กลางหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ล้อมรอบด้วยทุ่งนาเขียวขจี มินต์ยิ้มให้กับกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ฟ้าใส ไม่มีก้อนเมฆมาบดบัง ความสนุกสนานดังขึ้นเมื่อพวกเขาวางแผนจะจัดงานประเพณีแห่งการเฉลิมฉลอง แต่มินต์มีความกังวลซ่อนอยู่ในแววตา เพราะประเพณีปีนี้แตกต่างออกไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในคืนที่เสียงหัวเราะโอบกอดกันอยู่ มินต์ต้องเผชิญกับข่าวไม่คาดฝันเพราะย่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน เสียงหัวใจของเขาแตกสลาย ขณะที่เขายืนอยู่ในบ้านที่รายล้อมด้วยบรรยากาศมืดมน เสียงร้องไห้ของแม่ดังสะอื้น ในขณะที่การกลับบ้านอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ในวันที่หมู่บ้านจัดพิธีศพ กลุ่มเพื่อนที่เคยสนุกสนานต้องมารวมตัวกันในบรรยากาศอึมครึม รุ้งและเชนพยายามให้กำลังใจมินต์ แต่เขากลับฟังเสียงของใจตัวเองที่ทะเลาะกันไม่หยุด หยดน้ำตาไหลอาบแก้มขณะเขาจับมือย่าแล้วส่งคำอำลาไปยังความทรงจำดี ๆ
ในขณะที่มิตรภาพยังคงอยู่ แต่การสูญเสียก็ทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาเริ่มมีมากขึ้น ความเครียดและความเศร้าชักนำให้เกิดการทะเลาะกันอย่างรุนแรง ระหว่างมินต์และรุ้ง ความทุกข์นี้ทำให้ความรักต้องทดสอบ โดยเฉพาะเมื่อเขาพบว่าเขาต้องเลือกว่าจะแบกรับการสูญเสียนี้อย่างไร
เวลาผ่านไป ความสัมพันธ์เริ่มกลับคืนสู่สภาวะเดิม แต่บาดแผลนั้นยังคงอยู่ เมื่อมินต์ตัดสินใจที่จะนำความทรงจำของย่ากลับมารวมกลุ่ม เพื่อน ๆ เขาจึงเตรียมตัวเพื่อสร้างงานประเพณีที่มีแต่ความสุขโดยมีคำนึงถึงย่าตลอดเวลา
คืนก่อนงานประเพณีเกิดเหตุการณ์ประหลาด เมื่อข้าวของในบ้านทุกอย่างตกลงมาอย่างไม่มีที่มาที่ไป ทำให้มินต์รู้ว่าจะไม่มีวันลืมย่าได้ เขาต้องสู้เพื่อมีชีวิตอยู่ แม้การต่อสู้นั้นจะเจ็บปวด
รอบงานประเพณี มินต์และเพื่อน ๆ ยุ่งอยู่กับการเตรียมการ เขาสูญเสียอารมณ์แห่งการสนุกสนานไปในระหว่างการใช้อุปกรณ์ทั้งหมดตั้งแต่ไฟดอกไม้ไปจนถึงอาหารที่ต้องทำ เขารู้ว่าตัวเองจำเป็นต้องเคลื่อนที่จากความเศร้า เพื่อให้ย่าภูมิใจ
ในคืนวันประเพณี ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดเป็นระเบียบ เสียงดนตรีที่สนุกสนานดังขึ้น กลุ่มเพื่อนสามารถค้นหาความสุขในกิจกรรมต่าง ๆ ได้อีกครั้ง ในขณะที่มินต์ยืนอยู่บนเวที ท่ามกลางแสงสว่างและเสียงหัวเราะ เขารู้ว่าแม้ย่าจะจากไป แต่ความรักนั้นยังอยู่กับเขาเสมอ
เขาเปิดปากพูดเพื่อแทนความรู้สึกในใจ กล่าวว่า “ให้ทุกคนจดจำความดีของย่า” เสียงของเขาสั่นเครือ แต่ความตั้งใจจะทำให้เหล่าคนที่มาร่วมงานเปิดใจ
เมื่อทำพิธีมอบของที่ระลึกเป็นเกียรติแก่ย่า เพลงที่มินต์เคยฟังกับย่าดังขึ้น มันเป็นโมเมนต์แห่งความทรงจำที่ถูกห้อมล้อมด้วยความรักและร้องไห้ แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ้มด้วยความสุข
ในค่ำคืนที่ทุกคนร่วมใจอยู่ด้วยกัน มันคือแสงสว่างที่แสดงถึงการเริ่มต้นใหม่ มิตรภาพที่แกร่งกล้ากว่าเดิมได้ถูกสร้างขึ้น จากความรักและความสูญเสีย ความหมายแห่งชีวิตที่แท้จริงเกิดขึ้น
วันถัดมา มินต์ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนกร้องที่ดังพาแห่งความหวัง เขารู้ว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่เขาต้องมอบให้กับคนที่เขารัก แม้ในความสูญเสียนั้น จะไม่อาจลืม แต่เขาจะเดินไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง
