การกลับมาของความรัก

แสงแดดยามเช้าร้อนระอุทำให้แผ่นหลังของธันวาเปียกชุ่ม ขณะที่เขานั่งอยู่ที่ม้านั่งกลางสวนสาธารณะ ร่างของคนหนุ่มวัยละอ่อนดูเหงาและสับสน มันคือวันสุดท้ายของการเรียนในโรงเรียนมัธยม ที่เขาเฝ้ารออยู่หลายปี แต่ในใจกลับตื่นเต้นไม่เท่ากับความคิดถึงบุคคลผู้หนึ่ง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“มัลลิกา…” เขาเอ่ยชื่อเธอเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ ในใจมีแต่ความรู้สึกเต็มไปด้วยความทรงจำจากวันที่เขาเคยได้เยาะเย้ยเธอในห้องเรียน ความรักที่มีเสน่ห์ในวันที่โง่เขลา และการพลาดโอกาสที่จะบอกความจริงเกี่ยวกับใจของเขาให้กับเธอควรต้องใช้ได้แล้ว

ในขณะที่เขานั่งอยู่ในความคิดของตัวเอง เสียงของเพื่อนร่วมชั้นดังขึ้นจากกลุ่มสัญลักษณ์ที่ส่งเสียงหัวเราะและเฉลิมฉลองหลังการสอบ ธันวาพบว่าตวัดใจไปที่เลขาเดี๋ยวก็สร้างแผนการไปท่องเที่ยวต่างจังหวัด

“ธันวา! มาร่วมกับเราที่งานเลี้ยงที่บ้านไม่?” เสียงเรียกจากเต้ เพื่อนซี้ของเขา ทำให้ธันวาได้สติ

“พวกคุณไปเหอะ ผมมีธุระที่ต้องจัดการ” เขาตอบกลับเบา ๆ ขณะที่แอบเห็นมัลลิกาในระยะประชิด อาการของเธอดูมีความสุขแต่เขาไม่รู้ว่ามันคือความสุขจากความรักใหม่หรือไม่

ค่ำคืนนี้ ธันวาสวมเสื้อเชิ้ตขาวที่แม่ซื้อให้ เขาหวีผมให้เรียบเป็นพิเศษ ขับรถไปยังบ้านเก่าของมัลลิกาอย่างระมัดระวัง ความรู้สึกที่เต้นแรงบนอกทำให้เขาพบกับความคาดหวังและความกลัวในใจพร้อมกัน

เมื่อมาถึง ธันวาวางมือที่ตะขอรถอย่างหนักใจ จากที่จอดมองดูการเฉลิมฉลองในบ้าน เขาเห็นเธออีกครั้ง ยิ้มแย้มท่ามกลางเพื่อนฝูง ธันวาเหลือบเห็นสิ่งเล็กน้อย ดวงตาที่เบิกกว้างของเธอพาให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในอดีต วันนั้นที่เขาเคยบอกเธอว่าอย่ายิ้มมากนัก เพราะมันทำให้เขาหัวใจเต้นแรงเกิน

“ทำไมนายถึงมาที่นี่?” มัลลิกาถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ เริ่มปรากฏออกมาในขณะที่เธอเดินเข้ามาใกล้ ธันวาเห็นความเคลื่อนไหวในท่าทางของเธอ ความอบอุ่นที่กลับมาอีกครั้ง

การสนทนาของพวกเขาพัฒนาจากเรื่องเล็ก ๆ ในปีก่อนที่ทั้งคู่ชนกันที่บริเวณมุมตึกของโรงเรียน พูดคุยเกี่ยวกับความรู้สึกที่เก็บไว้ โดยไม่ได้ตระหนักว่าความอยากรู้เกี่ยวกับกันและกันเริ่มกลับลึกขึ้นเรื่อย ๆ และนั้นคือต้นเหตุของความรักที่ถูกปิดบังไว้ในใจเล็ก ๆ

ความไม่แน่นอนในอนาคตได้เข้ามาทักทายพวกเขา เมื่อมัลลิกาต้องเดินทางไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ ทำให้ธันวารู้สึกเหมือนใจจะขาด ราวกับว่าจะต้องเสียเธอไปอีกครั้ง ธันวาเริ่มทบทวนความรู้สึกของเขา เขายอมให้ความกลัวเข้ามาแทนที่ในครั้งนี้

แต่ในที่สุด มันคือความรักที่แท้จริงที่กำลังทดลองใจของทั้งคู่ ธันวาเริ่มเปิดใจ เปิดเผยความรู้สึกที่เขาซ่อนอยู่ และมัลลิกาเองก็รู้สึกได้ถึงความเข้มข้นในคำพูดของเขา ขณะที่เส้นทางที่ไม่เคยหมดความหวังเริ่มปรากฏ

วันสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไป ธันวาได้เขียนจดหมายลงในกระดาษเล่มเล็ก และมอบให้มัลลิกา “ถ้ายังคงรัก จะรอเธอเสมอ” มันคือการขอให้เชื่อใจในความรักที่มีไม่ว่าจะโดนระยะทางแยกพวกเขาออกไปอย่างไร พวกเขายังคงรักกันเสมอ

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเพียงใด วันจันทร์นั้นที่จังหวะของหัวใจแล่นขึ้นไปใหม่ พวกเขายังคงมีความฝันร่วมกัน และการกลับมาของความรักคือการเริ่มต้นใหม่ ที่จะสร้างความทรงจำในทุกการเดินทางรอบขอบอากาศของชีวิต