แสงไฟสีเหลืองนวลจากโคมไฟบนถนนเส้นเล็กในกรุงเทพฯ สาดส่องไปยังทางเดินที่มีตำรวจและชาวบ้านรายล้อมอยู่ รอบด้านเต็มไปด้วยเสียงเบา ๆ ของการพูดคุยที่เคลียร์ ๆ ทั้งที่กลมกลืนและแยกตัวออกจากกันไปพร้อมกัน ภาษัญญา เด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุ 17 ปี เดินผ่านถนนเพื่อตรงไปยังบ้านของเขา ข้างบานประตูหน้าคือเทียนที่จุดไว้เพื่อรำลึกถึงแม่ที่จากไปแล้ว ภาษัญญาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา”ทำไมถึงไม่กลับมาสักที” เขาทอดสายตามองไปที่ความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด และคิดถึงแม่ที่เคยเห็นเขาอย่างมีหลายสุขในวัยเยาว์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!จำไมได้เลย แม่อยู่ที่นี่เพียงแค่ให้ความหวังให้เขาในทุกการตัดสินใจ ตอนนี้ที่เขาทำได้คือเฝ้ารอและเติบโตโดยไม่มีเงาของคนรักที่ชัดเจน ความกังวลเริ่มจู่โจม ถูกฝังอยู่ในความเหงาสุดลึกของหัวใจ”พรุ่งนี้แล้ว..พรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่ดีกว่านี้” เขาพูดกับตัวเองเมื่อเปิดประตูและมองผ่านความมืดในบ้านที่มีเสียงกรนของน้องชายท่ามกลางบรรยากาศของความเงียบสงัด
ในขณะเดียวกัน เพื่อนรักของเขา ไบร์ท ยืนอยู่กลางย่านเมืองเก่า วิธีชีวิตที่ทรุดโทรมเริ่มต้นขึ้นจากการสำรวจในความมืด ไบร์ทซึ่งต้องปกปิดความหวังที่เขาได้เห็นทุกวันก็เริ่มพบว่าชีวิตของเขาใกล้จะถึงจุดที่ไม่มีทางกลับได้แล้ว เขาพยายามเดินทางมาที่บ้านของภาษัญญาเพราะรู้สึกว่าเขาเป็นคนเดียวที่เข้าใจความเจ็บปวด
เขาเห็นภาพของภาษัญญาในความคิด สายตาที่สุขสงบ แต่ความเต็มแน่นด้วยความอ่อนแอให้คำสั่งว่าสิ่งที่อยู่ข้างหน้าคือทั้งหมดในการเดินทางของชีวิต การจดจ่อดูสิ่งต่าง ๆ เป็นความหวังและเหตุการณ์อนาคต
“วันนี้ฉันมีเรื่องจะบอก.” ไบร์ทพูดด้วยน้ำเสียงเครียดในขณะเป็นภาพของแบทแมนในความคิด ระหว่างการเดินไปหาภาษัญญา เขามองขึ้นไปบนฟ้าเกือบจะกล่าวถึงความหมายของชีวิตดุลยภาพในความรักและการสูญเสีย
“ความจริงบางอย่างที่เราต้องเจอ…\
