เย็นวันหนึ่ง ชมพู่ยืนอยู่กลางทุ่งนา ลมพัดผ่านใบบัวส่องแสงระยิบระยับในบึง ชมพู่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อนจะเห็นเมฆดำ looming ขณะนั้น ไม่มีใครเคยรู้ว่า ฝนที่จะตกในวันถัดไปจะทำให้คนในหมู่บ้านลืมเลือนอย่างสิ้นเชิง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อลมแทนที่ความร้อนของวันที่สดใสด้วยความเย็น ก็ได้ยินเสียงฟ้าร้องก้องกังวาน ชมพู่ก้าวลงจากทุ่งนา หญิงสาวรู้ดีถึงคำสาปที่ต้องเผชิญกับฝนในหมู่บ้านนี้ คนที่เธอรักมากที่สุดนั้นคือ ลีโอ ชายหนุ่มผู้มักมีรอยยิ้มบนริมฝีปาก แต่ความจำของเขากลับไม่สมบูรณ์แล้วในครั้งนี้
นับเป็นวันที่ห้าของการเริ่มต้นฝน เมื่อเสียงกระทบของน้ำใส่ดิน ดังก้องไปทั่ว คำพูดไร้สาระแห่งหัวใจที่เคยเก็บรักษาได้กลับสลายไป ราวกับดอกไม้ที่บานในฤดูฝน ล้มตายลงทุกปี ชมพู่เริ่มงุนงง วันแล้ววันเล่าที่ต้องผ่านความทรงจำนี้
“ลีโอ! รู้มั้ยว่าคำสาปนั้นเกิดจากอะไร?” ชมพู่ถามขณะที่เขายิ้มตอบ กลับมองไปที่เมฆ ลูกตาของเขาไม่สามารถบอกได้ว่ามีใครอยู่ข้าง ๆ เขา มันเริ่มกดดันเธอในขณะที่เสียงฉ่ำของฝนตกลงมา
ลีโอหลบตาในกลับการยิ้ม “ที่นี่สวยมาก” เขาอาจจะพูดถึงบรรยากาศ แต่คำพูดที่ขัดขวางระหว่างใจของชมพู่ ทำให้เธอสังเกตเห็นน้ำตาในตาของเขา สลับกับการหายใจที่ไม่สบายใจ มันเหมือนกับว่าอนาคตอันสดใสดูทั้งมืดมนและเรียกร้องเวลา
เสียงอึกทึกจากข้างนอกทำให้เธอหันกลับไป สิ่งที่เธอเห็น ทหารที่เข้ามาสำรวจ หมู่บ้านและคนภายใน ก็มีแววตาที่หวาดหวั่น ทุกคนกลัวการลืมเลือน
“อาจจะต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะไม่เหลือใคร” ชมพู่กระซิบกับตัวเอง ส่วนความใจสลายที่เกิดขึ้นเป็นถ้อยคำที่เธอไม่รู้จะบอกใคร จะรักษาคนที่หลงลืมให้ระลึกได้อย่างไร
คืนวันนั้น มันทำให้ประชาชนในหมู่บ้านเกิดการสบประมาท ถึงแม้จะมีการเลือกตั้งกัน ว่าใครจะเป็นคนที่มีความทรงจำเหลืออยู่บ้าง นึกถึงผีที่ทำให้คนลืมบ่อยครั้ง ชมพู่ทราบดีว่านี่ไม่ใช่การสูญเสียครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญ
วันเวลาผ่านไปขณะที่ฝนยังคงถาโถม และพยายามค้นหาจากข้อมูลการต่อสู้กับผีสาวที่เคยทำให้คนในหมู่บ้านกลัวในอดีต คำนั้นบอกว่าต้องหาความจริงที่อยู่ในน้ำหนี้ที่บวกเติมมาถึงแหล่งน้ำ น้อยครั้งนักที่ใครจะช่วยชีวิตคนที่ลืม จนกว่าเธอจะมีตัวตนที่จะย้ำเตือน
คืนแห่งความอัดอั้นมาอีกครั้ง เมื่อเสียงลมดังเสียงคำฟ้ากระทืบ ขณะที่ชมพู่กางแขนเตรียมพร้อมหยุดฝน เพื่อให้ลีโอหวนกลับมารู้จักเธออีกครั้ง ลมพัดแรง ทำให้หูเธออื้อๆ มีเสียงกระซิบในอากาศว่า “ขอร้องจงอย่าลืมฉัน”
ลีโอมองไปที่ทุ่งริมคลองเคียงข้างเขา หากเพียงความทรงจำไม่หายไป เขาต้องการให้ชมพู่รู้ว่าเขายังอยู่ หากแต่ที่ตรงนั้นอาจจะไม่มีเหตุผลที่จำได้อีกครั้ง
เมื่อฝนตกอย่างรุนแรงในอีกรอบใหญ่ ชมพู่อ้าขามือเรียกชื่อลีโออย่าให้หายไป แต่เขาก็ไม่ได้มองกลับมา สถานที่แห่งนั้นกลายเป็นความมืดมิด ชมพู่สัมผัสได้ว่า อากาศเริ่มเย็นลง เพราะเปลือกใจของเธอตกอยู่ในการสำนึกที่ขัดกัน
“ฉันจะต่อสู้เพื่อคุณ” เธอประกาศออกไปในความมืด ขณะที่ฝนตกหนักขึ้น ความฝันของเธอเริ่มผลัดพรากไป ชมพู่จึงต้องกล้าหาญต่อสู้กับคำสาปนั้นทีละขั้น บางทีการสมบูรณ์อาจอยู่ที่ความจริงที่ซ่อนอยู่ในทุ่งนา
ในัมเมริที่แสงสว่างคืนจะมาเยือน บางทีความทรงจำในอดีตจะลอยกลับมาให้เล่าเรื่องใหม่ได้”
