ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ราวกับว่าเมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด เสียงเพลงเก่าๆ แว่วมาอย่างช้าๆ จากร้านกาแฟเล็กๆ ข้างถนนที่ยังเปิดอยู่ มันทำให้มานพหยุดเดินและเหลือบมองเข้าไปในร้าน ร้านนี้เคยเป็นที่ที่เขามาเจอเธอครั้งแรก แสงไฟภายในร้านสลัวๆ ส่องผ่านกระจก ทำให้เขานึกถึงความทรงจำเก่าๆ ที่ไม่อาจลืมเลือน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?” เสียงของบาริสต้าสาวดังขึ้นขัดความคิดของเขา มานพหันไปมอง เธอเป็นสาวน้อยที่มีรอยยิ้มสดใส แต่ในหัวใจของมานพกลับเต็มไปด้วยความเศร้า
“แค่คิดถึงอดีตน่ะ” เขาตอบด้วยเสียงเบา
“อดีตที่ดีหรือเปล่า?” เธอถามต่อ ดวงตากลมโตของเธอสอดส่องเข้าไปในใจของเขา
“บางที…อาจจะใช่” มานพพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ แม้ว่าในใจจะรู้สึกเจ็บปวด
เสียงเพลงที่ดังขึ้นทำให้มานพนึกถึงวันหนึ่งในฤดูร้อน เมื่อหลายปีก่อน ขณะที่เขานั่งอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้านกาแฟนี้กับมีนา หญิงสาวที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขา
“มานพ คุณเชื่อในความรักไหม?” มีนาถามขณะที่เธอจิบกาแฟ
“ถ้ามันเป็นความรักที่จริงใจ ก็ต้องเชื่อสิ” เขาตอบ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“แล้วถ้ามันทำให้เราเจ็บ?”
“ความรักก็เหมือนดาบ มันมีสองด้าน” เขาพูดอย่างระมัดระวัง “มีทั้งด้านที่ให้ชีวิต และด้านที่ทำให้เราตาย”
มีนาหัวเราะเบาๆ “คุณนี่ชอบพูดอะไรที่ดูโหดร้ายจัง”
“แต่ความจริงมันก็เป็นแบบนั้น” เขายิ้ม
หลายเดือนผ่านไป พวกเขามักจะมาที่ร้านกาแฟนี้เพื่อฟังเพลงและพูดคุยกัน แต่แล้ววันหนึ่ง มีนาได้หายไปจากชีวิตของมานพโดยไม่มีการบอกลากัน เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมืดมิดลง
เมื่อมานพกลับมาที่ร้านกาแฟในวันนี้ เสียงเพลงเก่าทำให้เขานึกถึงช่วงเวลานั้นอีกครั้ง เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดเพลงที่พวกเขาชอบฟังด้วยกัน
“ถ้าคุณฟังเพลงนี้อยู่ คุณจะอยู่กับผมเสมอ” เขาพึมพำกับตัวเอง
ในขณะนั้น บานประตูร้านเปิดออก มีนาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาคุ้นเคย มานพแทบลืมหายใจเมื่อเห็นเธอ “ทำไมคุณถึงกลับมา?” เขาถามด้วยเสียงสั่น
“ฉันกลับมาเพราะเพลงนี้” มีนาตอบ พร้อมชี้ไปที่ลำโพงที่กำลังเปิดเพลงที่พวกเขาเคยฟังด้วยกัน
“ฉันคิดถึงความสุขที่เราเคยมี” เธอพูดเสียงลอดน้ำตา
“แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?” มานพถาม ทั้งสองยืนอยู่กลางร้าน ในขณะที่เสียงเพลงยังคงดังก้องอยู่ในอากาศ
“เราจะเริ่มใหม่” มีนาตอบอย่างมั่นใจ “ไม่มีอะไรที่จะทำให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ แต่เราสามารถสร้างความทรงจำใหม่ได้”
มานพมองเธอด้วยความสงสัย แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง เสียงเพลงยังคงเล่นต่อไป โดยมีทั้งความสุขและความเศร้าแฝงอยู่
“คุณรู้ไหม?” มานพถาม “การกลับมาของคุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีชีวิตอีกครั้ง”
มีนาหัวเราะเบาๆ “แล้วเราจะไม่ให้ความทรงจำในอดีตทำร้ายเราอีกต่อไป”
ในขณะนั้น ทั้งสองรู้ว่าพวกเขาจะเผชิญกับอนาคตด้วยกันอีกครั้ง โดยที่เพลงเก่ายังคงเป็นสื่อกลางที่เชื่อมโยงความรู้สึกของพวกเขาไว้
และในค่ำคืนที่มืดมิดนี้ เสียงเพลงก็ยังคงก้องอยู่ในใจของพวกเขา สร้างความทรงจำใหม่ในทุกวัน
