ยามเย็นในเมืองใหญ่แสงไฟเสริมสร้างบรรยากาศเมืองที่เคยมีชีวิตชีวามาเป็นเวลานาน ตอนนี้กลับกลายเป็นเมืองที่เงียบสงบและแห้งแล้ง ผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบ ปิดบังความรู้สึกของความผิดหวังและความเหงาในหัวใจของพวกเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เอ็ม นักศึกษาวิทยาลัยปีที่สองยืนอยู่ริมถนน สายลมเย็นพัดเข้ามาในผมยาวของเขา เขามองออกไปยังวงเวียนที่เคยมีวงดนตรีเล่นสดในช่วงเย็น ตอนนี้กลับไม่มีเสียงเพลงเลย แม้แต่จากเครื่องเล่นของร้านกาแฟที่อยู่ข้างๆ
“ทำไมบ้านถึงเงียบขนาดนี้นะ” เอ็มพูดพึมพำกับตัวเอง มือเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความที่ไม่มีใครส่งมาให้ เขาเสียงแตกในจิตใจแค่ไหนเมื่อคนที่เขาคาดหวังให้ติดต่อมา เป็นแม่ที่หายไปตลอดเจ็ดวัน
เมื่อเขาก้าวเข้าบ้าน เด็กหนุ่มผมยาวสะบัดที่ประตู เสียงดังของบานประตูที่ปิดลงจะดังไปทั่วบ้าน แม้มันจะดูเหมือนบ้านธรรมดา แต่นี่คือบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่หายไป
ห้องของเอ็มเต็มไปด้วยของที่เรียกร้องความสนใจ เขานั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดสมุดบันทึกที่มีความทรงจำเลวร้ายหลายหน้า เขาคิดถึงแม่ที่เคยเป็นคนอบอุ่นในชีวิตของเขา แต่อดีตที่มีความสุขนั้นกลับถูกลบเลือนหายไปพร้อมกับเสียงที่หายไป
คนบางคนบอกว่าเมื่อขาดแม่ไปจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป แต่เอ็มกลับรู้สึกว่าตัวเขากำลังหายไปด้วย
วันถัดมา เขาตัดสินใจเดินทางไปที่ตลาดเก่าที่เคยเป็นสถานที่ที่เขาเห็นแม่ของเขาซื้อของประจำ ทุกอย่างน่าจะเหมือนเดิม แต่กลับพบกับความพิเศษ อาจจะเป็นความหวัง เขาเดินผ่านแผงขายผลไม้สด และกลิ่นอายของอาหารน่าหยุดลิ้มลอง
เขาเจอรียาเพื่อนเก่าที่เคยเล่นกันในสนามเด็กเล่นตอนเด็กๆ นั้น มาโดยไม่ตั้งใจ เอ็มกลัวว่าจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับเธอได้ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดแบบนี้
“เอ็ม” รียาเรียก ชื่อของเขาดังไปทั่วตลาด แววตาเธอมีความเป็นห่วงขณะที่เธอเดินเข้าไปหามัน “นายทำอะไรที่นี่?”
“แค่คิดถึงแม่…” น้ำเสียงเขาหายไปชั่วขณะ เขาไม่รู้ว่าจะเปิดเผยความรู้สึกนั้นอย่างไรให้คนอื่นเข้าใจ รียาเข้าใจเขาเพราะเธอมีปัญหาครอบครัวคล้ายกัน
“การหาแม่อาจจะทำให้เราค้นพบสิ่งที่สำคัญกว่านั้น” รียาพูด ข้อความนี้เริ่มทำให้เอ็มรู้สึกว่ามีแรงผลักดันบางอย่าง เกิดขึ้นในใจของเขา
หลังจากวันนั้น เอ็มและรียาจึงเริ่มจับมือกันออกสืบค้นข้อมูล เก็บเบาะแสจากผู้คนในชุมชน การเผชิญหน้ากับความจริงที่เลวร้ายจากหลายๆ แง่มุม ทำให้เขาเริ่มมองเห็นภาพมันชัดเจนยิ่งขึ้น
แต่ก็ไม่ทุกคนที่ยินดีที่จะพูดคุยเกี่ยวกับแม่ที่หายไปของเขา เมื่อค่ำคืนมาถึง คำถามเหล่านี้รบกวนจิตใจเขา “ทำไม? ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้?”
เอ็มจึงตกลงใจที่จะไปหาคนที่เคยมีปัญหากับแม่เขาในอดีต เขาเคยได้ยินคำพื้นบ้านเกี่ยวกับความแปลกประหลาดซึ่งอาจมีจุดเชื่อมโยงกับการหายตัวไป เขามุ่งตรงไปยังบ้านที่อยู่ในซอยที่ต่ำลงไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตั้งใจจริงเกี่ยวกับการค้นหาความจริง
ในขณะที่เขาอยู่หน้าประตูบ้านเก่า ความรู้สึกแปลกประหลาดทำให้เขาหยุดอยู่ชั่วครู่
เมื่อเขาตัดสินใจเคาะประตู เสียงดังอันเงียบรอบตัวตกสะท้านลงไป มีเสี้ยววินาทีที่เขารู้สึกว่าเขาจะกลับไป แต่เสียงประตูเปิดออกมาอย่างช้าๆ
“เอ็ม…?” เสียงแหบแห้งที่ออกมาจากปากที่มีเส้นริ้วแห่งวัยอย่างชัดเจน สายตาของผู้สูงอายุดูเปล่าเปล่าดูมึนงง “นายมาที่นี่เพื่อทำไม?”
“อยากรู้เกี่ยวกับแม่…” เอ็มชะงัก มีอาการหวาดกลัวเกิดขึ้นแต่ชายสูงอายุกลับไม่เคยใช้ความกลัวกับเขาได้เลย
ผู้สูงอายุเล่าถึงเรื่องราวในอดีตของแม่ เอ็มรับรู้กว่าไปบอกว่าแม่เขาเคยเผชิญหน้ากับภาวะที่ต้องแบกรับมือต่างๆ ที่เธอไม่เคยบอกใคร รวมถึงเรื่องราวความรักที่พยายามปิดบังมากว่าทศวรรษ
มันคือการต่อสู้ทั้งชีวิตของเธอ ซึ่งเขาไม่เคยมีประโยชน์ให้โฉมเห็นเลย เขาเริ่มตระหนักว่าแม่เคยต่อสู้มากกว่าที่เขาคิด และเพราะนั้นเขาจึงยิ่งต้องหาข้อมูลเพื่อเอาใจแม่กลับมา
กลับมาที่บ้าน เอ็มได้ตัดสินใจบันทึกคำคุยทุกที่ ซึ่งเป็นการโต้ตอบทางอารมณ์ที่สะท้อนชีวิตและภาษาได้มากมาย มันดูเหมือนกลายเป็นช่องทางในการติดต่อแม่ที่หายไป
อย่างไรก็ตามระยะเวลาที่เขาใช้กับรียาในทางกลับกันก็ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น แววตาของเธอกลายเป็นเสียงที่สนับสนุนความมุ่งหวังของเขา ขณะเดียวกันความรู้สึกละมุนที่เกิดขึ้นนี้ทำให้เขาเริ่มมีการตั้งคำถามเกี่ยวกับการเดินทางที่ต้องเดินหน้าเมื่อแม่กลับมา
บางคืนในบ้าน เขายังคงนั่งอยู่บนเตียง หัวใจเต็มไปด้วยความหวัง แต่อดีตนั้นส่งสัญญาณเพื่อตอบข้อสงสัยของเขา
ชนยากของเขาพบข้อความโทรศัพท์จากหมายเลขไม่รู้จัก ตอนที่เขาเปิดดู มีแค่คำเดียวว่า เสียใจ
ความคิดเริ่มพลุ่งพล่านเมื่อถึงวันสำคัญของเมือง เขาได้รับข่าวอีกว่า มีการพบเห็นแม่ในแถบต่างๆ ซึ่งมันเป็นสัญญาณที่ช่วยให้เขามีความหวังเล็กน้อยอีกครั้ง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ทับซ้อนกัน เช้าวันหนึ่งเอ็มก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง หลังจากคุยกับรียา เขาเกิดอาการวิตกกังวล พยายามไม่ให้ความหมายกับการเดินทางครั้งนี้
เขารู้สึกว่ามันเป็นอีกโลกที่แตกต่างจากสิ่งที่เขากำลังพบ แต่เมื่อไม่ได้พูดคุยกับรียา คนที่เป็นเหมือนอาหารจิตใจ มันทำให้เขาตกอยู่ในห้วงแห่งความอ้างว้าง
จุดพลิกผันมา และทำให้เกิดการพูดตรง ๆ เกิดขึ้นระหว่างเขากับรียาเกี่ยวกับความรู้สึกและการหายตัวของแม่
“นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นแค่ผีที่เดินไปมาในชีวิตของนาย” รียาพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความไม่แน่ใจ “แม่ไม่มีวันกลับคืนมา เอ็ม”
คำพูดของรียาแทงใจเขา ปกติแล้วเป็นความจริงที่เขาเก็บซ่อนตลอดมา แต่เขาไม่กล้าถามตัวเองเลย
“ฉันไม่ต้องการให้ตัวเองกลายเป็นเพียงแค่ผู้ชมในชีวิตของนาย” รียาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง
มันคือการพบกันครั้งใหม่ที่เขาตัดสินใจตั้งสงสัยในลักษณะใหม่เมื่อเอ่ยถึงคำถามสำคัญของตัวเขาเอง” หากมีแม่อยู่ที่นี่ ฉันยังสามารถมองการต่อสู้ได้ อยู่กันต่อไป”
คืนวันนั้นมองเห็นเดือนสวยในท้องฟ้าน้ำเงิน ในช่วงเวลาที่อบอุ่นและสดใส เอ็มและรียานั่งอยู่บนหลังคา หรี่ตาขึ้นเพื่อดูกลุ่มดาว “ถ้ามีคนทำให้หมดคำถาม แล้วเราต้องทำยังไงเพื่อที่จะเติบโตขึ้น”
ความสนิทสนมเริ่มเติบโตในตัวเขาแล้ว พร้อมเสียงใจกระซิบเมื่อแสงสว่างสร้างสีสันไปกับเวลากลางคืน อย่างไรก็ตาม เรื่องราวระหว่างเอ็มกับรียา ทั้งสองแสวงหาเด็กดูเหมือนดาวที่ลอยอยู่ในห้วงเวลา
เมื่อตัดสินใจกลับไปสวนสาธารณะ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาเคยไปด้วยกันในวัยเด็ก เอ็มและรียาเห็นเด็กๆ วิ่งเล่นโดยไม่สนใจว่าจะมีไฟเยอะแค่ไหน
“การค้นหาความจริงก็เหมือนการพรบจากความกดดัน ซึ่งทุกคนมีสิทธิ์ที่จะหาความสุข” รียาบอก
คำพูดของรียางั้นมีน้ำหนัก ทุกสิ่งเริ่มจะเริ่มกลับคืนสู่อดีตในรูปแบบใหม่ เวลากลับเข้าใกล้ความเชื่อมโยงในชีวิต แม้ว่าเอ็มจะยังไม่เคยพูดความรู้สึกเหล่านี้ออกไป
และเมื่อผ่านไปยังวันต่อมา เมื่อใจเขาร้อยแทบจะขาดออกไป เขาได้รับข้อมูลเกี่ยวกับผู้ที่ปลุกความหวังของเขาในโลก
ตอนนั้นเอ็มเห็นแม่ระหว่างเดินในสวนสาธารณะ แต่กลับมีหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขายิ้มและรู้ว่าเขาต้องจบการค้นหา มันคือการปลดปล่อยที่มหัศจรรย์เมื่อได้พบกันในความจริง การนี้แสดงออกว่า การเดินทางเช่นนี้นั้นเต็มไปด้วยประสบการณ์นับไม่ถ้วนและสอนให้เขาเข้าใจถึงความหมายของความรัก”
ในที่สุดก็รอคอยเอาบรรดาความรู้สึกบางเรื่อง พวกเขาเจอกันในสายตา และดูเหมือนเวลาแทบจะหยุดลง ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงตามการยิ้มและแววตา”
แม่ยิ้มออกมาให้กับเขา พร้อมกับเสียงเพลงที่ยังคงดังก้องในหัวใจ เอ็มสามารถค้นพบมนต์ขลังที่มีความรักกับความหวัง”
บทเรียนนี้ทำให้เขาได้ค้นพบประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่ในฤดูร้อน เขาได้เรียนรู้ที่จะไม่เก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้ จนงอมคันมาเจอ และให้ความรักเป็นเครื่องหมายที่ชัดเจน”
เมื่อมาถึงจุดสำคัญ เมื่องานเทศกาลกลับมาสู่เมือง เปรียบเทียบเป็นนิยายที่เต็มไปด้วยความรักและคุณธรรมในครอบครัว เอ็มได้เลือกเป็นเจ้าภาพของความสุขในฤดูฝนที่เต็มไปด้วยความหวังใหม่ ทั้งหมดคือการแสดงให้รู้ว่าความเจ็บปวดอาจกลายเป็นโอกาสในที่ที่ทรงพลังไปได้ นี่คือเรื่องราวที่เอ็มได้เรียนรู้ว่า แม้ภายใต้สังคมที่มองไม่เห็น ก็ยังมีข้อความที่สามารถเปล่งเสียงได้”
