เสียงโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นดังก้อง ขณะที่นวลนั่งอยู่บนโซฟา มองดูข่าวสารด้วยความเงียบเหงา เปลือกนอกของเธอเต็มไปด้วยความสวยงาม แต่ภายในกลับเหงาและว่างเปล่า เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพาเธอมาอยู่ในจุดนี้ เมื่อไม่นานมานี้ เธอมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความหวังและความรัก แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปเมื่อออกัสติน—คนที่เธอหลงรัก—ต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นวลหันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนกำแพง เสียงของเข็มนาฬิกาที่ติ๊กดังชัดเจนราวกับเตือนเธอว่าเวลาไม่เคยรอใคร นึกถึงคำพูดของแม่ที่บอกว่า “เวลาเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด” นวลรู้ดีว่าเวลาที่เรามีกันนั้นน้อยนิด แต่เธอก็ยังคงหวังว่าจะมีวันหนึ่งที่เขาจะกลับมา
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันหนึ่ง ขณะนวลกำลังเดินอยู่ในตลาดเก่า เธอเห็นคนขายดอกไม้ที่มีดอกกุหลาบสีแดงสดใสวางอยู่บนแผง ขณะที่เธอหยิบดอกหนึ่งขึ้นมา ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมาและบอกว่า “ดอกกุหลาบนี้แทนความรัก บางครั้งความรักก็ต้องการความกล้าหาญ” นวลรู้สึกเหมือนว่าคำพูดนั้นถูกส่งมาเพื่อเธอ
หลังจากนั้นไม่นาน นวลได้พบกับมีน เพื่อนเก่าที่กลับมาจากต่างประเทศ มีนเป็นคนที่เข้าใจเธอมากที่สุด และทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้เธอ เธอรู้สึกเหมือนมีความหวังใหม่เกิดขึ้นในใจ “เราไม่ควรรอเวลา เราควรสร้างช่วงเวลาที่มีค่าในตอนนี้” มีนกล่าวขณะที่นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟเล็กๆ ตรงหัวมุมถนน
การสนทนาของพวกเขาเริ่มเพิ่มความรู้สึกอบอุ่นให้กับนวล ทำให้เธอลืมเรื่องราวที่เธอเคยคิดว่าความรักนั้นไม่มีวันกลับคืนมาได้ เธอเริ่มพบว่าความรักในแบบใหม่ที่มีนมอบให้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีชีวิตชีวาอีกครั้ง แม้จะมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง นวลก็เริ่มให้โอกาสกับตัวเอง
แต่ในคืนหนึ่ง ขณะที่นวลนั่งอยู่ที่บ้านก็ได้รับโทรศัพท์จากออกัสติน น้ำเสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความสับสนกลับทำให้หัวใจของเธอกระตุก “นวล ฉันคิดถึงเธอ ฉันอยากกลับบ้าน” เสียงของเขาทำให้ทุกอย่างในใจของนวลตีกันระหว่างความรักที่เคยมีและความรักที่กำลังเติบโต นวลรู้ว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ง่ายเลย
ในที่สุดนวลตัดสินใจที่จะพบออกัสตินอีกครั้ง ในคืนที่แสงดาวส่องสว่างเต็มฟ้า เธอรออยู่ที่สถานที่เก่าแก่ที่พวกเขาชอบไปด้วยกัน เมื่อออกัสตินมาถึง ความรู้สึกเหล่านั้นแปลกประหลาดและยุ่งเหยิง เมื่อเขากอดเธอ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เคยหายไป
“นวล ฉันทำงานหนักเพื่อกลับมาเพราะฉันไม่อยากเสียเธอไป” คำพูดของออกัสตินทำให้เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของโลกที่กดทับอยู่บนบ่าของเธอ ขณะที่ความคิดในใจเริ่มเข้ามา “ฉันควรเลือกใคร?”
การตัดสินใจเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ นวลเดินออกมาจากความคิดของตัวเอง และได้ยินเสียงของมีนในหัว “ชีวิตไม่ใช่เรื่องราวที่เราวางแผนไว้ แต่เป็นการเลือกที่เราทำ” นวลมองตาออกัสตินและมีนที่ยืนอยู่ห่างออกไป โดยที่ทั้งสองคนรอคำตอบจากเธอ
ในเสี้ยววินาที นวลตัดสินใจ “ฉันขอโทษออกัสติน แต่ฉันไม่สามารถกลับไปได้ ฉันอยากใช้ชีวิตนี้ให้เต็มที่” ที่วินาทีนั้น ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงทั้งหมด และความรู้สึกที่มีต่อกันก็ถูกทิ้งไว้ในอดีต
เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน มีนอยู่เคียงข้างนวลในช่วงเวลาที่เธอค้นหาความหมายใหม่ของชีวิต ทั้งสองคนร่วมกันสร้างความทรงจำที่ไม่สามารถถูกลืมได้ แม้ว่าจะมีความยากลำบากมากมาย แต่พวกเขาก็เผชิญหน้ากับมันด้วยกัน
ในที่สุดนวลยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงในเมืองใหญ่ มองออกไปเห็นวิวของเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟในยามค่ำคืน เธอรู้ว่าชีวิตนั้นมีค่า และมันก็เป็นการเดินทางที่มีความหมาย ในขณะนั้นเองเธอได้เรียนรู้ว่าความรักไม่ใช่เพียงการรอคอย แต่เป็นการสร้างช่วงเวลาในตอนนี้ที่ดีที่สุด สำหรับการใช้ชีวิตที่มีความหมายมากขึ้นในอนาคต”
