ซูซี่นั่งอยู่บนกระเบื้องปูพื้นสีขาวที่มีฝุ่นเกาะหนา ซึ่งมาจากการที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามายังบ้านหลังใหม่ที่อยู่ในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง เสียงนกร้องให้ความรู้สึกสงบแต่ก็มีความเหงาแฝงอยู่ในอากาศ เสียงรถบรรทุกวิ่งผ่านไปมาเป็นระยะ ๆ ทำให้เธอนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาที่กรุงเทพฯ มีชีวิตสังคมที่คึกคัก และตอนนี้เธอกลับมาที่บ้านเกิดเพื่อหาความสงบใจในช่วงเวลาที่ยากลำบาก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในวันแรกที่ซูซี่ไปโรงเรียนใหม่ เธอได้รับความสนใจจากเพื่อน ๆ แต่ความรู้สึกขาดแคลนพ่อยังทำให้เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิม ความคิดถึงพ่อทำให้เธอไม่สามารถมีความสุขได้อย่างเต็มที่ เมื่อเพื่อน ๆ พูดคุยกันเรื่องครอบครัวของพวกเขา ซูซี่รู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้า
วันหนึ่งในชั่วโมงศิลปะ ซูซี่ได้วาดภาพของพ่อที่เธอเคยเห็นในวัยเด็ก ภาพนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์และความรัก ความรู้สึกที่ถูกกดดันจากการสูญเสียทำให้เธอต้องหาทางแสดงออกผ่านงานศิลปะ ในระหว่างที่วาดภาพ เธอรู้สึกถึงการมีชีวิตของพ่ออยู่ในใจ
เมื่อเวลาผ่านไป ซูซี่เริ่มเปิดใจให้กับเพื่อนใหม่ของเธออย่างมีสติ เมื่อเธอได้มีโอกาสพูดคุยกับยิ้ม เพื่อนชายที่มีอารมณ์ขันและมักจะทำให้เธอหัวเราะ เขาช่วยสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายให้กับซูซี่อย่างไม่น่าเชื่อ
แต่เมื่อความรู้สึกเริ่มก่อตัวขึ้น ซูซี่กลับรู้สึกหวาดกลัว เมื่อเธอไปเจอกับความทรงจำที่ไม่ดีจากการสูญเสียพ่อ ความทรงจำที่ตามหลอกหลอนทำให้เธอต้องเลือกว่าจะก้าวไปข้างหน้าหรือยอมจำนนต่อความเจ็บปวดที่ไม่สิ้นสุด
ในวันหนึ่ง ขณะที่เธอเดินไปที่ตลาดเก่าเพื่อซื้อของ ซูซี่พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายพ่อ เธอได้ยินเสียงหัวเราะและพูดคุยของผู้หญิงคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกเชื่อมโยงกับความทรงจำของพ่ออีกครั้ง
ซูซี่ตัดสินใจถามหญิงสาวเกี่ยวกับการใช้ชีวิตในหมู่บ้านและความรักที่เธอมีต่อครอบครัว หญิงสาวได้แบ่งปันเรื่องราวของเธอที่ทำให้ซูซี่รู้สึกถึงความอบอุ่นในครอบครัว ซึ่งเป็นสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิตเธอ
เมื่อวันเวลาผ่านไป ซูซี่เริ่มสร้างสัมพันธ์กับเพื่อน ๆ และเรียนรู้ที่จะยอมรับการสูญเสียของเธอ เธอพบว่าความรักนั้นสามารถมีอยู่ได้แม้ในช่วงเวลาที่มืดมน และเธอจะต้องทำให้พ่อภูมิใจด้วยการใช้ชีวิตอย่างมีความหมาย
ในที่สุด ซูซี่ได้จัดนิทรรศการศิลปะที่โรงเรียน เพื่อแสดงภาพวาดของเธอที่เกี่ยวกับพ่อและความรักที่เธอมีต่อเขา โดยมีเพื่อน ๆ และครอบครัวมาร่วมสนับสนุน ความรู้สึกอบอุ่นและความสุขกลับมาอีกครั้งในชีวิตเธอ การแสดงออกทางศิลปะทำให้ซูซี่ค้นพบความหมายใหม่ในชีวิตและเรียนรู้ว่าความรักจะไม่มีวันสิ้นสุด
เรื่องราวจบลงด้วยภาพของซูซี่ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อน ๆ และผู้คนที่มาร่วมงาน เธอยิ้มให้กับภาพวาดที่เป็นตัวแทนของความรักและความทรงจำที่เธอมีต่อพ่อ ทั้งนี้เธอได้เรียนรู้ที่จะก้าวต่อไป แม้จะยังมีความคิดถึงอยู่ในใจ
