แสงแดดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ที่ด้านนอก มหาวิทยาลัยแจ้งวัฒนะเป็นสัญลักษณ์ของความหวังในชีวิตใหม่ของวัยรุ่น รายล้อมไปด้วยบรรยากาศสนุกสนานของน้องใหม่ที่เสียงคุยกันอย่างตื่นเต้น แต่เพียงไม่นาน รายงานการสอบบอกเล่าความกดดันออกมาในสนามสอบ ทุกคนต่างมีความหวังว่าจะได้คะแนนดี และในนั้น เรียว หนุ่มนักศึกษาที่ยิ้มแย้ม ถูกซ้อนด้วยความเครียดที่ไม่ค่อยเผยออกมาให้ใครเห็น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เดี๋ยวนะ ไอ้เรียว แกได้คะแนนเท่าไหร่” เพื่อนคนหนึ่งถามหลังจากออกจากห้องสอบ รอยยิ้มของเรียวเริ่มจางลง
“เออ ก็คงได้เท่าไหร่หน่ะแหละ” เขาตอบด้วยเสียงที่เบาลงขณะที่ความรู้สึกกระอักกระอ่วนเริ่มเข้ามา การได้มาอยู่ที่นี่นั้นเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตที่เขาต้องการหลบหนีจากปัญหาครอบครัวที่อยู่ด้านหลัง
ในขณะที่ระหว่างการเรียน เรียวได้รู้จักกับบัว สาวนักเรียนที่มีความสุขุม มีความสนใจในการถ่ายภาพ มีความสามารถในการจับภาพเบื้องหลังของความเจ็บปวด เรียวรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่เจือจางแม้ในวันที่มืดมน
“ทำไมแกถึงชอบถ่ายภาพ?” เขาถามขณะนั่งอยู่ที่ม้านั่งริมสวนสาธารณะ บัวนั่งอยู่ข้างเขา แขนยกขึ้นกดชัตเตอร์กล้องแล้วหัวเราะ
“เพราะไม่ว่าจะยังไง ทุกภาพที่เราเก็บมันก็คือความทรงจำ” สีหน้าเธอสื่อถึงความมุ่งมั่นและเจ็บปวดบางอย่างที่ต้องซ่อนอยู่ในแววตา
ขณะเดียวกัน ความกดดันที่บ้านเริ่มถาโถมเข้ามา เมื่อแม่ของเรียวป่วยหนัก ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล เรียวเผชิญกับความจริงที่วัวอาจจะต้องเผชิญการสูญเสียที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
“เรียว แม่ไม่อยากให้ลูกเครียดนะ” แม่บอกเสียงอ่อนๆ ขณะที่เขานั่งอยู่ข้างๆ ที่เตียงในโรงพยาบาล หัวใจของเขาบีบแน่น
“แต่แม่ต้องต่อสู้” เขารู้สึกได้ถึงความไม่มั่นคงนี้ที่ตนเองก็รู้ดีว่าเป็นภาระแห่งทางเลือก
ในขณะที่ต้องจัดการกับความเครียดในชีวิต 日常เรียวยังคงหันไปหาบัว บีบเครียดลงในความรักของเขา ขณะที่เธอพยายามที่จะมองเห็นความสุขในชีวิต ตัวละครทั้งคู่เดินทางผ่านมุมมองต่างๆ และไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ชีวิตที่กำหนดไว้มีผลกระทบต่ออนาคต
เมื่อปัญหาในครอบครัวลุกลามและความรักของทั้งคู่ต้องเผชิญอุปสรรคใหญ่ เรียวต้องทำการตัดสินใจที่ไม่มีข้อผิดพลาด ความสับสนในความสัมพันธ์นำไปสู่ความขัดแย้งที่ทั้งคู่ต้องเผชิญระหว่างหัวใจและความรับผิดชอบ เรียวเผชิญกับความกลัวและความกดดันอย่างรุนแรง
“ทำไมเราไม่สามารถมีทั้งสองอย่างได้?” บูถามอย่างสิ้นหวัง ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟในสวนสาธารณะ ขณะที่พวกเขารู้ว่าอารมณ์เหมือนกันอยู่ในใจ แต่การตัดสินใจเหล่านั้นกลับทำไม่ได้ง่าย
เมื่อถึงจุดที่ไม่สามารถหันกลับไปได้ เรียวและบัวพบว่าพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ฝังอยู่ในใจ การเลือกตั้งของเขาคือต้องการความรักหรือเลือกเพื่อต่อสู้เพื่อครอบครัวในวันสุดท้ายที่มีคุณภาพ ทั้งสองมีเวลาน้อยลงในการตัดสินใจว่าจะเลือกให้ความรักมีความสำคัญหรือดูแลแม่
เมื่อชีวิตของเรียวเข้าใกล้กับจุดพีคของการเลือก บัวรู้สึกว่าเธออาจจะต้องช่วยเรียวให้เขาเข้าใจถึงความสำคัญของการใช้ชีวิตอย่างมีความหมายร่วมกัน พวกเขาเริ่มเรียนรู้ถึงการตัดสินใจในความรักและความเสียสละที่ไม่ควรให้ขาดหาย
เมื่อทุกอย่างถึงจุดพีค เรียวพบว่าความรักและการดูแลครอบครัวนั้นสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างบรรลุ เปรียบเทียบเสียงหัวเราะและน้ำตาในขณะที่รู้ว่าต้องเลือกสิ่งใดในช่วงเวลาที่ตึงเครียด และเมื่อต้องตัดสินใจที่สำคัญ การตัดสินใจครั้งนั้นนำไปสู่ความรักที่แสนสลับซับซ้อน
ในช่วงสุดท้ายของชีวิต เรียวและบัวต้องเผชิญกับความผิดหวังและความเศร้าโศก แต่สิ่งที่กลับมาในใจคือความจำที่สร้างไว้ร่วมกันอันสวยงาม ความรักแท้ที่ส่องสว่างแบบนี้ สามารถแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งในขณะที่มันมาจากความมืด
