เป็นคืนที่ร้อนระอุในเดือนพฤษภาคม กลิ่นดอกปีบที่เต็มไปด้วยความหวานลอยมาจากสวนหลังบ้านของอานนท์ ขณะที่เขายืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนในบ้านไม้เก่าแก่ของครอบครัว เสียงเพลงจากวิทยุเก่า ๆ ทำให้เขาหวนคิดถึงความทรงจำในวัยเด็กที่เคยใช้เวลาอยู่ที่นี่กับพ่อแม่ เมื่อ 10 ปีก่อน โลกในความคิดของเขาเต็มไปด้วยความสุขตามแบบฉบับของเด็กน้อยที่ชอบวิ่งเล่นไปในทุ่งกว้าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงย่าของเขาดังก้องในหัว “กลับบ้านได้แล้ว อานนท์ ลูก” เขาหันหลังไปมองเห็นหญิงสูงอายุที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ยาว ซึ่งมีเสื้อผ้าสีฟ้าผืนเก่าเป็นเครื่องแต่งกายหลัก ตอนนี้เจ้าหญิงของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป อายุของเธอทำให้เขาแปลกใจว่าเวลาผ่านไปเร็วเพียงใด
ท่ามกลางความคิดปรวนแปร อานนท์กลับไปที่บ้านที่สร้างขึ้นจากความทรงจำ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปในความมืด เป็นไปตามเสียงของหิ่งห้อยที่ลอยอยู่ในอากาศร้อน ทำให้เขานึกถึงฟอนด์ที่ออกไปหาดูหิ่งห้อยในตอนเด็ก
ในขณะเดินไปตามทางที่มีต้นไม้นานาพันธุ์ อานนท์รู้สึกถึงความว่างเปล่าในชีวิตของเขา ไม่มีที่ไหนคือบ้านที่แท้จริงนอกจากที่นี่ และตอนนี้ เขาต้องหันหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนอยู่ในใจ
การกลับมาครั้งนี้ไม่เพียงเพื่อเยียวยาเขา แต่เพื่อเผชิญหน้ากับความรักที่ค้างคาในอดีตซึ่งชัดเจนอยู่ในใจของเขา ด้วยความหวังว่าอาจจะได้รับรักคืนกลับมาหลังจากการจากไปในวันที่แม่ของเขาได้หายไปจากโลกนี้
ในไม่ช้า เขาก็พบกับมีน สาวน้อยในหมู่บ้านที่เคยเล่นด้วยกันเมื่อยังเด็ก กำลังนั่งอยู่ที่ริมแม่น้ำ เธอมีดวงตาสีดำเปล่งประกาย ซึ่งมีความเศร้าอยู่ในนั้น ขนมหวานที่ทำจากมะม่วงสุกยังคงอยู่บนมือ ขณะส่งเสียงหัวเราะให้เพื่อนฝูงน้อยที่เพิ่งกลับมาจากการเล่นน้ำ
“เธอกลับมาแล้วเหรอ?” มีนทำหน้าตกใจเมื่อเห็นอานนท์ ยิ้มให้เขาด้วยความอบอุ่นที่เคยมีในวัยเด็ก แต่ความหวานของรอยยิ้มมักมีเงามืดแอบแฝงอยู่ภายในรอยยิ้มที่บางครั้งทำให้อานนท์สงสัย
ตามการเคลื่อนไหวของเขา อานนท์รู้สึกเหมือนเขาหลีกเลี่ยงความจริงและความรู้สึกที่มีต่อมีน เขาได้แต่ยิ้มกลับไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และตั้งใจจะกลับมาใกล้ชิดเธออีกครั้ง
การอยู่บ้านที่ครั้งหนึ่งเขาหลีกหนีกลายมาเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เขาได้ตระหนักถึงอารมณ์ต่าง ๆ ความอุดมสมบูรณ์และความเสียใจ【อ่านข้อความเต็ม]}}]}},{}]},
