ตรวนไม้ริมคลอง

เสียงค้อนตัวจิ๋วแตะจิกบนตัวน็อตไม้ดังแว่วในร้านซ่อมของอรทัย ตรงมุมหน้าร้านมีป้ายเก่าแขวนเอียง เขียนด้วยหมึกลบเลือนว่า ‘ซ่อมของเก่า’ กลิ่นน้ำมันวานิชและผงไม้ปะปนกับควันที่ลอยมาจากเตาอุ่นสำหรับลอกสี แขกคนแรกของเช้าวันนั้นเป็นชายแก่ผมเกือบขาว เดินค่อมมาด้วยไม้เท้าแล้ววางกล่องไม้เล็ก ๆ ลงบนโต๊ะ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ชิ้นนี้มาจากไหนครับ” อรทัยถามด้วยเสียงเรียบ เธอไม่ชะโงกเข้าไปมองจนกว่าแขนแขกของเธอจะถอยห่าง แล้วค่อยยื่นมือแตะขอบกล่องนิ่ง ๆ

ชายแก่พยักหน้า “ได้มาจากตลาดเก่า เมืองโน้น คนขายบอกว่าเจอซากเรือเก่าในคลองแล้วมีของพวกนี้ลอยมา ผมอยากให้แกซ่อมให้เหมือนเดิม” เขาวางถุงผ้าหนึ่งใบลงข้างกล่อง หยิบช้อนแดงที่เปื้อนคราบชาออกมาวางเบา ๆ

อรทัยปลดตะขอกล่องอย่างค่อยเป็นค่อยไป ความบอบบางของลิ้นชักไม้ทำให้เธอกลั้นหายใจ เมื่อนิ้วของเธอดึงลิ้นชักออก เศษกระดาษชื้น ๆ หลุดโผล่มา เศษหมึกจาง ๆ ปรากฏเป็นตัวอักษรหนึ่งบรรทัดและตราประทับครึ่งดวง

“นี่…” ชายแก่มองตามนิ้วของเธอ พื้นที่ระหว่างพวกเขาอุ่นขึ้นด้วยความเงียบอันหนักหน่วง “แกเห็นอะไรหรือไม่”

อรทัยเลื่อนกระดาษมาดู ใบกระดาษบางกรอบคดคายในมือของเธอ เหลือเพียงเศษตัวอักษรที่อ่านยาก แต่ลายมือคุ้นเคยจนทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เท่ากัน เธอหมุนกระดาษไปมา เห็นบางคำตัดขาดจากกัน แต่ตราประทับนั้น—มันเป็นตราจากโรงสีเล็ก ๆ ใกล้ตลาดริมคลอง ซึ่งอรทัยรู้จักดีจนกลั้นยิ้มไม่อยู่

“ผม… จะรับไปซ่อมไหม” ชายแก่ถามอึกอัก

อรทัยวางกระดาษลง ระยะหนึ่งก่อนตอบ “ได้” คำตอบสั้น แต่ปากลึกของความหมายถูกกักไว้อย่างระมัดระวัง

หลังจากชายแก้ออกไป เสียงประตูร้านปิดเบา ๆ แผ่วลงเหลือเพียงเสียงป้ายแกว่ง เสียงน้ำในคลองด้านหลังร้านเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ ราวกับพยายามกลบความคิดของใครบางคนที่ปะทุขึ้นภายในอกอรทัย

เธอเปิดลิ้นชักอย่างช้า ๆ อีกครั้ง ตอนนี้สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกล่องไม่ใช่เพียงเครื่องจักรเล็ก ๆ ที่มีลานทองขดอยู่ แต่เป็นเศษของเหตุการณ์ที่เคยทำให้โลกของเธอสั่นคลอน—ชื่อบางชื่อถูกเขียนข้าง ๆลายมือหยาบ ๆ ที่เหมือนมือเด็ก อีกด้านมีเส้นรอยน้ำหมึกที่ลากเอียงเหมือนรอยน้ำตาในแง่มุมหนึ่ง

สายตาของอรทัยหยุดอยู่ที่หนึ่งชื่อ ชื่อที่ทำให้เธอหลุดขืนตัวเล็กน้อยในขณะที่มือจับไขควงแน่นขึ้น ใครคนหนึ่งเรียกชื่อคนนั้นในความทรงจำของเธอ และเสียงเรียกนั้นไม่เคยหายไปจากห้วงความคิด

นทีกลับมาในวันเดียวกัน พกกระเป๋าเป้ใบเก่า เสื้อผ้าปักเปื้อนฝุ่นจากเมือง เขายืนหน้าร้านมองของเก่าที่ยังจัดวางไม่เป็นระเบียบ เหมือนไม่ใช่ผู้มาเยือนทั่วไป แต่เหมือนคนที่กลับมาสำรวจพื้นที่ที่มีบาดแผล

“อรทัย” เขาพูดแล้วหยุด รอยยิ้มที่ปรากฏกับรอยย่นบนหน้าผากทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคง “ผมได้ยินว่ามีของที่อาจเกี่ยวกับเรื่องเก่า”

อรทัยไม่ตอบทันที เธอหมุนกล่องในมือแล้วซ่อนเศษกระดาษไว้ด้านในอีกครั้ง “ผมแค่รับซ่อมของเก่า” คำตอบเธอออกมาเรียบ ๆ แต่เสียงนั้นมีปลายคม

นทียืนนิ่ง จ้องตาเธออย่างพยายามอ่านมากกว่าฟัง “ผมอยากเห็นกล่องนั้น”

การปฏิเสธผุดขึ้นในปากของอรทัย แต่เธอกลับอุ้มกล่องยื่นให้แบบไม่เต็มใจนัก นิ้วของนทีสั่นเล็กน้อยเมื่อรับกล่องนั้นไว้ เขาเปิดมันอย่างเงียบ ๆ และใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป

“นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” นทีพูดต่ำ มีความตรงไปตรงมาในน้ำเสียงที่ทำให้คนอื่นในร้านเงียบลง “ใครส่งมา”

อรทัยหุบปาก สีหน้าเรียบเฉย แต่หัวใจเธอกำลังกระทบบ้านอกอกอย่างรุนแรง “ชายแก่จากตลาด”

นทีถอนหายใจ “เราควรคุย” เขาวางกล่องลงบนโต๊ะ เงยหน้าขึ้นมองเธอโดยไม่ละสายตา “ผมจะไม่โทษใครถ้าเราหาความจริงให้ได้”

คำพูดนั้นทำให้ลมเย็นลอยผ่านหน้าต่าง แสงแดดเช้าหยอกกับฝุ่นลอยในร้าน อรทัยรู้ว่าการหลีกเลี่ยงไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป แต่การเปิดปากหมายถึงการดึงอดีตขึ้นมาให้คนทั้งชุมชนจ้องมอง

คืนนั้นตลาดริมคลองยังคงพลุกพล่าน เสียงเรือพายกระทบไม้ การคุยโวเล็ก ๆ ของพ่อค้าแม่ค้า และกลิ่นปลาย่างที่ลอยขึ้นผสมกับควันธูปจากศาลเจ้าเล็ก ๆ ใกล้สะพาน กล่องดนตรีถูกตั้งไว้บนโต๊ะด้านใน ร้านเล็ก ๆ ของอรทัยกลายเป็นจุดรวมสายตา เมื่อนทีกลับมาพร้อมเพื่อนอีกสองคน หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวหน้าตาเข้มแข็ง ชื่อมาลิน ส่วนอีกคนเป็นชายหนุ่มชื่อภูวนาทที่มีร่องรอยการต่อสู้ทางสังคมนิด ๆ

“เราไม่คิดว่ามันจะกลับมาง่ายขนาดนี้” มาลินพูด พลางหยิบชิ้นส่วนไม้ที่หลุดพลิกดู “มันเหมือนไม่มีใครอยากให้เรื่องเก่า ๆ ถูกขุดขึ้น”

ภูวนาทแตะคาง “ใครก็ได้มีเหตุผลของตัวเอง แต่ตอนนี้มีของที่บอกอะไรบางอย่าง เราต้องรู้ว่าอะไรคือความจริง”

ถ้อยคำแลกเปลี่ยนกันในลักษณะของคนที่จับเสี้ยนหนามอยู่ในปาก ใครก็ไม่พูดตรง ๆ ว่าใครอยู่เบื้องหลังความหายไปของคนคนนั้น แต่สายตาของพวกเขาพาอารมณ์ไปที่อรทัยช้า ๆ เหมือนการชั่งใจ

คืนกลางเดือนนั้น อรทัยนั่งกับนทีบนม้านั่งหน้าร้าน พวกเขาเปิดถุงชาแก้วเล็ก ๆ จิบคนละคำ เงาพันธุ์ไม้บนผนังทำให้หน้าพวกเขาดูแปลก ๆ

“ผมจำคืนนั้นได้ไม่ชัด” นทีเริ่ม “ผมรู้ว่ามีการทะเลาะ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันจบอย่างไร”

อรทัยเงยหน้า ขมวดคิ้วเพราะคำพูดจากคนที่เคยยืนอยู่กับเธอในเวลานั้น “ถ้าคุณจำได้ จะบอกไหม”

นทีหลับตา ตรงมุมปากมีความกระอักกระอ่วบางอย่าง “ผมจำได้ว่าเราไม่ควรไปแตะต้องบางอย่าง แต่เราทำไปแล้ว” เขามองไปยังคลอง “มีสิ่งที่เราคิดว่าเป็นทางออก แต่กลับกลายเป็นการจุดชนวน”

อรทัยทรุดตัวลง เธอเก็บคำพูดนั้นไว้ในอกแบบประกายไฟ “คืนนั้นผม…” เธอเงียบไปกว่าหนึ่งนาที มือเกาจมูกโต๊ะไม้จนรอยขีดข่วนปรากฏ “ผมยอมให้เขาอยู่กับคนที่ไม่ควร”

คำสารภาพนั้นไม่มีคำเพิ่มเติม แต่ความหนักของมันถ่วงให้บรรยากาศหนืด เสียงจากตลาดข้างนอกเงียบลงราวกับถูกยกฝาครอบ

นทีไม่เอื้อมมาโอบแขน เงียบเป็นการยืนยัน เขารู้แล้วมากพอที่จะประกอบชิ้นส่วนของเหตุการณ์ได้ แต่ยังไม่พอที่จะตัดสินใจแทนใคร

วันต่อมา ข่าวลือเริ่มแพร่ออกไปก่อนการยืนยันอย่างเป็นทางการ ชาวบ้านที่ร้านน้ำชา พ่อค้าแผงผัก และเด็กนักเรียนในตรอกต่างพูดคุยเรื่องกล่องดนตรี รอยกระดาษ และคำว่า ‘คืนนั้น’ ถูกเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีใครกล้าพูดความจริงตรง ๆ ชนิดที่ไฟที่ซ่อนอยู่ลุกโชนขึ้นกลางฝุ่น

อรทัยได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ไม่มีซอง ไม่มีชื่อผู้ส่ง ข้างในเป็นภาพถ่ายเก่า ภาพคนนั่งอยู่บนหัวเรือ อรทัยมองรูปนั้นจนตาพร่า มือสั่นจนแก้วน้ำบนโต๊ะกระเพื่อม

มาลินมาหาอรทัยในเช้าวันนั้น เธอเดินเข้าร้านแบบไม่ต้อนรับตัวเอง แต่มีความแน่วแน่ในแววตา “ผมไม่ได้มาตามล่า” เธอกล่าว “ผมอยากให้เรื่องจบอย่างดีที่สุดสำหรับทุกคน”

อรทัยตอบกลับเพียงการเงียบ เธอหยิบกล่องดนตรีขึ้นมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะ ปลายนิ้วของเธอกระทบไม้จนเกิดรอยไม่ได้ตั้งใจ

มาลินวางฝ่ามือลงบนโต๊ะ “คุณเก็บความลับมานานพอแล้ว บางทีความจริงจะบรรเทาให้คนอื่นได้”

อรทัยส่ายหน้าเงียบ ๆ “ถ้าผมพูดออกไป คนที่ผมรักอาจถูกทำร้าย” น้ำเสียงของเธอเยือกเย็น แต่ความกังวลเบียดเข้ามาอย่างเห็นได้ชัด

การตัดสินใจนั้นไม่ใช่เรื่องของคำพูด แต่เป็นเรื่องของเวลาและผลที่จะตามมา เธอต้องคิดถึงหลานสาวตัวเล็กที่นอนหลับไม่ไกล เสียงหัวเราะของเด็กนั้นยังคงชัดในหัว เธอจำได้ว่าถ้าเลือกผิด คนที่ไร้เดียงสาจะต้องเสียหาย

คืนหนึ่งนทีกลับมาคนเดียว เขาจัดโต๊ะในร้าน ดึงลิ้นชักออกมามากกว่าปกติ หยิบเอาเศษจดหมาย แผนที่เล็ก ๆ และไม้บรรทัดเก่าขึ้นมาดูเป็นชิ้นส่วน เขาวางทุกอย่างลงบนโต๊ะแล้วมองอรทัยตรง ๆ

“ผมได้ยินจากคนที่อยู่ในเหตุการณ์คนหนึ่ง” เขาพูดช้า ๆ “บางสิ่งถูกโยนลงในคลอง แต่มีคนเห็นว่าคนที่เกี่ยวข้องพยายามเก็บของขึ้นมา”

อรทัยหลับตา มือข้างหนึ่งยกขึ้นกำผ้าเช็ดมือที่อยู่ข้าง ๆ “ผมจำได้ว่ามีแรงกดดัน มีเรื่องเงิน เรื่องหนี้ เรื่องที่คนคนนั้นไปยุ่งเกี่ยว แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันจบแบบนั้น”

นทีสูดลมหายใจยาว เขาวางมือบนโต๊ะจนปลายนิ้วสั่น “ผมจะช่วยคุณ ผมจะพูดแทนถ้าคุณกลัว แต่ผมต้องการความจริงทั้งหมด”

เสียงของเขาไม่ใช่การบังคับ แต่เป็นมือที่ยื่นออกมาเพื่อรองรับ คนสองคนที่เคยเผชิญหน้ากันในคืนนั้น อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ แต่ช่องว่างระหว่างอดีตกับปัจจุบันยังคงหนาแน่น

อรทัยหายใจเข้าลึก เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างช้า ๆ เรื่องการทะเลาะ ข้อเสนอที่ผิดที่ผิดเวลา และการตัดสินใจที่ไม่ได้คำนึงถึงผลลัพธ์จนมันขยายไปไกลกว่าที่คาด หมายคำพูดของเธอไม่ต้องการการซ่อนเร้นอีกต่อไป หัวใจเธอสั่นเมื่อจำการเดินกลับบ้านคืนนั้น จำฝนที่เริ่มตกและเสียงรองเท้าที่จมลงในตม แต่หลายสิ่งที่เธอเชื่อว่าได้แก้ไขแล้ว กลับไม่ได้ถูกลบออกอย่างง่ายดาย

เมื่อคำพูดหยุดลง นทีไม่พูดอะไร เขาเพียงยกมือขึ้นแล้ววางบนมือของเธอเบา ๆ เสียงน้ำในคลองเหมือนเป็นพยาน เงาที่สะท้อนจากร้านหน้าต่างส่องให้ทั้งสองเห็นว่าพวกเขาไม่เหมือนเดิม

วันถัดมา อรทัยไปที่ศาลากลางชุมชน เธอยืนขึ้นตรงหน้าโต๊ะยาว มีคนมองด้วยสายตาวิตก จากปากของเธอไม่มีการแก้ตัวยืดยาว เธอพูดชัดและช้า บอกความจริงในสิ่งที่เกิดขึ้นและสิ่งที่เธอทำลงไป พร้อมกับยื่นกล่องดนตรีที่ตอนนี้ซ่อมเสร็จ มีเสียงทำนองอ่อน ๆ เมื่อใครดึงเชือกเล็ก ๆ ในนั้น

ปฏิกิริยาครั้งแรกคือความเงียบ ตามมาด้วยเสียงกระซิบและคำถามจากผู้คนบางคน ใบหน้าหลายคนแดงขึ้นทั้งจากความโกรธและความสงสัย แต่บางคนก็มองด้วยความเห็นใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

เมื่อคำพูดจบลง มาลินเข้ามาหาอรทัย จับแขนเธอแน่น “ผมรู้ว่ามันไม่ง่าย” เธอกระซิบ “แต่คุณทำสิ่งที่ควรทำแล้ว”

ผลที่เกิดไม่ใช่การสิ้นสุดอันนุ่มนวล ทว่าเป็นการเริ่มต้นของการปะทะและการเยียวยา ผู้ที่ได้รับผลกระทบกลับมาพบผู้ที่ยังมีชีวิต และคำอธิบายของเหตุการณ์นำไปสู่การขุดหาข้อมูลเพิ่มเติม หลายคนโกรธ หลายคนร้องไห้ หลายคนเลือกที่จะเดินจากไป แต่ก็มีคนที่ยื่นมือมาช่วยคัดแยกสิ่งที่ซับซ้อนออกเป็นเรื่องที่ต้องจัดการ

ชีวิตของอรทัยไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม เธอถูกเรียกไปให้ปากคำ ถูกจ้องมองจากผู้คนที่เคยทักทายเป็นมิตร แต่ในวันที่แสงเช้าสาดผ่านหน้าร้าน เธอเห็นหลานสาวยืนโบกมือตรงมุมถนน เด็กคนนั้นหัวเราะแล้ววิ่งมาหา บทสนทนาเล็ก ๆ ของครอบครัวกลายเป็นยาเยียวยา

นทีไม่จากไป เขายังคงอยู่ในร้าน ช่วยกันจัดของ รับซ่อมชิ้นเล็ก ๆ และยกกล่องดนตรีไปให้คนที่เคยสงสัยได้ฟังเพลงที่ทำให้ทุกคนต้องนิ่งเงียบ หลายครั้งที่มีคนมาหาอรทัยและพูดว่า “ขอบคุณที่พูดความจริง” ซึ่งไม่ใช่คำง่าย ๆ ที่จะรับ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้ว่าการเปิดเผยมีราคาที่ต้องจ่าย แต่ก็มีน้ำหนักที่เบาลง

ค่ำคืนหนึ่ง หลังจากทุกอย่างสงบ อรทัยยืนอยู่ริมคลอง มือลูบกล่องดนตรีที่วางอยู่บนตัก เสียงทำนองลอยขึ้นเบา ๆ แสงจากโคมไฟสลัวตกบนผิวน้ำ เธอหันหน้าไปมองสะพานเล็กที่เคยเป็นฉากของเหตุการณ์เก่า ๆ แล้วถอนหายใจยาว

การตัดสินใจของเธอในวันนั้นทำให้บางความสัมพันธ์สั่นคลอน แต่ก็ทำให้บางสิ่งในใจเธอไม่ต้องถูกบิดงออีกต่อไป หลานสาวยกมือขึ้นจับนิ้วของเธอแน่นเป็นการยืนยันว่าแม้โลกจะไม่สมบูรณ์ เธอยังมีคนที่ยังคงยืนด้วยกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น อรทัยยกกล่องดนตรีขึ้นจากชั้นวาง เธอยื่นมันให้กับชายแก่ที่เคยนำมันมาให้ เขารับด้วยสองมือที่สั่น แต่คราวนี้มีน้ำตาในดวงตา และเมื่อกล่องถูกเปิด เสียงทำนองที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้คนรอบข้างเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจร่วมกัน

ชายแก่ยกมือขึ้นเช็ดตา “ขอบคุณ” เขาพูดง่าย ๆ แต่หนักแน่น จากนั้นเขาพยักหน้าแล้วเดินจากไปช้า ๆ ผ่านแสงแดดเช้าที่สาดบนถนนแคบ ความเปลี่ยนแปลงไม่ได้หายไปในพริบตา แต่บ้านริมคลองนั้นเริ่มมีช่องว่างซึ่งผู้คนสามารถพูดคุยและตั้งคำถามได้โดยไม่ต้องตัดสินกันทันที

อรทัยกลับมานั่งที่ม้านั่งหน้าโต๊ะ เห็นนทียืนคอยอยู่ที่มุมประตู เขายิ้มแบบเบา ๆ ไม่มีคำสรรเสริญ ไม่มีการกล่าวว่าเขารู้ดีที่สุด แต่มีความร่วมมือที่เงียบและอ่อนโยน

“เพลงยังคงเล่น” นทีพูดเฉย ๆ

อรทัยหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกในเวลานาน เธอวางมือบนกล่อง “ใช่” เธอตอบ “และผมจะซ่อมให้คนอื่นได้ยินมันอีกหลายครั้ง”

แสงแดดตกกระทบบนโต๊ะไม้ เงาทอดยาวไปตามทางเดินริมคลอง มีคนผ่านไปมามากขึ้น ชีวิตที่ซับซ้อนมีเสียงหัวเราะผสมกับเสียงร้องไห้ และร้านซ่อมของเก่าก็ยังคงรับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ จากคนที่มองหาสิ่งที่หายไปไม่ว่าจะเป็นของหรือเวลา

เมื่อฝนในฤดูร้อนมาถึง อรทัยยืนอยู่ในหน้าต่างมองหยดน้ำไหลลงบนกระจก และคิดถึงการตัดสินใจที่นำพาเธอมาอยู่ตรงนี้ นิ้วของเธอถูกไขว้ไว้กับเสียงทำนองจากกล่อง เธอไม่แน่ใจว่าวันหน้าจะมีเรื่องอะไรอีก แต่รู้แน่ชัดว่าคืนหนึ่งที่เงียบสงบช่วยให้ความจริงกลายเป็นสิ่งที่ต้องจัดการ ไม่ใช่เงาที่กดทับชีวิตอีกต่อไป

ชายคนหนึ่งจากหมู่บ้านมาหาอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปในร้านด้วยกังวลในดวงตาแล้ววางมือบนบ่าของอรทัย “ถ้าผมไม่พูด ผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง” เขาพูดเสียงสั่น “ขอบคุณคุณที่กล้าพูด”

อรทัยยิ้มตอบแบบเงียบ ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่หวือหวา แต่หนักแน่น แล้วเธอกลับไปทำงานต่อ ซ่อมฟันเฟือง ซ่อมหัวใจเล็ก ๆ ของสิ่งของให้กลับมาทำงานอีกครั้ง เป็นการงานที่ไม่เคยหมดไป แต่เธอทำมันด้วยมือที่นิ่งขึ้น

เรื่องราวในร้านซ่อมยังมีหลายบทรออยู่ บางบทเป็นบาดแผล บางบทเป็นการเยียวยา แต่ทั้งหมดล้วนเป็นผลจากการเลือกของคนตัวเล็กคนหนึ่งที่ยอมรับความจริงและรับผลตามนั้น ในเช้าวันหนึ่งที่แสงอ่อนของพระอาทิตย์เช็ดฝุ่นจากหน้าต่าง กล่องดนตรีถูกตั้งไว้บนชั้นสูงสุด เสียงทำนองของมันยังคงดังต่อไป เป็นการย้ำเตือนว่าแม้ของเก่าจะถูกซ่อมขึ้นมาใหม่ แต่ความทรงจำและการกระทำยังคงทิ้งร่องรอยที่ต้องดูแลต่อไป

อรทัยหันกลับมามองหลานสาวที่วิ่งเล่นอยู่หน้าร้าน เด็กคนนั้นหันมายิ้มให้ก่อนจะวิ่งต่อไปอีกครั้ง เธอวางมือบนอก หัวใจที่เคยแบกความลับหนักอึ้งค่อย ๆ เบา เงาแห่งความผิดพลาดยังคงอยู่ แต่เธอเดินต่อไปโดยไม่กลั้นหายใจอีกต่อไป

ร้านเล็ก ๆ ริมคลองเปิดไฟในยามค่ำคืน เสียงจิ๊บจ๊าบของเครื่องมือและเสียงทำนองกล่องดนตรีผสมกันเป็นเพลงที่ไม่สมบูรณ์แต่เต็มไปด้วยความจริง