู้คนมานั่งอ่านหนังสือ และโคมไฟริมทางถูกเปลี่ยนใหม่เป็นแสงสว่างที่นุ่มนวล

เนตราตัดสินใจไม่กลับไปทำงานในเมือง เธออยู่ที่คลอง เรียนรู้การซ่อมโปรเจคเตอร์ เก็บฟิล์ม และช่วยเสกเปิดการฉายให้เด็ก ๆ บ่อยขึ้น เธอไม่ได้ได้ทุกอย่างที่เคยต้องการ แต่เธอได้ที่ยืนในบ้านเกิด ได้การมองหน้าที่ไม่ต้องหลบ และได้ความสัมพันธ์ที่จีรังกว่าเดิม

หลายครั้งเมื่อมีคืนที่ฟ้าสะท้อนแสงจันทร์บนคลอง เธอจะเดินไปที่ริมสะพาน มองไปที่โรงหนังที่แสงจากหน้าจอสว่างน้อยกว่าเมื่อก่อน แต่มันไม่มืดอีกต่อไป เธอรู้ว่าเงาฉากหลังยังอยู่ แต่เงานั้นไม่ทำให้ทุกคนหลับอีกแล้ว

คนที่หายไปไม่มีใครลืม ทุกปีมีการฉายภาพเก่า ๆ เพื่อรำลึก และมีการพูดถึงชื่อเขาอย่างชัดเจนมากขึ้นกว่าแต่ก่อน ความจริงไม่ได้ทำให้ทุกคนสุข แต่มันทำให้ทุกคนได้เริ่มพูดและได้เริ่มรักษา

คืนหนึ่งเมื่อมีเด็ก ๆ วิ่งเล่นเสียงดัง เสกหันมาบอกเธอว่า “นี่แหละที่ฉันอยากเห็น”

เนตราหันไปมองเด็ก ๆ ที่วิ่งผ่านหน้าฉาก เธอยิ้มและรู้สึกว่าการเลือกครั้งนั้น—การดึงฟิล์มจากผ้าเก่า การเปิดหน้าอกของความทรงจำ—คุ้มค่าแล้ว แม้มันจะมีราคา แต่ราคานั้นทำให้มีพื้นที่สำหรับคำพูดใหม่ ๆ

แสงจากหน้าจอส่องขึ้นบนใบหน้าของเนตรา เงาเล็ก ๆ ของเธากระพริบบนผนังไม้ เธอจับมือเสกแน่นขึ้นเบา ๆ เป็นสัญญาณที่ไม่ต้องการคำพูดมากไปกว่าเดิม

ฟิล์มม้วนเดียวเปลี่ยนคืนหนึ่งให้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันทำให้คนในคลองต้องเผชิญหน้า ต้องพูด ต้องฟัง และในที่สุดก็เลือกทางที่พวกเขาอยากอยู่ร่วมกัน เป็นการเริ่มต้นที่ไม่สมบูรณ์ แต่ก็จริงใจ และนั่นเพียงพอสำหรับคืนนี้