เมื่อแสงแดดเริ่มส่องสว่างเหนือชายหาด อุษายืนอยู่ที่ริมทะเล เธอรู้สึกได้ถึงลมทะเลที่พัดเกี่ยวผมยาวของเธอ เดินเข้าไปใกล้คลื่นที่ชัดเจน เหมือนกับเสียงเพลงที่คุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง วันนี้อุษาตัดสินใจกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพื่อเผชิญหน้ากับความทรงจำที่เธอพยายามหลีกหนีในรอบหลายปี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แค่ไม่กี่วันเอง” อุษาพูดกับตัวเอง ขณะที่อารมณ์ตื้นตันกำลังพลุ่งพล่านในจิตใจ เธอเดินไปที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เคยเป็นที่นัดพบของเธอและมาร์ค ชายหนุ่มที่เธอเคยรักอย่างสุดหัวใจ
เมื่อเธอเดินเข้ามาในร้าน รสสัมผัสที่คุ้นเคยกลับมาทักทายได้อย่างอบอุ่น กลิ่นกาแฟ freshly brewed และเสียงของเครื่องทำกาแฟทำให้เธอรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในอดีต “สวัสดีค่ะ” เสียงของบาริสต้าดังขึ้น พร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีค่ะ” อุษาตอบ พร้อมอ้อมแขนที่เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นของที่นี่
เธอสั่งกาแฟแก้วโปรด แล้วนั่งที่มุมเดิมที่เคยนั่งกับมาร์ค ทุกอย่างเหมือนกับถูกหยุดเวลาไว้ตั้งแต่วันนั้น วันสุดท้ายที่เธอเห็นเขา
“อุษา!” เสียงของมาร์คดังขึ้น เขายิ้มให้เธอจากโต๊ะฝั่งตรงข้าม น้ำตาแทบจะไหลเมื่อเห็นเขา แต่เธอพยายามกลั้นมันไว้
“มาร์ค นี่มันนานมากแล้วนะ” เธอพูดเสียงแผ่ว “ทำไมไม่บอกให้รู้ว่านายจะมา”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้” มาร์คพูด เขาเริ่มเดินเข้ามาใกล้ “ฉันคิดถึงเธอ”
เสียงคลื่นยังคงกระทบฝั่งอย่างต่อเนื่อง สร้างบรรยากาศที่ลึกซึ้งและอบอุ่น แต่ในใจของอุษากลับรู้สึกไม่สบายใจ เพราะความทรงจำที่มีต่อเขายังคงชัดเจน
“ฉันก็คิดถึงนาย” อุษาพูด แต่ความรู้สึกในใจของเธอเริ่มขัดแย้ง เมื่อเสียงของความจริงทำให้เธอต้องเผชิญหน้า “แต่เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว”
มาร์คหยุดนิ่ง เขามองเธอด้วยสายตาที่เศร้า “เราไม่เคยลืมกันเลยใช่ไหม?”
“บางครั้งการลืมคือสิ่งที่ดีที่สุด” อุษาพูด ขณะที่น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม “แต่ฉันก็อยากจะจำทุกอย่าง”
ในขณะที่คลื่นยังคงกระทบฝั่ง อุษารู้สึกถึงความหวั่นไหวในใจ เธอรู้ว่าการกลับมาที่นี่ไม่ใช่เพียงแค่การย้อนกลับไปในอดีต แต่เป็นการเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่เธอซ่อนไว้
“ทำไมเราถึงมาที่นี่อีกครั้ง” มาร์คถามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องพูดถึงมัน” อุษากล่าว และเธอก็สามารถรู้สึกถึงความรู้สึกที่เริ่มกลับมาอีกครั้ง เหมือนกับการพยายามแก้ไขสิ่งที่แตกสลาย
ทุกคำพูดที่พวกเขาพูดเป็นเหมือนคลื่นที่ค่อย ๆ ซัดเข้ามาในใจ มันมีทั้งความหวังและความเจ็บปวดรวมกัน เมื่อวันเวลาผ่านไป พวกเขาไม่มีทางย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้
“เรายังมีโอกาสไหม?” มาร์คถามด้วยเสียงที่อ่อนโยน และอุษารู้ว่าคำถามนี้มันลึกซึ้งเกินกว่าจะตอบ แต่ในใจของเธอ มันมีความหวังเล็ก ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่
“ไม่รู้สิ” อุษาตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความลังเล “แต่ฉันเชื่อว่าเรายังสามารถสร้างอนาคตได้อีก”
พวกเขานั่งอยู่ที่มุมเดิม ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ดังก้อง และความรักที่ไม่เคยตายไปไหน แค่ถูกเก็บซ่อนไว้ในที่ลึกที่สุดของหัวใจ
เมื่ออาทิตย์เริ่มตกดิน แสงสีทองเริ่มสะท้อนลงมาที่ผืนน้ำ อุษารู้สึกเหมือนว่าเวลาได้หยุดนิ่งไว้อย่างน่าอัศจรรย์ ช่วงเวลานี้มีค่ามากกว่าที่เธอเคยคิด
“ไม่ว่าเราจะทำอะไรในอนาคต ฉันก็จะอยู่ข้างเธอ” มาร์คพูดอย่างแน่วแน่ และในที่สุดอุษาก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเริ่มเปิดออกอีกครั้ง
เสียงคลื่นที่กระทบฝั่งทำให้ความทรงจำใหม่เกิดขึ้น และในที่สุด อุษากับมาร์คก็สามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มีความหวังอีกครั้ง
