กล่องเพลงริมคลอง

เสียงประแจหล่นกระทบโต๊ะดังขึ้นกว่าปกติ มีนสะบัดมือ หยดน้ำมันจากนิ้วร่วงลงบนผ้าขี้ริ้วแล้วมองไปยังประตูร้านที่ยังเปิดรับลมยามเย็น ลูกค้าคนเมื่อครู่ลุกไปแล้ว แต่บางอย่างถูกทิ้งไว้ คือกล่องไม้สีเข้มขนาดฝ่ามือที่มีตะขอเล็ก ๆ ยึดไว้แน่น พื้นผิวขรุขระและรอยขูดบ่งบอกว่ามันผ่านมือคนมาหลายคู่ มีนย่อตัวลง ดึงมันเข้ามาในแสงจากโคมทองแดงที่ห้อยเหนือโต๊ะ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เธาเปิดฝากล่องด้วยปลายนิ้ว ตัวล็อกมีสนิมเล็กน้อยแต่ยังทำงาน เมื่อฝาเงยขึ้น กลิ่นกระดาษเก่าและน้ำหอมจาง ๆ ลอยออกมา ภาพถ่ายสีซีดของเด็กหญิงตัวเล็กวางทับเศษผ้าและริบบิ้นสีแดง หน้าตาของเด็กตรงประหลาดจนมีนต้องกะพริบตา—ไม่ใช่เพราะความคุ้นเคย แต่เพราะภาพนั้นเห็นได้ทุกอย่างอย่างชัดเจนเหมือนเพิ่งถ่ายเมื่อเช้า เด็กคนนั้นยิ้มไม่เต็มที่ ดวงตาดูหนักแน่นเกินวัย