ในหมู่บ้านริมคลองแห่งหนึ่ง เสียงนกกระจอกตัวเล็กดังอยู่เป็นระยะ ในขณะที่เจน เด็กสาววัยรุ่นอายุ 18 ปี ชะเง้อมองจากหน้าต่างห้องนอนของเธอ ผ้าม่านบาง ๆ ถูกลมพัดแผ่ว ๆ เปิดเผยให้เห็นคลองน้ำที่วิ่งเคียงข้างบ้านอย่างเคยเป็นมา ด้วยแสงแดดที่เร่าร้อนในยามเช้า เจนกำลังนั่งคิดว่า แท้จริงแล้วชีวิตชีวิตในชุมชนนี้เธอจะเป็นได้อย่างไร
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เจน! ไปช่วยแม่ตั้งร้าน!” เสียงแม่กระซิบเรียกเสียงดังจากครัว เจนยิ้มให้กับตนเองและลุกขึ้นมาจากโต๊ะ เข้าสู่วันใหม่ซึ่งเต็มไปด้วยแรงกดดันและความคาดหวังจากทุกคนในบ้าน เพื่อนบ้านเรียกหาแรงงานเด็กสาว ราวกับว่าเธอไม่มีเวลาให้กับความฝันของตัวเองอย่างแท้จริง
กลิ่นอาหารหอมกรุ่นจากครัว วูบเข้ามาทำให้เจนรู้สึกถึงความอบอุ่น แต่เพียงไม่กี่นาทีเธอก็ต้องรู้สึกถึงกฎเกณฑ์ที่แม่วางไว้ในบ้าน วันแล้ววันเล่าเจนต้องช่วยแม่ขายของที่ตลาด ขยับตัวไปตามจังหวะที่เธอไม่สามารถควบคุมได้
จนบ่ายวันหนึ่ง ขณะที่เธอนั่งอยู่ในตลาดเย็น ก่อนที่ผู้คนจะกลับบ้าน กลิ่นของน้ำตาลทรายและมะพร้าวหวานเตะเข้าไปในจมูก จนทำให้เธอคิดถึงความฝันที่เธอใช้เขียนในสมุด แค่ต้องการเป็นนักเขียน เธอใช้ทุกช่วงเวลาจดบันทึกเรื่องราวที่ต้องการถ่ายทอดออกมาจากจินตนาการอันกว้างไกล
ระหว่างที่แม่กับเพื่อนบ้านสนทนาถึงแฟนหนุ่มที่แม่คาดหวังให้เธอหมั้นหมายกัน มีเสียงตะโกนดังขึ้นทันใด ทำให้เจนสนใจ หญิงสาววัยกลางคนวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าวิตกกังวล “ไปดูหน่อยสิ! ป้าน้อยตกน้ำ!” เจนวิ่งตามออกไปทันที
หนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่กลางคลอง มือหยิบท่อนไม้ข้างตัว อยู่อีกฝั่งหนึ่งของคลอง น้ำตาเจนเริ่มค่อย ๆ ไหลออกมา เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่ใจของเธอรู้จักคำ
