แสงแดดส่องสว่างในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ บรรยากาศอบอุ่นทำให้ผู้คนเดินออกมาจากบ้านเพื่อทักทายกันอย่างสนิทสนม แต่ในใจของพราว สาวน้อยวัย 18 ปี กลับไม่รู้สึกถึงความสุขที่คนอื่นมี เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน รู้สึกถึงความกดดันจากเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมา โดยเฉพาะเมื่อเป็นเสียงออดรถที่คุ้นเคยซึ่งนำข่าวร้ายมาถึงเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงกุ๊งกึ่งของรถมีเสียงคล้ายกันที่เคยดังในความทรงจำ เธอรำพึงถึงแม่ที่กล่าวว่า ชายคนนี้จะทำให้เธอและแม่กลับมาพบกันอีกครั้ง แต่ก็มาพร้อมกับความเจ็บปวดจากการหายตัวไปของพ่อ เมื่อพราวหันหน้าไปหาแม่ เธอเห็นน้ำตาที่แทบจะไหลออกมา ใบหน้าของแม่บูดเบี้ยวไม่ต่างจากวันที่พ่อจากไปเลย
“แม่…” พราวเรียกเสียงเบา แม่ของเธอไม่ตอบ แต่กลับเดินไปยังที่ที่รถจอดอยู่ เมื่อดูใกล้ๆ เธอเห็นชายคนหนึ่งลงจากรถ เขามีใบหน้าที่เคยเห็นจากภาพถ่ายเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่ความรู้สึกในหัวใจกลับบอกไม่ให้เธอรู้จักเขา
เมื่อผลักประตูออกไป ชายคนนั้นหันมาหาเธอ รอยยิ้มที่แสนคุ้นเคย ทำให้พราวรู้สึกเหมือนจบการเดินทางตลอดหลายปี ชายหนุ่มนั้นคืออลัน เพื่อนสมัยเด็กที่เคยเล่นด้วยในหมู่บ้าน แต่การกลับมาครั้งนี้ของเขาทำให้เกิดความตึงเครียดในใจของพราว
“พราว…” เสียงของอลันมีความอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความไม่แน่ใจในคำทักทาย พราวมองเขาด้วยประกายตาแปลกประหลาด เหมือนความรักแต่ก็เต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ
“แกทำไมถึงกลับมาที่นี่” พราวเอ่ยถามโดยไม่ทันรู้ตัว น้ำเสียงของเธอดูขุ่นข้อง เธอไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกบีบคั้นให้จำปีที่ที่เศร้ามาก
“ฉันกลับมาหาแม่” เขาตอบ แต่สายตาของเขากลับหวั่นไหวพราวรู้สึกถึงความรู้สึกขัดแย้งในใจของเขาที่เรา ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันในเวลาที่ควรจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข แต่กลับเต็มไปด้วยบาดแผลในใจ
เมื่อแม่ของพราวเดินเข้ามา พราวเห็นความเปลี่ยนแปลงในท่าทางของแม่ เธอถูกดึงกลับไปยังวันที่พ่อทำให้ชีวิตครอบครัวแตกสลาย พราวเข้าใจแล้วว่า ทำไมแม่ถึงไม่เคยพูดถึงชายที่หายไปคนนั้น
ความรักและความนึกคิดในใจของพราวกระทบกันอย่างแผ่วเบา ทำให้เธอรู้สึกหนักอึ้ง ทั้งที่พยายามจะรับมือกับความจริงของความรักและการใช้ชีวิต
ในวันถัดมา อลันและพราวตัดสินใจไปเดินเล่นที่ริมแม่น้ำซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำเก่า ทั้งสองพูดคุยกันเหมือนกับเมื่อเปรียบเทียบความรักของวัยรุ่นที่ถูกบีบให้มีปัญหาซับซ้อน
“มันเป็นเวลาเท่าไรแล้วที่เราหายไปจากกัน” อลันถามความงุนงงที่พราวไม่สามารถตอบได้
“มานี้น่าตลกเนอะ เราก็ยังอยู่ที่เดิมอยู่” พราวพูด ด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย
เวลาที่ทั้งคู่ใช้ด้วยกันทำให้รู้สึกถึงความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ แต่พราวยังไม่สามารถปลดปล่อยจากความรู้สึกด้านที่มีมาเต็ม
เมื่อเดือนผ่านไป แม่ของพราวยังคงเหมือนเดิม สารภาพกับพราวถึงความรักที่เธอมีต่อพ่อและการสูญเสียอย่างเจ็บปวด อลันจึงเรียนรู้ว่าแม่ของพราวมีแผลในใจที่ไม่เคยหายไป
ความรักระหว่างพราวและอลันค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น แต่ด้วยแรงกดดันจากความคาดหวังกับครอบครัว พราวต้องแย่งชิงระหว่างความรักและการปกป้องแม่ของเธอ
วันหนึ่งมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดที่ทำให้พราวได้รับบาดแผลจากคำพูดของแม่ เพราะแม่ประท้วงครงสร้างทางสังคมที่เธอสร้างในครอบครัว พราวจึงยิ่งเครียดและยังต้องรับมือกับความเติบโตของความรักที่เกิดขึ้นแบบช้า ๆ
พรวนพบว่าตัวเองต้องเผชิญหน้ากับตัวตนของเธอ เมื่ออลันขอเจอแม่ของเธอ ซึ่งความซับซ้อนในอารมณ์ทำให้เธอรู้ว่าเธอต้องเลือก
ในช่วงพีค พราวและอลันต้องเผชิญหน้ากับความจริงเจ็บปวด ในวันที่อลันตกใจจากการตัดสินใจที่พราวทำ ทำให้อดีตที่แม่ปกปิดกลับมาอีกครั้ง
ด้วยความเจ็บปวดและการตัดสินใจ ความรักของพราวและอลันได้ถูกทดสอบในเวลาที่คับขัน
“ฉันจะอยู่กับแม่จนกว่าจะได้กลับไปหาเราสามคน” พราวบอกด้วยน้ำเสียงข้นลึก
เมื่อถึงวันสุดท้ายของการเดินทาง ความจริงได้ถูกเผยออกมา และพราวต้องเลือกระหว่างความรักอันร้อนแรงกับความรับผิดชอบต่อครอบครัว
และสุดท้าย เมื่ออลันเดินออกไปหรือไม่ แม้กระทั่งกับตัวเองที่ต้องตัดสินใจจากความเจ็บปวด เธอได้ค้นพบความรักมากมายที่ทำให้เธอมีความหมายทุกวัน
ด้วยการกระทำที่ทำให้ทุกคนรู้ความเป็นจริง เลือกที่จะเดินต่อไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรัก แต่แผลจะยังคงอยู่ และความรักนั้นก็มักจะมาพร้อมกับการสูญเสีย
