ลมหนาวพัดโบกเบาๆ ในเช้าตรู่ของวันเสาร์ เมฆหมอกปกคลุมท้องฟ้า ดูเหมือนโลกกำลังมอบความสงบให้กับหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ บ้านไม้เก่าแก่ยืนอยู่ริมคลอง ใบไม้กรอบแห้งเสียงดังเป็นเสียงกีบรองเท้าหญิงสาวที่เดินไปตามทางลูกหมาก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!น้ำเสียงของเธอดังเข้าหูเมื่อเธอเปิดประตูบ้าน “สวัสดีค่ะ ท่านย่า” ดวงตากลมโตของจูนส่องแสงอ่อนๆ ปลายผมจุกจิกไต่รอบแก้ม ย่าอยู่ในครัว กำลังเคี่ยวซุปสงลง ทั้งสองมักใช้เวลาอยู่ด้วยกันในทุกวันเสาร์
“จูนเอาไข่ไก่มาสองฟองจ้ะ” น้ำเสียงทุ้มของย่าที่ตอบกลับมาอบอุ่น พร้อมรอยยิ้ม
หลังจากทานอาหารเช้ากันเสร็จ จูนออกมานั่งที่ม้านั่งไม้ริมน้ำ ขณะที่เธอมองไปที่น้ำที่พัด rippling เธอถอดรองเท้าออกและนั่งลงบนสันน้ำ ทำให้ใส่กีบรองเท้าหายไปจากพิธีกรรมทุกวัน
ไม่นานหลังจากนั้น วิทย์ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กก็มาถึง มองดูเขาอย่างมีความสุข ซึ่งเพิ่มความสดใสให้กับเช้าของจูน “วันนี้ไปพายเรือกันไหม?” เขาถามด้วยความตื่นเต้น
แต่จูนส่ายหัว “ไปกันเถอะฉันต้องทำการบ้านก่อน” ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นยืน พูดขณะที่เขาเงียบเสียง อารมณ์เริ่มเปลี่ยนไป
“ทำไมไม่แค่ทิ้งมันไว้บ้างล่ะ ชีวิตมันก็แค่นี้เอง” วิทย์พูดเสียงตรอง ช่วยบรรเทาความยุ่งเหยิงในใจของเขา
จูนวางมือลงที่ขอบม้านั่งข้างเขาไฟในดวงตา“นายพูดถูก แต่มันก็ไม่ง่ายนัก”
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความรักเริ่มก่อตัวแต่มันถูกซ่อนอยู่ภายในความลับคลุมเครือของครอบครัว เหตุการณ์เริ่มเข้ามายังหมู่บ้าน ทุกคนเริ่มเหลียวมองอย่างละเอียด “จะเป็นยังไงถ้าความลับของพวกเขาถูกเปิดเผย?” มันคือแค่เส้นทางรักหรือการกระทำอันตรายที่อยู่รอบตัว
การตั้งคำถามที่ทำให้ทั้งสองลังเล พวกเขาจะเดินหน้าต่อหรือหันกลับ ยิ่งทัชให้ใจลึกลงกว่าเดิมจนนำไปสู่การทำให้ทั้งสองเชื่อใจในกันและกันอย่างที่สุด ความรักอาจเริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพวกเขาที่เป็นแบบนี้ มันเหมือนกับความเข้าใจที่ลึกลงไปถึงรากแก้ว
ตัวละครที่มีอารมณ์ประกอบด้วยขณะนี้กดดันมากขึ้นทุกวันด้วยการเปิดเผยข้อเท็จจริงขมขื่น ในวันหนึ่งเมื่อจูนนึกถึงการเป็นนักศึกษาที่มีชื่อเสียง ความคิดที่จะเลิกเรียนในเมืองที่ใหญ่ได้เกิดขึ้น แต่ละวันเธอต้องพบเรื่องอันลึกลับภายในตัวเอง…
เมื่อใกล้ถึงวันสำคัญในการเลือกมหาวิทยาลัยทั้งสองต้องเผชิญกับความจริงที่สำคัญ พวกเขาจะทำอย่างไรเมื่อทะเลความรักและความห่างกลับมารอบอก อึดอัดใจของการทำให้ทั้งสองคนเข้าใจคือความปลอดภัยที่ซ่อนความเสี่ยงคือช่วงชิ้นเล็กๆ ของการโตขึ้น
ในจุดสูงสุดของเรื่อง จะมีความขัดแย้งครั้งใหญ่ที่เล่าเรื่องระหว่างจูนและวิทย์ที่ขับเคลื่อนไปด้วยกัน “ทำไมไม่บอกฉัน” เสียงจูนเสมอเต็มไปด้วยเจ็บปวด ทำไมหัวใจของแต่ละฝ่ายรู้ละกัน มันเป็นเพียงจิมิเสียงหนึ่งในความรักที่กรุ่นอยู่
และสิ่งสุดท้ายที่อาจพบในความรัก คือความจริงที่ว่ามันจะยังคงคงอยู่แม้ในยามที่ไม่มีใครเก็บกลับมา แม้ความลับที่กดดันจะเป็นลักษณะที่อันตรายมาก
ในสุดท้าย เหตการณ์จะทำให้ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากันหากยิ่งทำร้ายกัน เป็นความก้าวหน้าให้ได้พบเรือง การเติบโตที่เกิดจากความเสียสละและการเรียนรู้เกี่ยวกับรักในแบบที่ไม่ต้องการเสียใจ
ดวงฤกษ์ในคืนพระจันทร์เต็มดวงแสดงความหวานในอารมณ์ שלความรักที่หยั่งรู้ได้
ท้ายที่สุดแล้ว ความจริงที่อาจจะซ่อนอยู่ในความเงียบและความสบายในอดีต ทั้งคู่กลับมาเจอกันอีกครั้งสิ่งรบกวนความรักที่แท้จริงอยู่นั้นคืออะไร? นี่แหละคือที่ซ่อนแห่งความรักของพวกเขา สิ่งที่อาจจะไม่มีใครคิดถึง ถ้าเกิดความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเลยในที่ไหนสักแห่ง ความรักจะทำให้ . . .
