ในคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟจากเมืองใหญ่ เสียงดนตรีจากคลับดังแสบแก้วหู แอนนา นักศึกษาจบใหม่เดินออกจากงานเลี้ยงจบการศึกษา ข้างกายมีเพื่อนๆ ที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยความกังวล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แอนนา ยังไม่คิดเรื่องงานเลยเหรอ?” เพื่อนคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“ฉัน… ฉันอยากพักผ่อนก่อน” แอนนาตอบเบาๆ ขณะที่สายตาของเธอมองไปที่ถนนที่คุ้นเคย
เมื่อถึงบ้าน แอนนาพบว่าแม่ของเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตาของแม่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล “แอนนา การเงินของเรายังไม่ดีเลย ถ้าเธอไม่หางานเร็ว พวกเราจะทำยังไง”
“แม่… ฉันยังมีเวลา” แอนนาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ตัวเองเชื่อ
วันเวลาผ่านไป แอนนาพบกับตั้ม ชายหนุ่มที่เธอเคยรู้จักในงานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย เขามาที่ร้านกาแฟที่เธอทำงานอยู่ ทุกครั้งที่เธอเห็นเขา หัวใจของเธอก็เต้นแรง
“แอนนา ทำไมเธอถึงทำงานที่นี่?” ตั้มถาม ขณะที่เขานั่งจิบกาแฟ
“ก็ต้องช่วยที่บ้าน” แอนนาตอบ ขณะที่เธอพยายามเก็บอาการเขินอายไว้
การสนทนาของทั้งคู่เริ่มสนุกสนาน พวกเขาเริ่มออกเดตกัน แต่ความรู้สึกของแอนนากลับซับซ้อนยิ่งขึ้นเมื่อรู้ว่าตั้มมีความฝันที่จะเป็นนักดนตรี
“ถ้าเธอไม่ช่วยที่บ้าน ฉันอยากให้เธอไปกับฉันที่คอนเสิร์ต” ตั้มเสนออย่างจริงจัง
“ฉัน… คงไม่สามารถ” แอนนาตอบเสียงแผ่ว
ความรักของทั้งคู่เริ่มเติบโตท่ามกลางปัญหาที่ซับซ้อน แอนนาต้องเลือกระหว่างการตามหาความฝันของตัวเองและการรับผิดชอบต่อครอบครัว
ในคืนหนึ่ง ตั้มมาหาแอนนาและบอกว่าเขาต้องไปออดิชั่นที่กรุงเทพฯ “ไปกับฉันสิ แอนนา”
“ฉันทำไม่ได้” แอนนาพูดเสียงสั่น
“ทำไม? เธอกลัวอะไร” ตั้มถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
“ฉันกลัวว่าจะไม่สามารถกลับมาได้” แอนนาตอบพร้อมน้ำตา
ในที่สุด แอนนาได้ตัดสินใจที่จะรับใช้ความรักและส่งเสริมให้ตั้มตามหาความฝัน แม้จะต้องเผชิญกับความสูญเสียจากการไม่สามารถอยู่เคียงข้างเขา
“อย่าลืมฉันนะ” ตั้มพูดก่อนจากไป
เวลาผ่านไป แอนนาเริ่มทำงานและดูแลครอบครัว แต่ในใจของเธอยังคงมีตั้มอยู่เสมอ วันหนึ่งเมื่อเธอเห็นข่าวว่าตั้มประสบความสำเร็จในวงการเพลง น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา
“ยินดีด้วยนะ ตั้ม” เธอพูดเบาๆ อย่างมีความสุข
เมื่อแอนนามองไปที่บ้านของเธอในตอนเย็น แสงไฟจากหน้าต่างสะท้อนแววตาของเธอที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง แม้ว่าจะเป็นความรักที่ต้องห่างไกล แต่เธอรู้ว่าความรักนี้จะอยู่ในหัวใจของเธอตลอดไป
