ที่ปลายทางของถนนที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้สีเขียวสดใส มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าเต็นท์ขนาดเล็ก เธอชื่อ ‘มิณา’ หญิงสาวที่ย้ายออกจากเมืองใหญ่เพื่อมาใช้ชีวิตในธรรมชาติ และหลบหนีจากความวุ่นวายของชีวิตประจำวัน ความสงบเงียบอบอุ่นของป่าไม้ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขอย่างแท้จริง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่มันสวยมากเลยนะ” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหลังมิณา ทำให้เธอหันไปมอง และพบกับ ‘อาร์ม’ หนุ่มหล่อที่มีรอยยิ้มอบอุ่น “ผมชื่ออาร์ม เป็นนักเดินทางครับ”
มิณายิ้มตอบ “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันมิณา” เธอรู้สึกแปลกใจในความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจเมื่อได้เห็นดวงตาของอาร์ม เขามีความสดใสและความมุ่งมั่นในชีวิตที่น่าประทับใจ
ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันเกี่ยวกับการเดินทางของพวกเขา อาร์มมาที่นี่เพื่อค้นหาตัวเอง ในขณะที่มิณาเลือกที่จะหนีจากความเครียดของชีวิตในเมืองใหญ่
“ผมคิดว่าเราทุกคนมีบางอย่างที่ต้องค้นหาในชีวิต” อาร์มพูดขณะมองไปที่ภูเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า “และบางครั้งการเดินทางสามารถช่วยเราได้”
มิณาหัวเราะเบา ๆ “แต่บางครั้งการเดินทางก็ทำให้เราเจอสิ่งที่ไม่คาดคิด”
หลังจากวันนั้น พวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน ทั้งสองออกไปสำรวจป่าใหญ่ด้วยกัน ชมพระอาทิตย์ตกที่สวยงาม และใช้เวลาทำอาหารร่วมกันในตอนเย็น บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงนกร้องและกลิ่นหอมของอาหารที่ปรุงสด ๆ
“เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต” มิณาเอ่ยขึ้นในค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งอยู่รอบกองไฟ
“ใช่ครับ ในที่แห่งนี้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวา” อาร์มตอบ พร้อมกับยิ้มให้เธอ
แต่แล้ววันหนึ่ง มิณาได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนในเมือง บอกให้เธอกลับไปเพราะมีโอกาสงานที่ดีรออยู่
“มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีนะ” มีนาพูดในขณะที่นั่งอยู่หน้ามีดไฟ
“แต่ที่นี่คือบ้านของคุณไม่ใช่เหรอ?” อาร์มถามด้วยความกังวล ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา
“มันก็เป็น…แต่ฉันไม่แน่ใจ” มิณาเล่าต่อ “ฉันรู้สึกผูกพันกับที่นี่ แต่ก็ไม่สามารถทิ้งโอกาสดี ๆ ได้”
“คุณต้องเลือกสิ่งที่ทำให้คุณมีความสุข” อาร์มตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
วันเวลาผ่านไปและความรู้สึกของพวกเขายิ่งแน่นแฟ้นขึ้น มิณารู้สึกเหมือนว่าเธออาจจะต้องตัดสินใจในเร็ว ๆ นี้ และทุกครั้งที่เธอมองไปที่อาร์ม หัวใจของเธอก็รู้สึกหนักอึ้ง
ในคืนหนึ่ง ขณะที่ดวงดาวเต็มท้องฟ้า อาร์มตัดสินใจที่จะพูดเรื่องสำคัญ “มินา ผม…ผมมีความรู้สึกที่มากกว่าความเป็นเพื่อน”
มิณาใจเต้นรัว “อาร์ม…ฉันก็รู้สึกแบบนั้น”
การสารภาพรักในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดาวนั้นทำให้พวกเขารู้ว่าความรักของพวกเขานั้นมีค่ามากแค่ไหน
แต่การตัดสินใจในชีวิตก็ยังคงต้องเกิดขึ้น มิณาเลือกที่จะเดินทางกลับเมืองเพื่อโอกาสงาน แต่ในใจของเธอมีอาร์มอยู่เสมอ
“ฉันจะกลับมาที่นี่อีกครั้ง” มิณาบอกเขา ก่อนที่จะขึ้นรถกลับไป
อาร์มยิ้มให้เธอ “รอคุณอยู่นะ”
ปีต่อมา มิณากลับมาที่ที่แห่งนี้อีกครั้ง และพบกับอาร์มที่รอเธออยู่ที่เดิม
“ฉันกลับมาแล้ว” มิณาพูดด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ
“และฉันจะไม่ปล่อยให้คุณไปอีก” อาร์มกล่าว พร้อมกับอ้อมแขนที่อบอุ่นของเขา
ที่ปลายทางนี้ ความรักของพวกเขาได้บรรจบกันอีกครั้ง ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงาม และความฝันที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่อย่างเต็มตัว
