เงาแห่งความทรงจำ

คืนหนึ่งที่ฝนตกหนักในเมืองเล็กแห่งหนึ่ง ไมเคิลนั่งอยู่ในคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เขาเคยใช้เวลานั่งอยู่กับแอลลี่ ผู้หญิงที่เขารักที่สุด เธอเป็นเหมือนแสงสว่างในชีวิตของเขา แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปเมื่อเธอจากไปอย่างกะทันหัน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงฝนกระทบกระจก ดังเป็นจังหวะเหมือนกับหัวใจที่ค่อย ๆ เต้นช้าลง ไมเคิลมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟจากเสาไฟส่องสว่างเป็นเส้นสายที่บิดเบี้ยว เขาปิดตาลงเพื่อพยายามลืมความเจ็บปวดที่อยู่ในใจ แต่ภาพของแอลลี่กลับเข้ามาในหัวอย่างไม่รู้ตัว

“นายอย่าลืมนะ ไมเคิล ชีวิตเราจะต้องมีความสุข” เสียงของแอลลี่ดังก้องอยู่ในความคิดของเขา ข้างนอกฝนยังคงตกและวัดใจให้เขาสูญเสียเวลาไปเรื่อย ๆ

เขาจำได้ว่าเธอเคยบอกเขาว่า “ทุกครั้งที่ฝนตก นั่นคือการที่โลกกำลังทำความสะอาด” แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนว่าความสะอาดที่เธอพูดถึงกลับไม่สามารถล้างความรู้สึกของเขาออกไปได้

ไมเคิลลุกขึ้นจากที่นั่ง เขาเดินออกไปสู่อากาศที่เปียกชื้นและเย็นเยียบ รู้สึกถึงน้ำฝนที่หยดลงมาเป็นเหมือนน้ำตาของเขา เขาเดินไปตามถนนที่เคยมีความทรงจำดี ๆ กับแอลลี่

“ไมเคิล! รอหน่อยสิ!” เสียงของแอลลี่ดังมาจากด้านหลัง ขณะที่เขาหยุดเดินและหันไปมองหน้าที่มีความสุขของเธอ

“ฉันไปก่อนนะ มีธุระ” เขาตอบ แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกไม่อยากจากไปเลย

“แค่แป๊บเดียวนะ มานั่งด้วยกันก่อน” เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขาลืมทุกสิ่งอย่าง

ไมเคิลยิ้มตอบและเดินกลับไปหาหญิงสาวที่มีเสน่ห์ เขานั่งอยู่ข้าง ๆ เธอและรู้สึกเหมือนทั้งโลกหยุดหมุน

“นี่ เราสัญญากันไว้ว่าเราจะไปดูดาวด้วยกันนะ” แอลลี่พูดขึ้นในขณะที่มองไปที่ท้องฟ้า

“ใช่ เราจะทำให้ได้” เขาตอบด้วยเสียงที่หนักแน่น แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัวว่าวันนั้นจะไม่เกิดขึ้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และไมเคิลรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปจนกระทั่งวันนั้นมาถึง วันที่เขาต้องสูญเสียเธอไป

“ไมเคิล ฉันรักนาย” เสียงของแอลลี่ดังก้องอยู่ในหัวของเขาอีกครั้งในคืนที่เขานั่งอยู่คนเดียวในคาเฟ่ เขารู้สึกเหมือนน้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“แอลลี่ ถ้าฉันสามารถกลับไปได้ ฉันจะไม่ปล่อยมือเธออีก” เขาพูดกับตัวเอง ภาพของเธอในคืนที่เธอจากไปยังคงชัดเจนในใจของเขา

ไมเคิลเดินไปที่สวนสาธารณะที่เคยมีความสุขร่วมกัน เขานั่งอยู่ที่ม้านั่งไม้ที่เคยมีพวกเขานั่งอยู่ด้วยกัน

“นายจะไม่เข้ามาเหรอ?” แอลลี่ถามในวันนั้น ขณะที่เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา

“ไม่ ฉันชอบที่นี่ มันเงียบดี” เขาตอบ โดยที่ใจของเขายังคงไม่อยากตอบว่าเขาชอบทุกช่วงเวลาที่มีเธออยู่

ไมเคิลนั่งนิ่งอยู่ในสวน คิดถึงว่าชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรถ้าแอลลี่ยังอยู่กับเขา ถ้าความทรงจำของเธอไม่ต้องกลายเป็นเพียงเงา

“ไมเคิล!” เสียงของเพื่อนสนิทอย่างเจสันดังขึ้น ทำให้เขาตกใจ

“ทำไมมาขัดจังหวะกัน” เขาพูดพร้อมกับยิ้มให้เพื่อน

“ฉันพาไปที่ที่นายจะได้เห็นดาว” เจสันพูด และไมเคิลรู้สึกใจเต้นอย่างไม่รู้ตัว

“ไปกันเถอะ” เขาตอบด้วยความหวังในใจ ถึงแม้จะเป็นเพียงความหวังเล็ก ๆ

พวกเขาขับรถขึ้นไปบนเขาเพื่อหาสถานที่ที่มีท้องฟ้ากว้างใหญ่ ไมเคิลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะมองขึ้นไปที่ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว เขาหยุดรอและรู้สึกถึงความรู้สึกที่มีแอลลี่อยู่ตรงนั้น

“แอลลี่ ฉันทำได้แล้ว” เขาพูดกับตัวเองในความมืด เขารู้สึกเหมือนดวงดาวทุกดวงกำลังส่องสว่างเพื่อเขา

และในที่สุด ไมเคิลก็เริ่มยิ้มได้อีกครั้ง เมื่อเขารู้ว่าเธอยังคงอยู่ในหัวใจเขาตลอดไป แม้จะไม่สามารถกลับไปยังวันที่มีเธอ แต่เขาก็จะไม่ลืมเธอ