ในเช้าวันหนึ่งที่สดใส เมืองใหญ่ถูกปกคลุมด้วยแสงแดด ทำให้ทุกสิ่งดูสวยงาม เสียงรถยนต์ที่วิ่งไปมาและเสียงพูดคุยของผู้คนสร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา นั่นคือวันที่ ‘มีนา’ หญิงสาววัย 20 ปี กำลังเดินอยู่ในตลาดเก่าแห่งหนึ่ง เธอหยุดที่ร้านขายของหวานที่มีกลิ่นหอมหวานของขนมไทย ที่สร้างความรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคย ในขณะที่มือของเธอหยิบขนมจากโต๊ะ เธอลอบมองไปที่บางสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มันคือ ‘อาร์ม’ หนุ่มหล่อผู้มีรอยยิ้มเหมือนจะสะกดใจทุกคนที่ได้พบเขา เขากำลังตั้งใจช่วยคุณป้าในร้านขายของอยู่ ความเร่งรีบในชีวิตของมีนาอยู่ในขั้นตอนของการเรียนในมหาวิทยาลัย แต่เมื่อได้เห็นเขา ทุกอย่างกลับหยุดนิ่งเหมือนเวลาหยุดเดิน
มีนารู้ว่าเธอเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่ไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับอาร์ม แต่แรงดึงดูดและความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้ดึงดูดให้เธอตัดสินใจเริ่มบทสนทนา “สวัสดีค่ะ” เธอพูด พร้อมกับยิ้มกว้าง จนทำให้อาร์มหยุดทำงานและหันมาหาเธอ
“สวัสดีครับ มาที่นี่บ่อยไหมครับ?” อาร์มยิ้มตอบ และในทันทีที่มีนาได้ยินเสียงเขา แผนการทั้งหมดที่เคยคิดไว้ในใจกลับหายไปหมด
การสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างมีชีวิตชีวา ทั้งสองพากันหัวเราะ และมีเรื่องราวที่แลกเปลี่ยนระหว่างกัน ทำให้มีนารู้สึกเหมือนได้ถูกนำพาเข้าสู่โลกแห่งความรักแบบไม่มีใครเหมือน
เมื่อเวลาผ่านไป มิตรภาพของพวกเขากำลังเติบโตขึ้น แต่เมื่อมีนาเริ่มรู้สึกรักอาร์ม ความขัดแย้งเริ่มเกิดขึ้นในใจนาง เมื่อครอบครัวของเธอมีความลับที่ยังไม่เปิดเผยเกี่ยวกับอดีต ความรักของพวกเขาคือความรักต้องห้ามที่อาจทำให้ชีวิตของทั้งคู่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง
การตัดสินใจของมีนาเริ่มส่งผลกระทบต่อการศึกษาและความสัมพันธ์กับเพื่อน และแฟนเก่าของเธอ “ทำไมเธอถึงเลือกเขา ทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีอนาคต” เพื่อนในกลุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“เขาทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง” มีนาตอบเสียงเบา มันเป็นคำตอบที่ยืนยันตัวตนและความรู้สึกของเธอ ในขณะเดียวกันหัวใจของเธอเริ่มสับสนมากขึ้นเมื่ออาร์มบอกว่าตนมีทางเลือกในชีวิต ประเทศของเขากำลังเผชิญกับวิกฤต น้ำท่วมและปัญหาเศรษฐกิจที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง คำสัญญาของเขาที่จะอยู่กับเธอนั้นเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
วันหนึ่งเมื่อมีนากับอาร์มตัดสินใจเผชิญหน้ากับอนาคตที่ไม่แน่นอนในสวนสาธารณะ เสียงลมพัดกับกลิ่นหอมนของต้นไม้ก่อสร้างบรรยากาศความตึงเครียด ทั้งสองนั่งอยู่บนม้านั่งคลุมด้วยเงาไม้และพูดคุยกันเกี่ยวกับอนาคต “ถ้าฉันต้องกลับไป ฉันจะไม่สามารถ…” อาร์มประโยคถูกตัดขาด เมื่อมีนาจับมือเขาและกล่าวว่า “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะรอ” คำพูดของเธอหนักแน่น แต่เสียงในใจของเธอกลับตีก้องว่ามันอาจเป็นการเสียสละอย่างสุดซึ้ง
ในคืนที่อาร์มต้องเดินทางกลับบ้านเกิด ภาพเขาที่ลากกระเป๋าเดินทางและบอกลา มีนาเต็มไปด้วยน้ำตา แม้รู้ว่าเธอควรจะยินดี แต่เห็นเขาหันหลัง มันเหมือนกับเวลาที่แช่แข็งอยู่ในพื้นที่ที่ว่างเปล่า
ปีผ่านมา มีนาจบการศึกษาและเริ่มทำงานด้วยแรงบันดาลใจที่มาจากความรักที่มีต่ออาร์ม วันหนึ่งขณะที่เธอเดินผ่านสวนที่พวกเขาเคยพบกัน ความรู้สึกเก่า ๆ ยังคงวนเวียนในใจ”ฉันควรตัดใจ” แต่เสียงหัวใจกลับบอกว่ายังมีความหวังอยู่ ในขณะที่เธอหันไปทางปีกที่พวกเขานั่งอยู่ครั้งสุดท้าย
ทันใดนั้น มีเสียงอ้างอิงจากการประท้วงในเมือง เธอหันทันทีและนั่นคือเขา อาร์มที่กลับมาในความตั้งใจเดียวกัน สองคนได้พบกันอีกครั้งในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้อง มันเป็นช่วงเวลาที่พวกเขาตื่นจากฝัน มันคือการเติบโตและการยอมรับว่าบางครั้งความรักต้องผ่านความยากลำบาก
และในตอนนั้นที่ทุกอย่างกลับมาอีกครั้ง มีนารู้ว่าความรักของพวกเขามีค่ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใดที่เกิดขึ้นในชีวิต ความรักที่ใช้เวลาและการเติบโตของชีวิตมันคือรางวัลที่ดีที่สุด ไม่มีคำสัญญาใด ๆ ที่ต้องตอบแทน นอกจากการมีอยู่จริงในทุกขณะนั้น ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างรู้ซึ้ง เหมือนโลกกำลังจดจำภาพนี้ไว้ในใจเป็นเวลานาน
