เงากระจกบนลำน้ำ

เท้าของมณีช้อนรองรองบนขั้นบันไดไม้ที่ชันจนเกือบจะกลายเป็นบันไดงอกจากตลิ่ง ด้านล่าง เสียงน้ำกระทบแพกับเงาร่มเงาไม้พิงกันจนกลายเป็นลวดลายบนผิวน้ำ เธอดึงกระเป๋าสะพายขึ้นแล้วย่อตัวควานหาสิ่งที่มองเห็นครู่เดียวก่อน — รองเท้าเด็กหลุดอยู่ครึ่งหนึ่งบนบันได ยามสะดุด มณีก็เกือบเสียหลักแล้ว มือหนึ่งยังจับราวไม้ไว้แน่น ราวกับคนยืนอยู่ที่เดิมมานานกว่าที่ควร

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ใครของใครทิ้งไว้เนี่ย” เสียงยายเดือนดังมาจากซอกประตูไม้ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นนั้นหันมามองมณีด้วยสายตาไม่ใช่แค่สอดรู้แต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

มณียืดตัวขึ้น สูดลมหายใจยาว ๆ ก่อนตอบ “รองเท้านักเรียนคงหลุดมาจากเรือ เดี๋ยวฉันเก็บให้” แต่เสียงเธอมีความไม่แน่นอนอยู่ ทำให้ยายเดือนเลิกคิ้ว

“กลับมาจริง ๆ เหรอ มณี” ยายเดือนเดินมาช้า ๆ ใกล้ ๆ และวางมือลงบนแผ่นไม้ของระเบียงเหมือนจะยืนยันว่าที่นี่ยังเป็นที่ของใครบางคน

“ฉันต้องจัดการของพ่อ แล้วจะไป” มณีตอบสั้น เสียงของเธอมีเส้นบาง ๆ ของความเหนื่อย เหมือนคนที่เพิ่งถูกเรียกให้กลับมารับตำแหน่งที่เคยละทิ้งไว้

ยายเดือนนั่งลงบนม้านั่งหน้าบ้าน ปล่อยให้ความเงียบกระจายจนมณีไม่แน่ใจจะเริ่มยังไง ก่อนที่ยายเดือนจะพูดขึ้นด้วยท่าทีราบเรียบ “พอเธอไปแล้ว…คนพูดเรื่องธีรกันเยอะนะ” คำว่า ‘ธีร’ ลอยมาทำให้ลมที่อยู่แผ่ว ๆ กลายเป็นของหนัก

มณีไม่ละสายตาจากปากทางเข้าโรงท้องถิ่น แต่คำถามแรกที่ลอดออกมาจากเธอก็เป็นคำถามทั่วไป “เขาเป็นยังไงบ้าง ยาย”

ยายเดือนกัดริมฝีปาก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแหบ “ไม่มีใครรู้ หายไปตั้งแต่ก่อนที่เธอจะออกไปกรุงเทพฯนั่นแหละ…แต่ข่าวลือ มันลามไปถึงบ้านเธอ คนพูดว่าน้องเธอมีส่วนกับเงินบริจาควัดที่หาย”

มณียกมือขึ้นแตะกระดูกกรามของตัวเอง รอยแผลในใจเมื่อจำได้ว่าข่าวนั้นเคยพัดมาเมื่อสิบปีที่แล้ว แต่ความหนักหน่วงของวันนั้นกลับตามมาจับคออีกครั้ง

“ฉันจะหาข้อมูล” เธอพูดโดยที่ยังไม่รู้ว่าคำพูดนั้นจะทำให้ประตูหลายบานเปิดออกหรือปิดลง หญิงสาวก้าวเข้าไปในบ้านไม้ที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันและฝุ่น หนังสือเก่า ๆ กองอยู่บนโต๊ะ เขียนหนังสือของพ่อที่จบลงกะทันหัน ทำให้มณีรู้สึกว่าทุกอย่างถูกตัดจบอย่างไม่สวยงาม

ในลิ้นชักใต้โต๊ะ มีซองจดหมายเก่าซุกอยู่ พื้นซองมีรอยน้ำมันสีดำเลอะเลือน มณีดึงมันออกมาด้วยลางสังหรณ์ที่แผ่ว เธอพลิกอ่านแล้วพบลายมือที่คุ้น แต่ถูกขีดฆ่าจนอ่านไม่ชัดนัก ภาพบางส่วนบอกว่าใครสักคนพยายามซ่อนอะไรไว้

“จดหมายนี่ของใคร” ยายเดือนถาม พลางจ้องซองนั้นจนเหมือนจะกลืนมันเข้าไป

“ของ…ธีร” คำตอบวิ่งออกมาพร้อมกับอารมณ์ที่มณีพยายามซ่อน กล้ามเนื้อคอของเธาเกร็งเล็กน้อย ยายเดือนถอนหายใจยาวแล้วมองไปที่คลองเบื้องหน้า

“คนพูดถึงนายพุฒมากกว่า แต่ไม่มีใครกล้าหยิบเรื่องนี้เข้าไปในศาลาวัด” ยายเดือนพูดเบา ๆ ราวกับไม่มีใครได้ยิน แต่เสียงของเธอส่งผ่านไปถึงมณีแน่นอน

มณีคิดถึงใบหน้าหลัก ๆ ของชุมชน นายพุฒคือคนที่ผู้คนเคารพนับถือ เขาเป็นคนจัดการเรื่องก่อสร้าง สร้างซ่อม บริหารการใช้งบประมาณของชุมชนเสมือนเป็นคนกลางในการตัดสินใจ สิ่งที่มณีได้ยินทำให้เธอรู้สึกว่ารากของปัญหาอาจฝังลึกกว่าตอนที่เธอจากไปหลายเท่า

คืนนั้นเธอนอนกับกระดาษและซองจดหมายไว้ในกล่องไม้ที่พ่อเก็บของมีค่า เธอปิดไฟแล้วปล่อยความคิดแล่นไป แสงเดือนตกกระทบบ้านริมน้ำเป็นรูปสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ กระพริบเหมือนแววตาใครคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองมา

เช้าวันต่อมา มณีออกไปที่ตลาดริมคลองที่ยังคึกคัก กลิ่นปลาทอดและก๋วยเตี๋ยวน้ำซุปลอยมาเป็นระลอก ผู้คนจ้องเธอราวกับต้องการถาม แต่ไม่มีใครยอมเริ่มคำถามก่อน มณีเดินไปที่ร้านขายของเก่า ซึ่งเป็นที่ที่ธีรชอบนั่งเมื่อครั้งยังไม่หายไป เธอพบวชิ กำลังนั่งพับเสื่ออยู่กับโถลอยน้ำ ใบหน้าของเขาเข้มแต่มีความอ่อนโยนแฝงอยู่ในสายตา

“มาล่ะเหรอ” วชิทักโดยไม่ลุกขึ้น ทั้งที่มือของเขาส่ายราวกับมีการกระตุก

“ฉันต้องถามเรื่องธีร” มณีตรงไปตรงมา จนวชิหรี่ตามอง

“คนที่อยากรู้เยอะก็มี แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้คำตอบ” เขาตอบ ราวกับพูดกับกระเบื้องจานหนึ่งที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

มณียืนมองไปยังคลองที่กระจกน้ำสะท้อนภาพหลังคาเก่า ๆ “ใครจะกล้าพูด ถ้าคนที่ควรตรวจสอบคือผู้ที่คนไว้ใจมากที่สุด?”

วชิเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือบนไม้พาย “ธีรไม่ได้อยู่คนเดียว เขาไปเจอเรื่องบางอย่าง…แบบที่คนในชุมชนไม่อยากให้เปิดออก”

มณีขมวดคิ้ว “เรื่องอะไร”

วชิมองไปยังคลอง น้ำในคลองมีสีขุ่นผิดปกติจากปีก่อน ๆ “การทิ้งของเสีย” เขาพูดอย่างระมัดระวัง “พ่อของฉันเห็นขบวนรถขนออกจากที่ก่อสร้างของนายพุฒแล้วปล่อยลงคลองตอนกลางคืน”

มณีรู้สึกว่าหัวใจถ่วงลง ประโยคของวชิเหมือนหินก้อนหนึ่งตกในน้ำ เธอเห็นวงคลื่นกระจายไป “ถ้าธีรรู้เรื่องนี้ แล้วเขาทำอะไร”

วชิถอนหายใจ “ธีรพูดกับคนผิดคนถูก และก็หายไป”

การค้นหาของมณีเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เธอเริ่มคุยกับคนที่มีข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ ตั้งแต่เด็กขายของบนแพ จนถึงคนงานซ่อมสะพาน ความคลุมเครือนำพาไปสู่คำตอบที่หลากหลาย แต่ทุกคำตอบชี้ไปยังงานก่อสร้างของนายพุฒ ในกระดาษบางฉบับที่มณีได้มาจากกล่องของพ่อ มีบันทึกที่พูดถึงค่าส่งของ วัสดุและค่าใช้จ่ายที่ผิดปกติ และชื่อย่อที่วนเวียนอย่างลึกลับ

วันหนึ่ง มณีเผชิญหน้ากับนายพุฒหน้าตลาด เขานั่งบนเก้าอี้พลาสติก ใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาของเขาแหลมคมเหมือนเตรียมตอบโต้

“คุณมณี” เขาทักในน้ำเสียงที่ใส่ความเป็นสุภาพชนไว้ แต่นั่นก็ยังไม่มอดมายในความไม่สบายใจของมณี

“ฉันมีคำถามเกี่ยวกับการทิ้งของจากไซต์งานของคุณกลางคืนหนึ่ง” เธอถาม เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“มีคนพูดกันไปทั่ว มันเรื่องเก่า” เขาตอบแบบปัดไป แต่มณีรู้สึกว่ามันไม่ใช่การปัด แต่เป็นการวางกับดัก

ก่อนที่เธอจะเดินจากไป ชายแก่คนหนึ่งตะโกนใส่เธอ “เธอเป็นลูกคนก่อปัญหา ถ้าพูดมาก เดี๋ยวนี้ชาวบ้านจะไม่ยอมให้ขายของ”

มณียืนนิ่ง ได้แต่สบตากับคนทุกคนที่หันมามอง แต่ในความเงียบ เธอรับรู้ได้ว่าการเปิดปากทันทีจะทำให้คนบางคนเผชิญหน้า และคนบางคนจะถูกแขวนคอด้วยคำพูดโดยไม่ทันได้สู้

เธอกลับไปหากล่องไม้แล้วหยิบเอาบันทึกหน้าที่พ่อยึดถือ บันทึกหลายหน้ามีกระดาษแทรกเป็นสลับชั้น มีหมายเลขโทรศัพท์ที่ขีดฆ่าและลายมือจารึกชื่อสถานที่ที่ไม่คุ้น

มณีเริ่มรวบรวมหลักฐานทีละน้อย เก็บภาพเงารถบรรทุกที่คนงานเล่าให้ฟัง แผ่นบันทึกค่าใช้จ่าย และคำให้การจากคนงานก่อสร้างบางคนที่กล้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ความสัมพันธ์ของเธอกับวชิแนบแน่นขึ้นเมื่อเขาช่วยพายเรือพาเธอไปพบแหล่งข้อมูลในเวลาค่ำ มุมมองของเขาเงียบกว่าคำพูด แต่การกระทำบอกถึงความกล้า

คืนหนึ่ง มณีและวชินั่งที่ปากเรือ มองไฟจากบ้านฝั่งตรงข้ามเป็นเส้นประทัดเล็ก ๆ ในความมืด วชิส่งชาให้เธออย่างเงียบ ๆ

“เธอกลัวไหม” มณีถามโดยไม่หันไปดู

วชิหัวเราะสั้น ๆ เสียงราวกระทบไม้พาย “กลัวสิ แต่ถ้าไม่ทำ คนที่โดนทำจะไม่มีใครรู้”

มณีเก็บชานั้นไว้ข้าง ๆ และหันมามองใบหน้าของวชิ ใบหน้าที่ตากแดดจนจับเป็นสีเข้ม ทำให้เธอนึกถึงภาพของคนที่นิ่งอยู่ข้างครอบครัวเสมอ

การสืบค้นทำให้มณีค้นพบความจริงบางอย่างที่ยากจะยอมรับ บันทึกที่พ่อเขียนบอกถึงการเจรจาลับที่พัวพันกับการซื้อที่ไม่ชอบธรรมและการยอมรับเงินบางส่วนเป็นค่าน้ำใจแก่ผู้ที่นิ่งเฉย พ่อของเธอพยายามบันทึกทุกอย่างเหมือนกันเป็นหลักฐานเงียบ ๆ เธออ่านจดหมายฉบับหนึ่งซึ่งธีรเขียนถึงพ่อก่อนจะหายตัว หัวจดหมายกว้าง แต่น้ำหมึกจางจนต้องเพ่งดู

“พ่อ — ถ้าฉันหายไป อย่าไว้ใจใครนอกจากคนที่ยังคงคิดว่าคลองคือบ้าน อย่าให้ความกลัวทำให้เธอปิดปาก” มณีอ่านประโยคนั้นซ้ำสองครั้ง จนเสียงมันพังพืดอยู่ในอก

ความโกรธหลอมรวมกับความกล้าหาญ มณีตัดสินใจครั้งใหญ่ เธอเรียกประชุมชุมชนทีละซอย เริ่มจากกลุ่มแม่ ๆ ที่รวมตัวกันขายข้าวกล่อง ไปจนถึงพระในวัดที่มักจะชุมนุมกันใต้ถุนศาลา เธอวางเอกสารบนโต๊ะ ให้คนดู และปล่อยให้พวกเขาพูดคุยกันเอง

ในห้องประชุมเล็ก ๆ วันนั้นบรรยากาศตึงเครียด หลายเสียงโต้เถียง หลายสายตามองมณีไม่ต่างจากการตั้งคำถามต่อสิ่งที่ชุมชนยึดถือไว้

“ฉันมีเอกสารที่บันทึกการทิ้งของโดยบริษัทรถบรรทุกที่เกี่ยวข้องกับงานก่อสร้างของนายพุฒ” มณีพูด เธอเห็นสายตาบางคนเปลี่ยนแปลงจากความไม่เชื่อเป็นความสงสัย

นายพุฒยืนขึ้น ยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน “เอกสารพวกนั้นมันแปลกได้ทุกเมื่อ ใครเป็นคนบอกว่าเชื่อถือได้” น้ำเสียงของเขาเรียบ แต่คำพูดแฝงด้วยการท้าทาย

คำตอบของมณีไม่ได้เป็นคำพูด แต่เป็นการนำเสนอหลักฐานทีละชิ้น เสียงของเธออ่อนแต่ชัดเจน เธอเรียงลำดับเหตุการณ์ จากวันที่รถบรรทุกเดินทางไปจนถึงเวลาที่ทิ้งกลางคลอง รวมถึงบันทึกค่าใช้จ่ายที่ขัดกันในบัญชีของบริษัทก่อสร้าง

คนงานบางคนเริ่มพูด กลายเป็นประวัติการทำงานที่ซ่อนเร้น เรื่องราวไหลออกมาจนห้องประชุมแทบระเบิด ผู้คนบางคนหลับตา บางคนกัดริมฝีปาก บางคนร้องไห้เงียบ ๆ เพราะได้เห็นว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้เดียวที่รู้สึกถูกรังแก

เมื่อเสียงสงบลง ธีรปรากฏตัวหลังประตู เขาขยับเข้าไปในห้อง ใบหน้าเลอะคราบดินและร่องรอยการถูกจับกุมแต่ก็ไม่ใช่ของคนที่ตกเป็นผู้ต้องหา เขายืนหน้าไม้โต๊ะด้วยสายตาที่ยาวนานที่สุดในชีวิตมณี

“ฉันไม่ได้หนี” ธีรพูดด้วยเสียงที่แหบกร้าน “ฉันพยายามปกป้องคนที่พูดเรื่องนี้…แล้วก็พยายามหาหลักฐานเพิ่มเติม แต่ฉันโดนขู่”

ห้องประชุมเงียบกริบ เสียงของการหายใจดังขึ้นเป็นคลื่น

มณีลุกขึ้น เข้าหาเขาโดยไม่พูด พวกเขาทั้งคู่สบตากันในความมืด ราวกับพยายามทบทวนเวลาที่ผ่านไป

หลังการเปิดโปง นายพุฒพยายามใช้ทุกวิถีทางปัดความผิด เขาไปไล่ต้อนพยาน บางคนถูกขู่ บางคนหายตัวไป แต่การที่เรื่องถูกพูดออกมาทำให้ผู้ที่เงียบเริ่มมีเสียง ทุกคนไม่สามารถกลับไปเงียบเหมือนเดิมได้อีก

วันที่เรื่องขึ้นศาลชุมชนเป็นวันที่แดดจัด ประชาชนยืนเต็มลาน คำพูดของคนที่เคยถูกกลืนถูกนำขึ้นมา และใบหน้าของคนที่เคยยิ้มให้กันกลับต้องเผชิญกับการตัดสินใจ มณีนั่งคำนวณถึงผลที่จะตามมา — การเปิดเผยอาจทำให้บางคนช็อก การยอมจำนนอาจนำไปสู่ความปลอดภัย แต่จะต้องแลกมาด้วยการยอมจำนนต่อการโกง

เมื่อมณีเดินขึ้นไป เธอไม่พูดพร่ำ พื้นที่ที่เธอยืนเท่านั้นที่เป็นหลักฐาน พยานพูดเป็นชุด ๆ และธีรยืนหน้าสุด เขาพูดก้าวหน้ากว่าที่มณีเคยเห็นในอดีตของเขา — คำอธิบายของคนที่ผ่านความกลัว แต่ยังคงยืนหยัด

ผลจากการสอบสวนภายในชุมชนและการนำหลักฐานเข้าพบเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบ ทำให้มีการตรวจสอบอย่างเป็นรูปธรรม นายพุฒถูกพักหน้าที่ชั่วคราวและต้องตอบคำถามต่อผู้ตรวจสอบ แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นไม่อาจย้อนคืนได้ทันที

มณียืนมองธีรหลังจากวันนั้น ทั้งสองเดินไปยังปากคลองใกล้สะพานไม้ เสียงน้ำตอกย้ำการหายใจของพวกเขา ธีรานั่งลง มองมือของตัวเองซึ่งมีรอยถลอกจากการหลบหนี

“ฉันทำให้ครอบครัวอับอาย” เขาพูดเสียงเบา แต่คำพูดนั้นหนักพอที่จะทำให้มณีสะดุ้ง

มณีนั่งลงข้าง ๆ เขา สายลมพัดกลิ่นเกลือและปลาทอดเข้ามา “เราไม่ได้เลือกจะเกิดมา แต่เราเลือกได้ว่าจะยืนยังไงต่อไป” เธอพูด แล้วเอื้อมมือไปแตะศีรษะธีรเบา ๆ เป็นการให้คำมั่นสัญญาแบบเงียบ ๆ

วันคืนผ่านไป ชุมชนเริ่มทำความสะอาดคลอง ประชาชนบางคนร่วมแรงร่วมใจกันเก็บขยะ บางคนยังคงจับกลุ่มสนทนา แต่การเปลี่ยนแปลงเป็นไปอย่างช้า ๆ เพราะสิ่งที่ฝังลึกต้องใช้เวลาในการเยียวยา มณีและธีรค่อย ๆ ซ่อมความสัมพันธ์ของครอบครัวด้วยความไม่รีบร้อน ทั้งสองพูดถึงเรื่องทั่วไป บ่นเรื่องฝน เรื่องปลา หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ ที่เมื่อก่อนอาจหายไปได้ง่าย ทั้งสองรู้ว่าบาดแผลจะยังไม่หายขาด แต่การยอมรับซึ่งกันและกันทำให้รอยแผลบางส่วนหายไป

วชิยังคงพายเรือผ่านหน้าบ้านมณี แต่ครั้งนี้เขาไม่เพียงมองเธอด้วยสายตาสงสาร เขาจอดเรือ เรียกชื่อ มอบผ้าผืนเล็กให้เมื่อมณีกลับจากตลาด และคอยยืนอยู่เงียบ ๆ เวลาเธอคิดหนัก ใบหน้าของวชิมีความสุขที่เห็นว่าคลองเริ่มใสขึ้นเล็กน้อย

คืนหนึ่ง มณีเดินไปที่สะพานไม้ เด็ก ๆ เล่นน้ำอยู่ใกล้ ๆ เสียงหัวเราะแทรกกับเสียงเรือพาย เธาหยุดมองเงาสะท้อนในน้ำ ไฟเรือส่องเป็นจุดเล็ก ๆ แล้วค่อย ๆ หายไป เธาจับซองจดหมายที่มีคราบน้ำมันไว้ในมือ แล้วค่อย ๆ พับมันให้เรียบ ก่อนจะวางไว้บนราวสะพานเหมือนเป็นเครื่องหมายหนึ่งของเรื่องที่เคยเป็น

ธีรเดินมาหาเธอ เงียบแต่มั่นคง เขานั่งลงข้าง ๆ เธอทั้งคู่มองไปยังน้ำที่นิ่งและเข้าใจว่าบางอย่างในชุมชนจะต้องถูกดูแลด้วยมือของพวกเขาเอง

มณีหันไปมองธีร “เราจะทำยังไงกับวันต่อ ๆ ไป” เธอถาม โดยไม่หวังให้มีคำตอบตายตัว

ธีรยิ้มเป็นครั้งแรกในคืนนั้นเป็นยิ้มที่ไม่ใช่การทำให้คนอื่นสบายใจ แต่เป็นยิ้มที่เกิดจากการยอมรับความจริง “เราจะทำอย่างที่พ่อเคยทำ จดบันทึก และไม่ให้ความเงียบเป็นที่พึ่งของคนไม่ดี”

มณีพยักหน้า เธอรู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนั้นมีผลต่อชีวิตคนมากมาย และผลลัพธ์ไม่ได้มีเพียงขาวกับดำ แต่ยังมีสีเทาที่ต้องเรียนรู้จะอยู่กับมัน บทเรียนที่ยากที่สุดคือการยอมรับความสูญเสียบางอย่างเพื่อให้สิ่งที่สำคัญยังคงอยู่

ในเช้าวันหนึ่งที่แสงอ่อนของพระอาทิตย์ทาบผิวน้ำ มณีเดินไปยังร้านขายของชำ พ่อค้าเดินมาหาเธอพร้อมกับกล่องใบเล็ก “ขอบคุณที่เธอไม่ยอมแพ้” เขาพูดอย่างจริงใจ มณีรับกล่องนั้นมาโดยไม่เปิดทันที เธอรู้ว่าความไว้วางใจต้องสร้างใหม่ และบางครั้งของเล็ก ๆ ก็มีความหมายมากกว่าคำที่พูด

เย็นวันนั้น มณียืนที่ระเบียง มองแสงไฟสะท้อนบนลำน้ำ เธอจับมือธีรแน่นกว่าปกติ ราวกับจะยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้ยืนด้วยกันเพียงชั่วคราว แต่ยืนเพื่อสิ่งที่ต้องทำต่อไป เสียงหัวเราะของเด็ก เสียงค่อมของคนขายอาหาร และเสียงพายเรือกลายเป็นบทเพลงที่บอกว่าแม้จะมีเงามืด แต่แสงยังคงกลับมาเสมอ

มณีวางซองจดหมายไว้ในกล่องไม้ แล้วปิดฝา เธอไม่ได้ลบความทรงจำ แต่เก็บมันไว้ในที่ที่สามารถย้อนไปดูได้เมื่อถึงเวลาจำเป็น ในที่สุด เธอหันไปมองลำน้ำ มองเงากระจกที่เคลื่อนไหว และยิ้มบาง ๆ ให้กับสิ่งที่เคยกลัว เพราะตอนนี้เธอรู้ว่าเงาไม่ได้มีไว้ให้กลัวเสมอไป มันยังเป็นเครื่องเตือนให้เราเห็นแสงเมื่อเราเลือกจะหันหน้าเข้าไปหา