เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นทุกครั้งที่ศิวัชพยายามตั้งใจเรียนในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเพื่อนๆ ร่วมชั้น มนต์สะกดของการสอบกลางภาคทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกล็อคไว้ในกรอบที่ไม่มีทางออก ทุกคนมุ่งมั่นเพื่ออนาคต แต่ก็พร้อมจะยึดถือความลับของตนไว้เนิ่นนาน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ขอโทษนะ ฉันอาจจะต้องออกไปหลายวัน” ปรายพูดด้วยน้ำเสียงแหลมสูง ขณะมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ที่เต็มไปด้วยไฟล์รายงานที่เธอต้องส่ง ศิวัชรู้สึกถึงแรงกดดันที่อบอวลในอากาศเมื่อเธอเผชิญกับสถานการณ์ต่างๆ ฟังดูแล้วเธอก็มีเรื่องราวไม่แพ้กัน
รวบรวมความกล้า ศิวัชตามไปหาปรายที่ร้านกาแฟเล็กๆ ตัวหนึ่ง สถานที่ที่เธอมักใช้เป็นแหล่งทำงาน “แกคิดว่ามันคือความสำเร็จเหรอที่ไม่สบายใจแบบนี้” เขาถามพลางยิ้มให้เห็น แม้รอยยิ้มของเขาจะหลอกลวงแต่ไข่แดงในใจเขากลับแตกหมดแล้ว
ปรายหันมามองเขา โดยที่พื้นสายตาของเธอมีความกังวลอยู่ในนั้น “มันเป็นเรื่องที่ต้องทำ ถึงแม้จะต้องแลกกับความสุข”
ทุกอย่างดูหนักหน่วงขึ้น พวกเขาช่วยกันเรียน โดยมีแรงกดดันจากการคาดหวังที่สั่งสมมานานทั้งจากพ่อแม่และอาจารย์ในมหาวิทยาลัย แต่การช่วยกันในช่วงที่เหนื่อยล้าก็ทำให้เกิดโมเมนต์เล็กๆ ของความรักที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ในมุมหนึ่งของร้านกาแฟนั้น
ฤดูฝนเริ่มเข้ามา แสงฝนพัดในบรรยากาศ เมืองแห่งนี้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง มิหนำซ้ำศิวัชกลับมารู้สึกถึงความกดดันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อการสอบยังไม่ได้ผลที่พึงพอใจ
“ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำให้พ่อแม่ผิดหวังอีกมาหรือเปล่า” เขาพูดขณะมองไปที่ความมืดมิดนอกหน้าต่าง ปรายหันมาอย่างเชื่อมั่น “เราจะทำให้ได้”
แต่ความหวังเริ่มหวั่นไหว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่เข้าท่าจากคะแนนสอบของพวกเขา เรื่องราวของความสูญเสียและการทบทวนตนเองทำให้ทั้งคู่ต่างเริ่มคิดว่าอะไรคือสิ่งที่จริงแท้ในการดำเนินชีวิต มิตรภาพและความรักที่อยู่เคียงข้างกันนั้นมีค่าเพียงใด
จนวันหนึ่ง มันมีข่าวว่าสามีของผู้ตรวจสอบการศึกษาของมหาวิทยาลัยมีอุบัติเหตุชีวิต พวกเขาต้องเผชิญกับแนวทางที่เปิดขึ้นให้พวกเขา ทั้งสองได้รู้ว่ามีมิตรภาพที่ช่วยประคับประคองกันอย่างไม่ทันตั้งตัว “เราไม่ควรที่จะเสียสละตัวเองจนหมด” ปรายพูดขณะทำการบ้าน”เสียงของเธอดูกดดันแต่มีความหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่
วันที่แสนน่าเบื่อมาถึง ทีละวัน เดือนต่อเดือน ความสำเร็จไม่ได้มาอย่างง่ายดาย เรื่องราวเบื้องหลังการสอบเข้าของพวกเขาต้องใช้ความพยายามมากมายและหมาะสมโอกาส การสอบและผลที่ตามมายก่อให้เกิดแรงกดดันในห้องเรียนและในใจ
ท้ายที่สุด เลือกที่จะไม่ใส่ใจกับความรู้สึกกดดัน ศิวัชและปรายส่งต่อความหวังให้กัน โดยใช้ภาษากายที่พูดแทนคำพูดที่ปกติอาจจะไม่ต้องการกล่าวออกไป พวกเขาเริ่มมองหาทางสู่ความสำเร็จที่ตั้งใจไว้อย่างชัดเจน
การตอบสนองก็เกิดขึ้น เมื่อศิวัชพบกับคำตอบที่เขาตามหาตลอด มิตรภาพที่สงบสุขระหว่างเขาและปรายทำให้เขาค้นพบความสำเร็จที่แตะต้องหัวใจได้มากกว่ากระดาษประเมินแต่กลายเป็นประวัติความรักที่เกิดขึ้นในฐานะการเติบโตของชีวิต
ในวันปิดภาคเรียน พวกเขานั่งอยู่ในร้านกาแฟที่วันนั้นเคยมาทำการบ้านเป็นประจำนักเรียนการพยายามเรียนรู้ของมนุษย์นั้นต้องใช้ความพยายามเพื่อจะอยู่รอดความรักได้เริ่มเบ่งบานภายในจิตใจของทั้งสอง พร้อมๆกับการเรียนรู้ของเขาทั้งคู่ในชีวิตจริง การสำเร็จนั้นสามารถเป็นได้พื้นของความรักในบางครั้งที่คนหนึ่งมีช่วงเวลาที่บอบบางแต่จะไม่ส่องแสงออกมา และแน่นอนความสำเร็จก็ต้องมีการจ่ายออกไป
