ล่องแสงริมคลอง

เชือกขาดครืนเมื่อเมธาเหวี่ยงตัวขึ้นไปข้างหน้า เรือที่เขาพายมาชนตอไม้ใต้คลองจนเขาต้องยกเท้า หน้าตาโคลนกระเซ็นเข้าที่แข้ง แขนข้างหนึ่งเกาะขอบเรือกำลังกดให้มันนิ่ง ขณะที่มืออีกข้างพันเชือกไว้แน่น ช่วงแรงที่เขาดึงทำให้หัวใจเต้นดังขึ้น สายลมพัดเอากลิ่นดินคุ้งขึ้นมา ผืนน้ำสีเทาขยับเป็นริ้วเมื่อของหนักลากผ่าน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

—เมธา: โอ้—มึงไม่ง่ายเลยนะ ทนหน่อย—เสียงเขาออกมาแหบต่ำเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยิน

สิ่งที่อยู่ในน้ำไม่ใช่ซากไม้หรือเศษหญ้า มันหนักกว่าที่ความคิดจะรับได้และมืดทึบเหมือนนิ่งอยู่แต่รอให้ถูกเรียกขึ้น เมธาเหวี่ยงเชือกอีกครั้ง เรือขยับตามด้วยเสียงไม้ว่อนไปมา บนเพดานฟางของตาน้ำนั่น มีแสงไฟจิ๋วจากโคมที่ลอยในบ้านใกล้เคียง แต่คืนนี้ความสนใจทั้งหมู่บ้านกลับตกอยู่ที่ริมตลิ่ง

อรทัยยืนบนแผ่นไม้ของท่าเรือ มือกอบตะแกรงที่เปื้อนแป้ง เธอหรี่ตามองที่เมธา บนใบหน้ามีสิ่งที่เผลอเผยเมื่อเธอกำลังตัดสินใจว่าจะยื่นมือช่วยหรือจะถอยกลับ

—อรทัย: ดึงช้าๆ นะ ถ้ามันขาด เราจะต้องลงไปทั้งสองคน

เมธาหันมองเสียงอ่อน เขาเห็นมือของเธอสั่นเพียงนิดเดียวและรู้ว่าถ้าคนอื่นอยู่ตรงนี้ พวกเขาคงไม่กล้าออกสู่กลางความมืด

เชือกสุดท้ายตึงจนยู่ยี่ แล้วสิ่งนั้นก็ปรากฏขึ้น คราบเขม่าสีดำเกาะตามขอบ กล่องเหล็กคล้ำที่มีตะปูขึ้นผุ ด้านหนึ่งมีรอยชื่อเขียนด้วยสีน้ำมันที่หลุดลอกครึ่งหนึ่งจนอ่านไม่ออก เมธากระชากมันขึ้นจนริมเรือสะดุ้ง

กล่องไม่เปิดง่ายๆ ฝาปิดเกาะแน่น เสียงกระทบโลหะกับไม้ดังจนอากาศเหมือนหยุด

—เมธา: ช่วยหน่อย—เขาพูดโดยไม่เอื้อนเอ่ยความหนักใจ

อรทัยปีนลงมา มือเธอจับฝาผากกล่อง ทั้งคู่ร่วมแรง ดินและคราบน้ำไหลลงมือทั้งสองเป็นหยดเล็กๆ ฝนดาวบนผืนน้ำเหมือนสะท้อนวินาทีนั้นให้ยาวออกไป

เมธาใช้ปลายคมของมีดกรีดสนิม เศษโลหะหลุดออกเป็นแผ่น บริเวณมุมฝาเผยให้เห็นกระดาษเหลืองนวลใบหนึ่งขอบม้วน มีกลิ่นเปียกและเก่าในอากาศ

เมื่อฝาเปิด ก้อนเล็กกว่าที่คิดตกลงมา ของเล่นตัวเล็กชิ้นหนึ่งสีน้ำเงิน ตัวพลาสติกที่เคยสดถูกกัดกร่อนจนแทบมองไม่เห็น อีกชิ้นเป็นภาพถ่ายพับครึ่ง มีลายมือหยาบๆ เขียนชื่อและวันที่ เมธารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบสั่นเมื่อเขาเห็นชื่อที่คุ้นเคย

—เมธา: พลอย—คำเดียวที่ปล่อยออกมาไม่มีน้ำเสียงแข็ง แต่เหมือนคนที่ยอมรับสิ่งที่หายไปนานแล้ว

อรทัยถอยไปหนึ่งก้าว เธอพยายามหายใจให้เป็นปกติ มือของเธอเปิดสมุดเล็กๆ ที่พกตลอดเวลา เธอหาวันและหมายเลขในภาพถ่ายแล้วชะงัก

คืนแรกของการกลับมาของเมธา ไม่ได้เป็นคืนสงบ มันกลายเป็นคืนที่เงียบแล้วเต็มไปด้วยเสียง ความคิดของผู้คนในหมู่บ้านสะดุด แตะต้องอดีตที่ไม่กล้าบอกกัน

เช้าวันถัดมา เมธาเดินเข้าร้านขายของชำเล็กๆ ของผู้ใหญ่บ้าน ทองดียืนหลังเคาน์เตอร์ ทองดีคนที่มีสภาพหน้าเรียบเสมอยิ่งกว่าวันอื่น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาสมดุล

—ทองดี: เมธา กลับมาแล้วเหรอ คิดว่าจะไม่เห็นหน้าอีก

เมธาไม่ตอบทันที เขาวางกล่องเล็กๆ ที่ยังห่อกระดาษเปื้อนดินไว้บนเคาน์เตอร์

—เมธา: ผมจะถามแค่อันเดียว น้องสาวผมหายไปเมื่อสิบห้าปีก่อน คนจำได้บ้างไหมว่าใครเห็นครั้งสุดท้าย

ทองดีพยักหน้าเล็กน้อย จ้องมองภาพถ่ายแล้วกลอกตาอย่างลังเล

—ทองดี: มีคนเห็น พลอยอยู่กับนายฉลองครั้งสุดท้าย นายฉลองเป็นคนใจดีกับเด็กๆ แต่ว่าช่วงนั้นมีเรื่องหลายอย่าง คนก็กลัวจะพูดมากไป

คำว่า ‘กลัว’ ลอยขึ้นในอากาศ เมธารู้ว่าที่นี่ความกลัวไม่ใช่เพียงคำพูด แต่เป็นเหตุผลที่คนเลือกจะเงียบ เมื่อเขาเหลือบมองไปนอกหน้าต่าง เห็นคนปั่นจักรยานช้าๆ ผ่านไป ทำเหมือนทุกอย่างปกติ

เมธาตัดสินใจไปบ้านของนายฉลอง คนกลางเมืองที่ทุกคนเรียกอย่างคุ้นเคย เขาไม่ใช่คนที่มีหน้าตาน่ากลัว แต่ดวงตาของเขาเวลายิ้ม มักจะมีรอยย่นที่ไม่เคยจาง

—เมธา: นายฉลอง อยู่ไหม ผมมีเรื่องอยากถามเกี่ยวกับพลอย

นายฉลองเงยหน้าจากก้อนแป้งที่ปั้นอยู่ เขามองเมธาอย่างผ่านๆ แล้วเชิญให้เข้านั่ง

—ฉลอง: พลอยเป็นเด็กดี เสียงหัวเราะของเธอยังอยู่เลย แต่เรื่องเมื่อก่อน… มันซับซ้อนกว่าที่คิดนะเมธา

เมธาเห็นมือฉลองสั่นเล็กน้อยตอนพูด คำว่า ‘ซับซ้อน’ ทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนช้อนขูดในท้อง

กลางวันนั้น เมธาพบกับนัยน์ ร.ต.อ.หนุ่มประจำตำรวจตำบลที่ยังคงพกอคติเล็กน้อยต่อคนที่เคยทิ้งบ้านไปร่ำเรียน เมธารู้สึกว่าความน่าเชื่อถือจะขึ้นอยู่กับวิธีพูด

—เมธา: ถ้าผมมีหลักฐาน ผมจะเอาไปส่งที่ไหนบ้าง

—นัยน์: พูดตรงๆ นะ ถ้าเป็นเรื่องเก่าๆ แล้วไอ้คนที่เกี่ยวข้องยังมีอำนาจในหมู่บ้าน เราต้องระวังตัว หลักฐานของคุณต้องชัดแล้วพอจะยืนในศาล

เมธาย้อนมองกล่องเหล็กที่วางอยู่ในห้องเล็กๆ ของเขา มันเหมือนก้อนความจริงที่หนักจนแทบยืนไม่อยู่ เขาวางแผนแต่ละขั้นตอนอย่างช้าๆ เพราะเขารู้ว่าผิดพลาดเดียวอาจทำให้คนตายซ้ำ

คืนวันที่สอง อรทัยมาหาเมธาที่แพเล็กหน้าบ้าน เธอเอาถุงขนมและบอกว่าเธอคุยกับเด็กนักเรียนแล้ว เด็กๆ บอกว่าพลอยชอบเล่นกระโดดเชือกกับเพื่อนหน้าวัด เธอพูดด้วยเส้นเสียงเบาแต่แน่น

—อรทัย: ฉันเก็บสมุดบันทึกของโรงเรียนไว้ เธอชื่อพลอยจริงๆ และมีบันทึกตอนนั้นด้วย วันที่เธอหาย เด็กๆ บอกว่าพบรอยรองเท้าอีกด้านหนึ่งของท่าน้ำ

คำว่า ‘รอยรองเท้า’ พาเมธากลับไปยังคืนที่เขาจับเรือครั้งสุดท้าย เขาจำได้ว่ารอยนั้นเคยอยู่ แต่เขาละเลยมันเพราะความรีบและความกลัวของตัวเอง

เมธาเริ่มปะติดปะต่อเบาะแส เขาไปพบกับคนที่เคยทำงานขนทรายในตลาด เก็บคำพูดของคนเก่าๆ และได้ยินเรื่องที่พูดกันแผ่วๆ ว่าในคืนนั้นมีไฟฉายสีเหลืองเล็กๆ หลอดหนึ่งเหมือนกับโคมของชาวประมง

วันหนึ่งเขาตัดสินใจพาอรทัยไปที่คลอง เขาทิ้งกล่องเหล็กไว้บนม้านั่ง แล้วชี้ร่องรอยเก่าๆ ที่ตื้นขึ้นจากตะกอน

—อรทัย: นี่คือที่ที่เด็กๆ เล่นกันเหรอ นี่คือบันไดที่พ่อฉันพูดถึง

อรทัยจับมือเมธาแน่นเหมือนกำลังยืนยันบางอย่าง ทั้งคู่ลงไปเดินริมคลอง หยิบเศษแก้ว เศษผ้าเล็กๆ มาดู ร่องรอยของเหตุการณ์ไม่ได้ชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ถูกลบออกทั้งหมด

เมธาและอรทัยเริ่มรวบรวมพยานทีละคน พวกเขารู้ว่าความจริงจะไม่หลุดออกมาหากไม่มีใครกล้าพูด เมธาเลือกที่จะเชื่อใจคนที่เคยดูแลเด็กๆ มากกว่าคำพูดของคนที่มีอำนาจ แต่ทุกก้าวที่พวกเขาเดินล้วนมีคนมอง

เสียงกระซิบเริ่มดังในตลาด พลอยเป็นชื่อที่คนพูดด้วยเสียงเบา บางคนหลบหน้า บางคนมองเมธาด้วยความเห็นใจปนกับความกลัว เมธาเห็นว่าชีวิตของหลายคนผูกติดกับการเก็บความเงียบ และการเปิดเผยอาจหมายถึงการฉีกผ้าใบที่ปกป้องพวกเขาไว้

เมื่อหลักฐานจากกล่องถูกเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง พวกเขาพบชิ้นสำคัญคือจดหมายแผ่นหนึ่งที่ลงชื่อโดยคนที่ไม่คาดคิด จดหมายเรียงร้อยเหตุผลและคำขอให้เรื่องถูกเก็บเงียบ มีสัญลักษณ์ของการแลกเปลี่ยนบางอย่าง บันทึกการให้เงิน และชื่อคนที่มีอำนาจในสมัยนั้น

เมธายืนอ่านแล้วลืมหายใจ รอยยิ้มที่ไม่เคยลบไปจากใบหน้าเมื่อคิดถึงบ้านกลับกลายเป็นก้อนแข็งในอก เขาเห็นภาพพลอยที่ยิ้มอยู่ในภาพถ่าย น้ำตาไม่ได้ไหลออกมา แต่คอของเขาระบม

—นัยน์: ถ้าจะเอาเรื่องนี้ขึ้นมา คุณต้องมั่นใจว่าจะไม่ถูกกลับคำ หลักฐานต้องพร้อม และคนที่จะพูดด้วยใจกล้าต้องมากพอ

การเตรียมการเริ่มขึ้น เมธาจัดเตรียมหลักฐาน แยกย่อยความจริงเป็นประเด็นให้ชัด เขาหาข้อมูลว่าคนที่ถูกอ้างชื่อยังมีอำนาจไหม ตอนนี้ใครได้รับผลประโยชน์จากการเก็บเงียบ

ในคืนหนึ่งหลังจากเตรียมการเสร็จ เมธาร้องไห้คนเดียวบนแพ ลูกประคองคว่ำลงอย่างแรง นี่ไม่ใช่ความทุกข์ของการพลัดพรากเพียงคนเดียว แต่มันเป็นเสียงของคนที่ถูกห้ามพูดมานานเกินไป

เช้าวันต่อมา เมธาเรียกประชุมคนในชุมชน เขาไม่ได้พูดโต้เถียงยืดยาว เขาวางหลักฐานบนโต๊ะแล้วเปิดมันให้ทุกคนดู คนในที่ประชุมสบตากัน บางคนหลุดเสียงร้องในลำคอ บางคนวิ่งออกไปนอกห้องแล้วไม่กลับมา

—เมธา: ผมไม่ต้องการทำลายหมู่บ้าน แต่ผมจะไม่ยอมให้แค่ความสงบแลกกับชีวิตคนหนึ่ง—เขาพูดเมื่อเสียงเงียบลง

ผู้ใหญ่หลายคนเริ่มป้องกัน บางคนยื่นมือเข้าหาเพื่อรักษาเกียรติของตน เครื่องจักรของความเป็นทางการถูกสั่นคลอน แต่แรงต้านก็มีความอ่อนแอเพราะความจริงของหลักฐานหนักหนา

การอภิปรายลากยาวไป ความทรงจำที่ถูกกดไว้ ปะทุออกเป็นคำพูด บางเรื่องดูเหมือนความเข้าใจผิดที่ถูกบิดให้เป็นการยอมรับ บางคนเรียกหาความยุติธรรม นักข่าวจากเมืองใกล้เคียงมาถึงบ่อยขึ้น จนกระทั่งสายตาของผู้คนในหมู่บ้านไม่อุ้มหยุด

ระหว่างนั้น เมธาต้องเผชิญหน้ากับคนที่เขาเคยนับถือ ใบหน้าที่เคยเป็นมิตรตอนนี้เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียด

—ทองดี: เธอคิดหรือเมธา ว่าการเปิดเผยทุกอย่างจะทำให้ลูกหลานเราอยู่ดี ผู้คนจะไม่มีที่พึ่ง

เมธายืนมอง กล้ามเนื้อคอเขาตึง เขาจำได้ว่าตอนเด็กเขาวิ่งเล่นใต้ถุนบ้านของทองดี หัวเราะไม่คิดใคร ในตอนนี้ความทรงจำเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องที่ต้องเลือกว่าจะเก็บไว้หรือเผยต่อ

—เมธา: ผมจำได้ว่าพลอยชอบมาม่าชามละสองบาท ชอบหัวเราะกับเรื่องตลกบ้านๆ ของพวกเรา ผมไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นหายไปเพราะการเงียบ

การตัดสินใจไม่ได้เกิดขึ้นในวันเดียว มันเป็นการสะสมจากการได้ยิน การเห็น และการเลือกซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยละเลย วันหนึ่งเมธาตัดสินใจนำหลักฐานทั้งหมดไปให้หน่วยตรวจสอบที่ใหญ่กว่า นัยน์ขับรถไปกับเขา เส้นทางระหว่างหมู่บ้านกับเมืองมีทั้งความเงียบและความตึงเครียด

ผลที่ตามมามิได้เป็นเพียงการจับกุมหรือการประกาศความผิดเท่านั้น บางคนถูกเรียกสอบ บางคนถูกปล่อยตัวเพราะหลักฐานไม่พอ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือความสัมพันธ์ในหมู่บ้านฉีกขาดและเริ่มปะติดปะต่อเอง

เมธาเห็นผู้คนที่เขารักชกกันด้วยถ้อยคำที่เคยเป็นมิตร คำสาบส่งจากคนที่เก็บความรู้สึกมานาน ทองดีหายหน้าไปหลายวัน ก่อนจะกลับมาพร้อมน้ำตาที่ไม่ยอมให้คนอื่นเห็น เมธาไปหาเขาในคืนนี้

—ทองดี: ฉันกลัวเมธา ไม่ใช่เพื่อนบ้านกลัว แต่ฉันกลัวว่าลูกๆ ของฉันจะต้องทนลำบาก—น้ำเสียงของทองดีสั่น

เมธามองตาเขา เห็นริ้วรอยความเกรงกลัวที่แท้จริงอยู่ใต้หน้าตาเคร่งขรึม เขาวางมือบนไหล่ทองดี ประหนึ่งต้องการให้คำขอคืนดีนั้นกลับมาเป็นจริง

การเยียวยามาด้วยวิธีที่ไม่สวยงาม บทสนทนาเปิดเผยความเจ็บปวด พ่อแม่ร้องหาคนที่หายไป บางคนพูดคำขอโทษที่ไม่อาจถอยกลับ บันทึกและหลักฐานถูกอ่านต่อหน้าผู้คนจนความเงียบถูกแทนที่ด้วยเสียงที่ยาวและเจ็บปวด

พลอยไม่ได้กลับมาให้ครอบครัวของเธอ แต่เรื่องของเธอเปลี่ยนวิธีที่คนในชุมชนมองกัน พวกเขาเริ่มตั้งคำถามต่อการจัดการ เรื่องของการปกปิดถูกวางไว้กลางโต๊ะและถกเถียงกันอย่างตรงไปตรงมา

เดือนผ่านไปในระดับชุมชนไม่ได้เป็นเดือนยาวที่เงียบสงบ แต่เป็นช่วงเวลาของการปรับท่าที เมธาพบว่าตัวเองไม่เคยมีคำตอบครบถ้วนสำหรับทุกคน แต่เขามีความแน่นอนว่าเขาจะไม่ปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบอีก

เมธาเดินตามริมคลองบ่อยขึ้น เขาไปที่เดิมที่เคยเล่นตอนเด็ก มองน้ำที่สะท้อนแสงพระอาทิตย์ตอนเย็น เห็นภาพของพลอยเป็นเงาจางๆ ที่ลอยผ่านไป เขาจับของเล่นสีฟ้าที่ถูกเก็บไว้ในกล่อง เก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินกลับบ้าน

การตัดสินใจที่เขาเลือกส่งผลต่อชีวิตหลายคน บางคนหันหลัง บางคนยื่นมือมาช่วย สุดท้ายชุมชนต้องเรียนรู้ที่จะดำเนินชีวิตต่อ ภายใต้ความเปลี่ยนแปลงที่ถูกเรียกร้องขึ้น เมธาเห็นเด็กๆ ที่เล่นริมคลองอีกครั้ง แต่การหัวเราะของพวกเขามีความระมัดระวังมากขึ้น มีผู้ใหญ่คอยมองและรับฟัง

ค่ำคืนหนึ่ง เมธาไปที่ท่าเรือ เขายืนมองผืนน้ำตรงจุดที่เขาค้นพบกล่องครั้งแรก แสงตะวันลับลงช้าๆ เขารู้สึกเหมือนมีบ่วงหนักอยู่ในอก แต่ไม่ใช่บ่วงของความผิดอีกต่อไป

อรทัยยืนข้างเขาโดยไม่พูดอะไร เธอยื่นมือให้เขาจับสามนิ้วของเธอกำแน่น เมธารับมือเธอไว้ เงียบแต่มั่นคง

—อรทัย: ฉันคิดว่าพลอยคงจะชอบเห็นว่าพวกเราพยายามแล้ว—เสียงเธอสั่นในท่าเงียบ

เมธายิ้มบางและปล่อยให้ลมพัดผ่าน ใบหน้าเขาไม่สว่างเหมือนก่อน แต่มีความอ่อนโยนที่เกิดจากการยอมรับความจริง

คำตัดสินและการสอบสวนดำเนินไป เทน้ำหนักของความจริงไม่เคยหายไป แต่ความกดดันเรียนรู้ที่จะถูกจัดการ หลายชีวิตถูกทดสอบ หลายสัมพันธ์ถูกขึ้นรูปใหม่ เมธาไม่ได้ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ แต่เขาได้รับบางสิ่งที่ทำให้เขาลุกขึ้นทุกเช้า นั่นคือการรู้ว่าเขาไม่ปล่อยให้เงียบครอบงำอีกต่อไป

ในเช้าวันหนึ่ง เมธาแต่งเรือเพื่อออกไปจอดกลางคลอง เขาไม่รีบร้อนอย่างเช่นเมื่อก่อน มือของเขาทำงานช้าและตั้งใจ ดวงตาจับจ้องไปยังผืนน้ำและท้องฟ้าเบื้องหน้า

เมื่อเรือเล็กลอยออกไป แสงตะวันสาดผ่านลำเรือจนเห็นเป็นแถบสีทอง เมธาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือจดหมายฉบับสุดท้ายที่พบในกล่อง เขาจับมันไว้แน่นและยืดมือขึ้นเหนือท้องน้ำ ลมพัดพารอยขอบน้ำให้เป็นประกาย

เขาไม่เผามัน ไม่ลืมมัน แต่หันมันกลับสู่ท้องน้ำอย่างช้าๆ ราวกับคืนสิ่งที่เคยถูกขโมยไปให้ความจริงและคนที่ควรได้รับมัน

เรือค่อยๆ ไหลกลับเข้ามาในคลอง เมธาเดินขึ้นฝั่งแล้วปล่อยให้ไม้เท้าพยุงเขาขึ้นบันได ความอ่อนล้าอยู่ที่ไหล่แต่หัวใจเบาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเหลือบมองไปยังบ้านของทองดี เห็นเด็กตัวน้อยออกมาช่วยคุณแม่กวาดหน้าบ้าน เสียงหัวเราะเล็กๆ ดังขึ้นในอากาศ

เมธาวางกระดาษไว้ในลิ้นชักที่บ้าน แล้วกวาดสายตาไปรอบหมู่บ้าน คืนนี้มีเสียงคนคุยกันอยู่ที่ศาลาหลังวัด มีคนเอาผลไม้มาแบ่งปัน มีบทสนทนาแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน เพราะคนเริ่มพูดเรื่องที่เคยเก็บไว้

เขายืนเงียบๆ ขณะที่แสงสุดท้ายของวันล้มลงไป แม้จะมีบาดแผล แต่มีความจริงที่ถูกนำมากอดไว้ และนั่นก็เพียงพอสำหรับเขาในตอนนี้ เมธาหยิบของเล่นสีฟ้าที่เก่าแล้วไว้ในกระเป๋าอีกครั้ง หัวใจของเขายังหนัก แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะเสียงหัวเราะของเด็กๆ เริ่มกลับมาเป็นเสียงที่เขาเชื่อว่าสามารถรักษาได้

เมธาเดินลงสู่ท่าเรืออีกครั้ง เขาเอื้อมมือแตะน้ำเบาๆ แล้วปล่อยให้คลื่นเล็กๆ เล่นกับนิ้วของเขา เป็นการปิดคืนที่ไม่ต้องมีการประกวดความดี ไม่ต้องมีการเรียกร้องใดๆ นอกจากการยืนอยู่ตรงนี้ และสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ความเงียบมีอำนาจเหนือชีวิตของคนที่เขารักอีก