เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาชายฝั่งของเกาะหฤโหด ขณะที่แสงอาทิตย์ลังเลจะลับฟ้าภายใต้เงามืดของเมฆฝน กลุ่มเด็กนักเรียนมัธยมปลายหกคนยืนอยู่ที่ท่าเรือเล็ก ๆ มือแชมป์กำลังชี้ไปที่แผนที่ซึ่งมีสัญลักษณ์ร้าย ๆ สลักไว้อย่างถูกต้อง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เราต้องไปที่นี่!” เขาพูดเสียงดัง ชั่วขณะหนึ่งทำให้ทุกคนในกลุ่มหันมองด้วยสายตาสงสัย
ยูริ ใบหน้าอิ่มเอมด้วยความตื่นเต้น ยิ้มให้กับเพื่อน ๆ “มาลองดูกันเถอะ ทุกคำสาปก็แค่เรื่องเล่า”
แต่เมื่อพวกเขาเริ่มเดินผ่านดงไม้หนาทึบ บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป เสียงนกที่เคยร้องเพลงกลับเงียบสงัด แค่เสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ท้องฟ้ามืดครึ้มและลมพัดแรงเหมือนมีอะไรมาผูกพันอยู่
ทันทีที่ถึงทิวต้นไม้ใหญ่ซึ่งเล่าว่าสมัยโบราณมีวิญญาณปรากฏออกมา ทุกคนได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ระหว่างพวกเขา มองหน้ากันอย่างตระหนักถึงสิ่งที่พวกเขาทำ
“คุณคิดว่าเรื่องเล่าต่าง ๆ มันจริงหรือเปล่า?” ไม่พลาดที่จะถาม แอมมี่ที่เล็กที่สุดในกลุ่ม
“ใครจะไปรู้” คิมตอบ ในขณะที่เขาดึงเสื้อยืดของเขาให้แน่นขึ้นเพื่อป้องกันความเย็นที่แทรกเข้ามา
พวกเขาเริ่มสำรวจบริเวณนั่นมากขึ้น ในขณะที่แสงของพระอาทิตย์เริ่มลอยลงไปในทะเล พวกเขาค้นพบถ้ำลึกซึ่งมีป้ายหินตกแต่งด้วยสัญลักษณ์ของวิญญาณและคำสาป พวกเขาเข้าข้างในหนึ่งต่อหนึ่งพร้อมกับความประหม่าภายในใจ
เมื่อเข้าไปในถ้ำ เงามืดอย่างเดียวที่มองเห็นได้คือรูปปั้นในอดีต ภาพของเด็กสาวที่ยิ้มอย่างหวาน แต่ดวงตาของเขากลับส่องแสงไม่ธรรมดา ทุกคนรู้สึกได้ถึงอากาศที่หนาวเย็นและเสียงกระซิบที่อาจมาจากความรักหรือความแค้น
“นี่ไม่ใช่แค่คำสาป แต่เป็นความผิดพลาดที่ห้ามกลับไป!” เสียงดังขึ้นข้างหลังพวกเขา ทุกคนหันกลับไปเห็นชายชราผมขาวที่ยืนอยู่ขอบทางเดินถ้ำ
“อย่ามาที่นี่! ความรักและความสูญเสียที่นี่มันจะพรากคุณอย่างไม่มีวันได้คืน!”
ท่ามกลางความกลัวและรู้สึกผิดหวัง เพื่อน ๆ ของยูริเริ่มถอยหลัง แต่มือของยูรีไม่ยอมปล่อย วินาทีที่เขาอยู่ระหว่างความเชื่อและเพื่อนที่พาเขามาถูกทดสอบอย่างหนัก เพลงของวิญญาณดังขึ้นในหูของเขาเหมือนการเตือนภัยที่กำลังเดินทาง
ภัยที่มาเยือนคือตำนานโบราณของเกาะนี้ การกระทำของพวกเขากลายเป็นปมขัดแย้งที่ขัดแย้ง และทำให้มิตรภาพในกลุ่มเกิดบาดหมาง เด็กสาวคิดแย้งกับยักษ์ที่ยังไม่ยอมตายเมื่อมีการทอดทิ้ง และดวงตาแห่งความแค้นที่เบ่งบาน
เมื่อถึงจุดพีคที่ทุกคนต้องเลือกว่าจะเข้าไปข้างในหรือกลับไปสู่โลกปกติ ในขณะที่คำสาปกลางค่ำคืนเริ่มลุกไหม้ขึ้น ยูรีตัดสินใจทิ้งความระแวงทั้งหมดแล้วพาผองเพื่อนย้อนกลับออกไป ในขณะที่การพจญภัยไปยังกำลังใกล้เข้ามาจนถึงความสุดท้าย ขับเคลื่อนด้วยเลือดและน้ำตา
พวกเขาจึงได้เรียนรู้ถึงขีดจำกัดของการเป็นมนุษย์ และในที่สุด ความสัมพันธ์ที่ได้รับการทดสอบนี้จะสามารถอยู่รอดได้หรือไม่ เมื่อต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายในเกาะหฤโหดนี้ รอพวกเขาอยู่ที่รอบๆ เกาะ ราวกับครั้งหนึ่งที่คำสาปเริ่มลอยผ่านแล้ว
เสียงคลื่นสาดสังสรรค์กลับมาท่ามกลางเมืองที่นิ่งเงียบ แม้ว่าแดดจะกลับมาแล้ว แต่มิตรภาพของพวกเขายังไม่มีวันเหมือนเดิม พวกเขาติดอยู่บนเกาะแห่งความทรงจำ และมีเพียงความรักเท่านั้นที่จะช่วยนำทางไปข้างหน้า”
