ในคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวง เมฆบางเบาค่อยๆ คลายตัวลงเผยให้เห็นแสงสลัวที่กระจายทั่วผืนดิน แสงสะท้อนจากสายน้ำในลำคลองด้านข้างเป็นประกายระยิบระยับ เสียงน้ำไหลให้ความรู้สึกสงบที่กลายเป็นฉากหลังสำหรับตอนเริ่มต้นของเรื่องราวนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อลัน หนุ่มมหาวิทยาลัย ผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักดนตรีนั่งอยู่ที่ริมคลอง ด้วยดดสายตาที่จับจ้องไปยังเดือนเต็มดวง แสงจันทร์นี้ให้ความรู้สึกถึงความหวังและความใฝ่ฝันของเขา เท้าเปล่าของเขาจุ่มลงน้ำที่เย็นสบาย เขาเปิดมือถือเพื่อฟังเพลงที่เขากำลังเขียนอยู่
ทันใดนั้นเสียงจากทางเดินเตือนให้เขาหันไปมองและพบกับอลิซ สาวน้อยที่มักจะมาที่นี่เพื่อวาดภาพฤดูร้อนของเขา รอยยิ้มของเธอทำให้อลันรู้สึกว่าความฝันของเขากำลังจะเป็นจริง
“เธอยังวาดอยู่เหรอ?” อลันถาม พร้อมทั้งยิ้มให้เธอ อลิซพยักหน้าและเอื้อมมือไปที่กระดาษ พวกเขามักจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก แต่กระดาษใบนี้กลับมีความสำคัญกว่านั้น
“ฉันวาดเธอนะ” อลิซตอบ ขณะยิ้มและแสดงให้เขาเห็นภาพของดวงจันทร์ที่สะท้อนอยู่ในน้ำ “เธอเหมือนดวงจันทร์ที่ฉันชอบ”
หัวใจของอลันเต้นแรง เขารู้ว่าเขาชอบเธอ แต่อุปสรรคอยู่ที่พ่อของเขาที่ไม่ต้องการให้เขาอยู่ใกล้กับครอบครัวของอลิซ เพราะพวกเขามีความเป็นอาฆาตแค้นกัน
“พ่อบอกว่าเราไม่ควรคบกับกัน” อลันพูดเสียงเบา ทำให้บรรยากาศในคืนที่สดใสนี้เริ่มมีอารมณ์ขมขื่น
อลิซถอนหายใจลึกและพูด “ให้เราสู้กันเถอะ” มันเป็นช่วงเวลาที่ขับเคลื่อนความรักของพวกเขาที่พยายามดึงดูดกันอย่างเปิดเผย แม้จะมีความหวังและความฝัน แต่พวกเขายังโดนความเกลียดชังจากความมีบาดแผลของพ่อแม่ที่ทับซ้อนกัน
เมื่อไรที่เขาเจอลีกวันพวกเขาจะนัดกันไปที่เดียวกัน วันนี้เป็นวันที่พวกเขาตัดสินใจจะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงต่อกัน ในขณะที่พระอาทิตย์ตกอยู่หลังทิวเขา และท้องฟ้าค่อยๆ แปรสี อลิซเริ่มรู้สึกถึงความลึกลับที่แฝงอยู่ในสายตาของอลัน
“หากเราร่วมกันต่อสู้ เราจะสามารถผ่านไปได้” เธอพูดชัดเจน ขณะเดินไปข้างเขาอย่างมั่นใจ อลันหันมองเธอด้วยความรักในดวงตา สัญลักษณ์แห่งความหวังกระเพื่อมอยู่ในหัวใจของทั้งสอง
ในช่วงเดือนที่กำลังเพิ่มความรักกลับมีเรื่องราวซับซ้อนเพิ่มเข้าไป อลันได้เรียนรู้ความลับของครอบครัว และพบความจริงที่ซ่อนอยู่ในความรักที่เขาเชื่อว่าคงไม่มีวันสูญหายมันคือคำสาปที่ห่อหุ้มทุกครอบครัวไว้
“ความจริงไม่เคยเป็นอย่างที่มันดู” เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความโกรธแค้นของพ่อเขา และความรักที่เขารู้สึกต่ออลิซที่ยิ่งทวีความสำคัญ
สุดท้าย อลันและอลิซยืนอยู่ท่ามกลางความลังเล พวกเขาต้องเลือก ระหว่างการรักและการอยู่รอด เมื่อดวงจันทร์ส่องแสงลอดผ่านตาข่ายของต้นไม้ ความรักที่พวกเขามีต้องตัดสินใจในทางที่แตกต่างหรือจะมีวันสานสัมพันธ์กันในรูปแบบใหม่
ท้ายที่สุด ดวงจันทร์ยังคงลอยอยู่ในท้องฟ้า แต่พวกเขาต้องตัดสินใจด้วยใจอย่างแท้จริง ด้วยความหวังเต็มที่
เมื่อหลายปีผ่านไป จะมีความรู้สึกตลอดไป ถ้าแม้ว่าโลกเปลี่ยนไปแต่รักนั้นจะยังคงเติบโตอย่างที่มันเป็น
