ท้องฟ้ายามเช้าปราศจากเมฆ หมู่เกาะเล็กๆ กระจายตัวอยู่รอบคลองที่ทอดยาวเจดีย์ทองเหลืองอร่าม น้ำใสสะอาดกระทบกับแสงอาทิตย์ บรรยากาศแสดงถึงความสดใส ในขณะที่นักศึกษามหาวิทยาลัยต่างแออัดกันอยู่ตามร้านกาแฟเล็กๆ เจน ผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารัก แต่กลับนั่งอยู่คนเดียวในมหาวิทยาลัย จับถนัดในเรื่องการจัดเรียงหนังสือมากกว่าความรัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แป๊บใกล้สอบแล้วนะ” เพื่อนของเจนแนะนำให้เธอไปเที่ยวด้วยกัน แต่เจนกลับสะดุดตากับกระดาษแผ่นหนึ่งที่เปิดเผยว่า มีแจกเงินรางวัลสำหรับการแข่งขันวาดภาพในช่วงเย็นที่คลองลึก
นั่นทำให้เจนตัดสินใจเข้าร่วมการแข่งขัน โดยไม่รู้ว่าความรักครั้งแรกจะเริ่มต้นขึ้นที่นี่ ในการวาดภาพ ทัศนียภาพใต้น้ำที่น่าตื่นเต้น
เมื่อเธอมาถึงคลอง เจ้าหน้าที่พร้อมผู้เข้าร่วมการแข่งขันก็กำลังเตรียมตัว เจนยืนมองอยู่ที่ริมคลอง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งวาดภาพอยู่คนเดียว เขาเป็นหนุ่มที่ชื่อว่าตูน เขายิ้มพร้อมจิ้มสีฟ้าเข้มลงบนผืนผ้าใบ
“ให้ฉันวาดได้ไหม” เจนถามขึ้น ทำให้ตูนเงยหน้าขึ้น แล้วมองเธอด้วยความสนใจ
“ยินดีครับ” ตูนพูดเสียงนุ่มนวล แจ้งให้เธอรู้ว่าเขาค่อนข้างเป็นมิตร
ขณะที่ทั้งคู่วาดภาพ เจนรู้สึกว่าเป็นครึ่งหนึ่งของอะไรบางอย่าง สีสันของอัญมณีใต้คลื่นน้ำตรงหน้า นำพาความร้อนใจให้ทั้งคู่ได้สนทนากัน และแบ่งปันความรักในศิลปะ ความรู้สึกที่ไม่มีคำบรรยาย
ที่นั่น ทั้งคู่เริ่มเปิดใจกับกันและกันอย่างช้า ๆ วันหนึ่งเจนได้ยินเสียงเพลงเยือกเย็นที่ดังมาจากด้านข้าง เธอจึงเผลอเดินตามเสียงนั้น ทำให้ได้พบกับตูนที่นั่งอยู่บนหิน กำลังวาดภาพอยู่เงียบ ๆ
“คุณวาดอะไรอยู่เหรอ” เจนถามด้วยความอยากรู้
“ผมวาดภาพท้องทะเลครับ มันค่อนข้างเงียบเหงา” ตูนบอก ขณะที่น้ำเสียงของเขาทำให้เจนสัมผัสได้ถึงความเศร้าในนั้น
“ทำไมต้องหยุดพัฒนาผลงานในชีวิตล่ะ? ทุกอย่างล้วนมีความหมาย” เจนแนะนำแล้วทำให้ตูนสะอึกเล็กน้อย
ความรู้สึกระหว่างทั้งคู่ลึกล้ำไปเรื่อยๆ แต่เมื่อเวลาเข้าสู่คืนที่มืดมิด ตูนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
สุดท้ายเจนค้นพบความจริงจากเพื่อนของตูนว่าเขากำลังมีปัญหาเรื่องการศึกษาที่บ้าน ซึ่งกำลังเป็นกังวลใจ
เจนตัดสินใจไปช่วยตูนและสะสางบาดแผลในใจของเขาที่ถูกซ่อนไว้ เมื่อเธอเปิดเผยใจของตัวเองตูนก็เริ่มยอมรับความรักครั้งใหม่ ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากับบาดแผลในใจของตนเอง ในขณะเดียวกันความลับที่เกิดขึ้นค่อยๆ ถูกเฉลยออกมา
ยามเช้าที่คลองยังคงสวยงาม แต่การเติบโตของพวกเขาในความรักนั้นเต็มไปด้วยความเปราะบาง ในขณะที่พวกเขาลุกขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับอนาคต ทั้งคู่ได้เรียนรู้ว่าความรักสามารถเข้ามาได้เมื่อเราเปิดใจรับ ”
