ในคืนหนึ่งที่ท้องฟ้าส่องสว่างด้วยดาวเหนือ เสียงดนตรีเร้าใจกวนใจในถนนเมืองกรุงเทพฯ เด็กหนุ่มชื่อ “ณัฏฐ์” กำลังเล่นกีตาร์อยู่ที่มุมถนน เขาดูมีความสุขสุดขีด สะท้อนให้เห็นถึงความฝันที่จะเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียง วันนั้นเมื่อสายลมพัดมา “น้อยหน่า” หญิงสาวที่มีความฝันเป็นนักเรียนแพทย์เดินผ่านมาเสียงดนตรีของเขาก็ดึงดูดเธอให้หยุดฟัง ณัฏฐ์รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาตามหามาตลอดชีวิต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คุณน่าจะมาที่นี่บ่อยนะ ฟังเพลงเรียกน้ำตาให้ไหลแบบนี้” สายเสียงแหลมสูงของน้อยหน่าทำให้เขาหลุดจากอาการอารมณ์ ความหวานที่เขารู้สึกถึงทั้งใจและอากาศพัดมากับกลิ่นขนหวานจากรถเข็นใกล้ๆ
“ผมเรียกน้ำตาให้ผู้หญิงสวยๆ อยู่เสมอ” เขาตอบด้วยเสียงตลกร้าย พลางยิ้มที่ทำให้เชื้อไฟแห่งความชอบให้เขาโลดแล่น
น้อยหน่าหัวเราะ จนลืมว่าตัวเองมีหนี้สินการเรียนที่พ่อแม่ฝากหวังไว้ ถ้าวันนี้เล่นจนเบลอไปทั้งหมดก็แบกรับภาระจากการเอาตัวรอดที่ลำบากเกินบรรยาย ทางเดียวที่จะพิสูจน์ตัวเองได้ วิธีที่เธอจะนำความภูมิใจมายังครอบครัวได้อย่างแท้จริงคือการเป็นแพทย์ที่ดีที่สุด
ผ่านไปหลายวัน กับเวลาที่พวกเขาใช้ร่วมกัน เรียนรู้ที่จะเข้าใจซึ่งกันและกันในขณะที่ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ณัฏฐ์ได้สอนน้อยหน่าถึงการใช้ชีวิตตามที่ตัวเองอยากทำ ขณะที่น้อยหน่าก็พยายามให้ณัฏฐ์มองเห็นตัวเองอย่างที่เธออยากเคยเป็น ทีละนิดและยากเย็นที่สุด คือการต้องเลือก
“ถ้าผมอยู่ที่นี่ด้วยกันเราอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว” ณัฏฐ์เอ่ยเสียงต่ำ ขณะที่น้อยหน่ามองตาของเขา เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย การจะต้องเดินออกจากกันเพื่อก้าวขึ้นไปจัดการชีวิตให้ดียิ่งขึ้นมักมีราคาที่สูง บางทีการเลือกอาจต้องเปแปงภายนอกไป
เมื่อถึงช่วงเวลาที่น้อยหน่าต้องเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ณัฏฐ์มีโปรแกรมที่ต้องไปงานสำคัญแสดงดนตรี รัฐมนตรีและบุคคลสำคัญมาร่วมงาน หากเขาสามารถสร้างการแสดงครั้งสำคัญนี้ได้ เขามีแนวโน้มที่จะเข้าสู่เส้นทางที่เขาฝันไปตลอดความชีวิต
คืนนี้คือค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความกดดัน ทั้งคู่ไม่สามารถหาข้อตกลงระหว่างกันได้ ทั้งเสียงดนตรีและเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ลอดผ่านเข้าไปในจิตใจ พวกเขาสร้างปัญหาที่ต่อยอดจากความห่างไกล ความรักและการเสียสละเป็นปฏิกิริยาที่ทวีคูณเพิ่มขึ้น
จุดสูงสุดที่เกิดขึ้นเมื่อทุกคนเดินทางมาที่พิธีรับรางวัลเมื่อรายการประกาศผล ณัฏฐ์กลับมา เจอความจริงที่ว่าเรื่องราวทุกอย่างเป็นการประนีประนอมด้วยการเสียสละทางหนึ่งหรือทำให้ต้องตัดบท หญิงสาวที่แบกภาระและความคาดหวังไว้บนแบกถ้อยคำของคนที่มีอนาคตไปในหัวใจ โอกาสการมาถึงเส้นชัยจากโลกแห่งความจริง กับภาพลวงที่อาจถูกทอดทิ้งเป็นสิ่งที่พวกเขาเดินมาตลอดเวลา
“เราทำการต่อสู้เพื่อมัน แต่มันอาจจะไม่ใช่แค่เรา” น้อยหน่ากล่าวตอบในความไม่แน่นอน ขณะที่เป็นช็อตสุดท้ายในสายตาของเธอ ตัดสินใจว่าไม่ว่าอย่างไรเธอจะเลือกเอาชนะความฝันของตัวเองท้ายที่สุด วิชาต่อไปคือความรักได้ยินเสียงภายในพวกเขา
ในช่วงสุดท้าย ณัฏฐ์มีโอกาสจะเปิดเผยความรู้สึกสุดท้าย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่เพื่อร่วมกับน้อยหน่าที่มีที่พักหนึ่งแต่ยังไม่ถึงกลางคืน แต่ทั้งหมดจะไม่หายไปเบื้องหลังของค่ำคืนแห่งดาวเหนือที่ยังคอยส่องแสงอยู่เสมอ
ในที่สุดความรักของพวกเขากลายเป็นตำนานของความทรงจำนั้นซึ่งอาจจะทำให้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดยังคงค้างอยู่ต่อไปในใจของพวกเขาทั้งสองผ่านจังหวะดนตรีและการรักษาที่จะรอดชีวิตต่อไปเพื่อรักกันในอนาคตทีแตกต่างกันไป
