ห้องนั่งเล่นที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบรรยากาศอบอุ่น ตอนนี้กลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตนเอง กิ่ง นักเรียนสาวมัธยมปลายวัย 16 ปีนั่งอยู่บนโซฟาภายในบ้านที่ผู้เป็นพ่อแม่เคยสร้างความทรงจำดี ๆ ไว้ไม่รู้กี่ครั้ง เธอมองทะลุออกไปที่ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าต่าง ใบไม้แห้งร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างเงียบ ๆ ความรู้สึกว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ทุกที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พ่อจะกลับมาใช่ไหม?” กิ่งถามเสียงสั่น เธอไม่คิดว่าคำถามนี้จะทำให้แม่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานน้ำตาไหลออกมาได้ ขณะที่แม่อมทุกข์อยู่อีกมุมของห้อง Reformating ชีวิตของกิ่งที่เต็มไปด้วยความกลัวเมื่อต้องเจอกับความจริงที่ว่าพ่อของเธอหายไปโดยไม่บอกลา
แต่คำตอบที่ได้กลับมาไม่ใช่สิ่งที่เธออยากฟัง “กิ่ง…พ่อไปดีแล้ว”
เรื่องราวดำเนินต่อไปเมื่อกิ่งให้คำมั่นกับตัวเองว่าเธอจะค้นหาความจริงเกี่ยวกับการหายไปของพ่อ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าทางที่เธอกำลังเดินอยู่เต็มไปด้วยบาดแผลและความเศร้า ในขณะที่เธอเริ่มพูดคุยกับมิตรภาพใหม่ๆ และค้นพบว่าความช่วยเหลือจากคนอื่นอาจจะช่วยเยียวยาแผลในใจได้
เสียงเคาะประตู ทำให้กิ่งหันไปมองเห็นไอซ์ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กที่ถือกล่องขนมมาด้วย “คิดถึงแกว่ะ กิ่ง” ไอซ์พูดพร้อมยิ้ม แต่เมื่อเห็นแววตาที่ไม่เต็มไปด้วยความสุขของกิ่ง เขาเอ่ยถามด้วยความกังวล “เป็นอะไรมั้ย?”
“พ่อ…พ่อเขาหายไป ไอซ์” เสียงของกิ่งแผ่วเบาก่อนที่น้ำตามันจะไหลอาบแก้มลงมาอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด
ไอซ์เดินเข้าไปกอดกิ่งไว้ โดยที่ไม่พูดอะไรเลย ช่วงเวลานั้นทุกคำไม่จำเป็นอีกต่อไป ความเงียบที่อยู่ระหว่างพวกเขามีค่าเกินคำพูดใด ๆ
ชีวิตของกิ่งเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเธอตัดสินใจว่าเธอจะไม่ปล่อยให้ความทุกข์นั้นทำลายอนาคตของเธอในทุกเย็นหลังเลิกเรียน ที่บ้านยังคงเงียบ ไม่มีแขกเยี่ยมชม และอาหารเย็นก็ยังถูกเตรียมเป็นข้าวผัดซึ่งเป็นอาหารที่พ่อนิยมทำให้เธอกินเป็นประจำ ทุกคำที่กินทำให้เธอนึกถึงความทรงจำที่ผ่านไป
วันหนึ่งกิ่งและไอซ์ได้ยินข่าวที่แปลกประหลาดเกี่ยวกับพ่อของกิ่งที่ถูกพบในสถานที่ทำงานเก่า เธอไม่สามารถทนรอให้ไอซ์ไปด้วยได้ เธอจึงตัดสินใจไปตามหาความจริงด้วยตัวเอง
ขณะที่กิ่งเดินทางไปยังสถานที่นั้น อากาศเริ่มเย็นลงและลมพัดแรง ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่ภาพของพ่อที่อยู่ในใจของเธอกลับช่วยให้เธอมีความกล้าที่จะทำสิ่งที่เธอต้องทำ
เธอเดินผ่านทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยหญ้าขึ้นรกจนแทบไม่เห็นเส้นทาง ในขณะทีเสื้อของเธอใกล้จะขาดและรองเท้าเริ่มเสื่อมสภาพ แต่ข้างในหัวใจยังเต็มไปด้วยความหวัง ว่าพ่อของเธออาจจะรออยู่ที่นี่
เสียงของพวกเขาเริ่มดังก้องเมื่อเธอเดินใกล้ถึงประตู อุปสรรคแรกมาถึงเมื่อเธอถูกคนงานซ่อมแซมระบุว่าไม่มีใครที่เธอกำลังตามหาที่นี่ แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอถอดใจ เธอหาข้อมูลเพิ่มเติมว่าเวลาที่พ่อหายไป เขาเคยทำงานที่นั่น และเธอใฝ่ฝันที่จะพบพ่ออย่างไรก็ตามที ซึ่งบอกให้เห็นถึงความหวังที่ไม่ได้มีวันหมดอายุ
กลับบ้านเช้าตรู่ปิดฉากด้วยความเศร้า แสงไฟจากตู้เย็นยังส่องสว่างในความมืดของบ้าน ตอนนี้การต่อสู้เพื่อเข้าใจเหตุการณ์และตัวตนของเธอดำเนินต่อไป ขณะเดียวกันไอซ์ก็เป็นผู้ช่วยที่ดีที่สุดของเธอ แม้ในวันที่พลังใจของเธออาจจะหล่นหายไป
ถึงวันหนึ่งเมื่อการค้นหาของเธอใกล้ถึงเป้าหมาย การรู้สึกถึงความเป็นจริงก็โผล่ขึ้นมาพร้อมกัน ไม่ใช่ความจริงที่เธออยากได้ยิน นั่นคือการที่พ่อของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มคนที่ไม่ดี เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ฉุกเฉินเข้ามา เพื่อช่วยคลี่คลายความจริง
กิ่งถูกลากเข้าไปในความสูญเสียที่แย้งสิทธิ์เธอ ความกดดันทำให้เธอรู้สึกมืดมน ถึงแม้ว่าไอซ์จะอยู่เคียงข้างเธอด้วยกัน ขณะที่เธอต้องขับเคลื่อนการตัดสินใจในครั้งนี้ แต่คำพูดจากแม่ที่พูดในความสุขเมื่อครั้งยังมีพ่อนั้นชั่งน้ำหนักของความรักใต้ความทุกข์
ในที่สุด ทั้งกิ่งและไอซ์เสาะหาคำตอบบาดแผลจากใครบางคนที่เป็นผู้รู้การหายตัวไปของพ่อด้วย เรื่องราวเริ่มดำเนินไปจนถึงจุดไคลแม็กซ์ที่ความตื่นเต้นเกิดขึ้นตลอดเวลาท่ามกลางการค้นพบที่น่าตกใจ การทดสอบที่เพื่อนของเธอจะต้องเข้าร่วมหล่อหลอมทั้งสองคนไปด้วยกัน
คืนหนึ่ง ขณะที่กิ่งนั่งอยู่ใต้แสงดาวเธอรู้สึกถึงการมาถึงของสิ่งที่ไม่คาดคิด ในเวลานั้น มิตรภาพระหว่างเธอกับไอซ์เป็นภาคต่อที่เห็นให้เห็นได้อย่างชัดเจน และเมื่อท้ายที่สุดพวกเขาแก้ไขบาดแผลทั้งในใจและความรู้สึก การขอโทษจากผู้บอกให้เห็นถึงทักษะจิตาแพทย์ในอุดมคติจะเป็นรูปแบบที่ดีสำหรับการค้นหาความรักของเธออีกครั้ง
เธอค้นพบว่าความรักและมิตรภาพสามารถเยียวยาแผลในใจได้ เมื่อเธอเรียนรู้ที่จะยอมรับและดำเนินชีวิตต่อไป แม้แต่ในวันที่มืดมนที่สุด ชีวิตดีขึ้นภายใต้ความมืด เหมือนดอกไม้ที่ผลิบานในทันทีเมื่อความมืดทุกรอบ
กิ่งจึงเริ่มเดินหน้าต่อไป มุ่งมั่นสู่อนาคตและการเติบโตของชีวิตด้วยการแสดงออกและการดำเนินการที่เธอจะต้องเผชิญในทุก ๆ วัน ความรักจะอยู่ในใจเธอเสมอ หากแม้นพ่อจะไม่อยู่ แต่ความทรงจำที่อยู่ตรงนั้นจะทำให้เธอมีความกล้าในการใช้ชีวิตไปข้างหน้า
