ในเมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ติดชายทะเล แสงส้มจากโคมไฟถนนสะท้อนอยู่บนพื้นหลังน้ำฝนที่ตกหนัก ทำให้ลมเย็นพัดผ่านไปอย่างช้าๆ นาวินยืนอยู่ที่ขอบทะเล พลางมองคลื่นที่ซัดเข้าหาชายฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน ความคิดถึงเพื่อนรักที่จากไปทำให้เขารู้สึกหน่วงในใจ “มีนา… เธออยู่ไหนนะ?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายยังจำได้ไหม ตอนที่เรานั่งอยู่ที่นี่และสัญญาว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป” เสียงของมีนาดังขึ้นจากด้านหลัง นาวินหันไปพบกับหญิงสาวที่ยิ้มให้เขา แม้จะเป็นเพียงภาพลางๆ ในความทรงจำ แต่เขารู้สึกเหมือนมีนาอยู่ที่นี่จริงๆ
“ฉันยังจำได้… แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว” นาวินพูดด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเขา เขาไม่สามารถลืมวันที่มีนาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เมื่อสองปีที่แล้ว ทุกอย่างในชีวิตเขาเหมือนหยุดนิ่งตอนนั้น
มีนานั่งอยู่ข้างๆ เขา ยิ้มเหมือนเดิม “ฉันขอโทษที่ทิ้งนายไป แต่ชีวิตมันเป็นแบบนี้แหละ มีการเปลี่ยนแปลงเสมอ”
“เราต้องทำอย่างไรต่อไป?” นาวินถามออกไปด้วยความไม่แน่ใจ เขารู้สึกเหมือนกำลังคุยกับปีศาจและพระเจ้าในเวลาเดียวกัน
“นายต้องเดินหน้าต่อไป อย่าหยุดอยู่กับความทรงจำที่ทำให้เจ็บปวด” มีนาตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “นายยังมีเวลาให้สร้างความทรงจำใหม่”
“แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากที่ไหน” นาวินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
มีนาหัวเราะเบาๆ “เริ่มจากการออกไปพบปะผู้คน เรียนรู้ที่จะรักอีกครั้ง”
“มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก” เขาตอบกลับ
“ไม่มีอะไรที่ดีมาง่ายๆ นายน่าจะรู้ดี” มีนาคล้ายจะรู้ความคิดของเขา
นาวินถอนหายใจยาว “เธอรู้ไหม ฉันคิดถึงเธอทุกวัน”
“ฉันก็คิดถึงนาย” มีนาตอบกลับด้วยสีหน้าอ่อนโยน “แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป”
เวลาผ่านไปเหมือนทุกอย่างรอบตัวได้หายไป มีเพียงเสียงคลื่นทะเลที่กลายเป็นเพลงบรรเลงให้กับความคิดของเขา
“ลองหางานทำใหม่ไหม?” มีนาถามพร้อมยิ้ม
“ไม่รู้สิ… มันเหมือนจะไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว” นาวินตอบด้วยสีหน้าหดหู่
“หาอะไรที่ชอบสิ ฉันเชื่อว่านายจะค้นพบตัวเองใหม่” มีนาส่งกำลังใจให้เขา
“ทำไมเธอถึงพูดเหมือนว่าฉันยังมีโอกาส?” นาวินถาม
“เพราะทุกคนมีโอกาสเสมอ กว่าที่นายนึก” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
จู่ๆ ท้องฟ้าก็เริ่มเปิดออก แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้เขารู้สึกอบอุ่น นาวินก้มลงมองทะเลอีกครั้ง และในใจของเขาก็เริ่มมีความหวังใหม่
“ขอบคุณนะ มีนา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ไม่มีอะไร ขอโทษที่ต้องไป” มีนาตอบแล้วค่อยๆ จางหายไปในอากาศ
นาวินยืนอยู่คนเดียวในคืนที่ฝนตก หลังจากนั้นเขาตัดสินใจว่าจะเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะยากแค่ไหน เขาจะไม่ยอมแพ้ต่อความสูญเสีย
เขาเดินกลับบ้านไปพร้อมกับความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหวังและแรงบันดาลใจ ด้วยความตั้งใจว่าจะไม่ปล่อยให้ความทรงจำที่มีนาทิ้งไว้เป็นเพียงอดีต
ในเช้าวันถัดไป นาวินลุกขึ้นพร้อมกับความคิดใหม่ในการใช้ชีวิต เขาเริ่มค้นหางานที่เขาชอบและลองเข้าร่วมกิจกรรมใหม่ๆ ที่ทำให้เขาได้พบปะผู้คน และสำรวจสิ่งใหม่ๆ ที่ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
การเดินทางของนาวินเพิ่งเริ่มต้นขึ้น เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาจะไม่เดินเดียวดายอีกต่อไป
