แสงแดดส่องผ่านบานหน้าต่างห้องเรียนที่เปิดกว้าง เสียงทุ้มต่ำจากการสนทนาของนักเรียนดังเป็นเสียงคล้ายกับดนตรีประกอบชีวิตที่เรียบง่าย แต่ในใจของมันตะ กลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเร็วเกินไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เธอว่าว่า ถ้าเราไปใต้ดิน จะมีสถานที่ที่เราไม่ต้องกังวลกับโลกภายนอกเหมือนกันไหม?” มันตะถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวัง
น้ำหวานมองมันตะ นิ้วมือของเธอเริ่มเล่นกับหวีในกระเป๋า “ทำไมเราถึงต้องหนีโลกข้างบนล่ะ? เราสามารถอยู่ที่นี่ได้”
รอยยิ้มของมันตะหายไปเมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่ได้คิดถึงความฝันของพวกเขาด้วยกัน แม้เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ จะดังขึ้น แต่ในใจของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยความสงสัย
ในวันศุกร์ถัดมา มันตะชวนน้ำหวานไปที่ป่าลึกที่ตั้งอยู่ในเขตชานเมือง เพื่อสำรวจโลกใหม่ที่ซ่อนอยู่ ภาพของสนิมและ บ่อน้ำใต้ดินทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในโลกแห่งความฝัน
“เธอรู้ไหม น้ำหวาน ว่าที่นี่มันสวยงามขนาดไหน” มันตะอธิบาย กำลังลาพื้นดินอย่างมีพลัง
น้ำหวานมองรอบตัวเธอ สายลมพัดกลิ่นหญ้าและดินสดเย้ายวนใจข้างหู ขณะเดียวกัน น้ำตาก็ไหลออกมาจากมุมตาเธอเมื่อเห็นมันตะได้ทำในสิ่งที่เค้าอยากจะทำมาตลอด
“มันตะ ฉัน… ฉันกลัว” เสียงน้ำหวานแผ่วเบา
“ไม่ต้องกลัว เราจะอยู่ด้วยกัน” มันตะยิ้ม พร้อมยืดมือไปให้เธอจับไว้
แต่แล้ว ปัญหาที่ซ่อนอยู่ใต้ดินเริ่มปรากฏออกมา ขณะที่ทั้งสองเผชิญกับแรงกดดันจากพ่อแม่ เรื่องการเรียน และหน้าที่ที่จะต้องทำเพื่ออนาคต
“พ่อคาดหวังให้ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัย” น้ำหวานกล่าวขณะนั่งอยู่ที่บันไดหินแห่งหนึ่ง
มันตะเดินเข้ามานั่งข้างเธอ เขากอดเธอไว้ “เราทำมันด้วยกันได้นะ”
เมื่อเทพบท้องฟ้าในคืนหนึ่งที่เต็มไปด้วยดาว ทั้งสองตีความเสียงของพวกเขาเป็นบทเพลงที่ไม่มีวันจบ
แต่ปัญหาก็ยังคงก่อตัว เมื่อเพื่อนในกลุ่มของมันตะเริ่มมีความไม่พอใจกับการตัดสินใจของเขาที่จะใช้เวลามากขึ้นกับน้ำหวาน ฟื้นเฟืองความขัดแย้งในหมู่เพื่อน
“ต้องเลือก! ระหว่างเพื่อนกับเธอ!” เพื่อนในกลุ่มตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
มันตะจำเป็นต้องตัดสินใจ เขารู้ว่าหากเขาเลือกน้ำหวาน เขาจะต้องละทิ้งเพื่อนรักของเขาทันที
ในคืนที่เขาตัดสินใจปิดบังความรู้สึกเมื่อเงียบวนเวียนอยู่ในสายตาของเพื่อน ทุกอย่างเริ่มเลวร้าย เขาพลาดการแข่งขันที่สำคัญในโรงเรียน
“เธอทำให้ทุกอย่างแย่ลง” น้ำหวานระเบิดออกมา เธอรู้สึกถึงแรงกดดันจากทุกทางไม่ใช่แค่จากมันตะ
“แต่ถ้าเราไม่มีอ้อมกอดซึ่งกันละ?” เขาพูด ขณะเสียงแปดเปือนในลำคอ
เมื่อทั้งสองแยกตัวไปอีกครั้ง ทุกอย่างเหมือนจะเงียบลงสู่ความเข้าใจผิด ความรักที่เคยใกล้ชิดกลับกลายเป็นกลุ่มควันที่ควบคุมไม่ได้
ในจุดเปลี่ยนที่ทั้งสองต้องเสี่ยงให้ได้มากที่สุดนั้น เขาถูกบังคับให้เผชิญกับความเป็นจริงของพวกเขา เมื่อมันตะจะแสดงความรักในแบบที่เขาไม่เคยคาดหวัง
“รักเราไม่ได้กำหนดที่สถานที่” มันตะประกาศในงานประชุมโรงเรียนที่กลายเป็นที่ที่เขาจะแสดงความรักแบบที่ไม่มีที่ไหนเหมือนใคร
น้ำหวานที่ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดที่สวยงามถึงแม้จะเต็มไปด้วยความเศร้า เธอรู้สึกว่าเวลานี้สำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองพบความรักที่ออกมาจากใต้ดิน ทำลายกำแพง และกลายเป็นความสัมพันธ์ที่มีพลัง ไม่ใช่แค่แบบคู่รัก แต่เป็นแบบเพื่อนด้วย
จากความรักระหว่างที่พวกเขาต้องต่อสู้เพื่อฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆ ทำให้พวกเขาได้เรียนรู้และเติบโตเป็นคนที่มีความแข็งแกร่งขึ้น
“ความรักเราเป็นเหมือนตำนาน” น้ำหวานกล่าว ขณะที่เข้าใจถึงความสำคัญของเวลาและสถานที่
ฉากสุดท้ายที่มีความอบอุ่นเต็มไปด้วยแสงแดดสาดส่องทั้งสองยืนอยู่ที่ป่าลึก เสียงลมพัดผ่านและเสียงหัวเราะของพวกเขาหวนกลับมาอีกครั้ง คำพูดที่ไม่มีที่สิ้นสุดและเต็มไปด้วยความลึกซึ้งของชีวิตที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยกัน
