เสียงลมหวนพัดผ่านต้นไม้ริมคลองเก่าแก่ ยามเย็นพระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า สาดแสงทองส่องลงบนผิวน้ำ สร้างภาพสะท้อนที่สวยงามราวกับงานศิลปะ<อשרה>นั่งอยู่เหนือแพไม้ไผ่ เหม่อมองออกไปที่น้ำที่ไหลเอื่อย และเสียงจิ้งหรีดที่เริ่มร้องเพลงยามค่ำคืน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รอยยิ้มของเธอทำให้วรรณยนต์นึกถึงความเป็นเด็กในวันวาน โดยเฉพาะช่วงที่เขากับอื่อมาเล่นกันที่นี่ ช่วงที่ทั้งคู่มีความฝันและโลกสวยงาม ก่อนที่สิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนไปด้วยการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของอื่อ
“อื้อ ขอใจหน่อย” วรรณยนต์พูดขึ้นในภาษาท้องถิ่น รู้สึกตื่นเต้นกับการท้าทาย ในใจเขาเต็มไปด้วยความหวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่อื่อกลับมา
ลมที่พัดเข้ามาทำให้เขารู้สึกเย็นสบาย แต่ภายในใจกลับร้อนรน เมื่อเสียงตะโกนของเพื่อนๆ จากหมู่บ้านขัดจังหวะความคิดของเขา “วรรณยนต์! ไปเอาอุปกรณ์ลากเรือเราได้แล้ว”
เขาหันไปมอง เสียงนั้นเป็นของสาริน เพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนพี่ชายตัวเอง และในจังหวะนั้น ความรู้สึกผิดหวังก็เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว แม้แต่ในฝันเขาก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องอยู่แบบนี้
หลังจากเสร็จจากการลากเรือไปจอดเรียบร้อย ประเด็นที่ทุกคนเฝ้ารอคือการประกวดเรือไฟในคืนนี้ วรรณยนต์รู้ดีว่ามันคือโอกาสทองที่จะทำให้เขารับรู้ถึงอื่ออีกครั้ง เพราะในใจของเขา ยังคงมีฟอนต์ที่คิดถึงเบื้องหลังเวลาแสนยาวนาน
ค่ำคืนที่มืดมิดส่องแสงจากดาวดวงเล็ก เรือไฟต้องเรียงรายสวยงามในความมืด ราวกับจะบอกว่าอื่ออาจจะกลับมาในคืนที่สวยงามเช่นนี้
เสียงเพลงพื้นบ้านของชุมชนฤานอกในปี ซึ่งเป็นพิธีกรรมของชุมชนลอยอยู่ในอากาศ ก่อให้เกิดบรรยากาศแห่งความหวังและความรักที่อบอวล
“วรรณยนต์! มาเร็ว!” สารินเรียกอีกครั้ง เสียงของเขาทำให้วรรณยนต์ฉุดกระชากความคิดของเขาสู่ปัจจุบัน
ในใจเขายังมีแต่ภาพของอื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ ริมคลอง ขณะที่ภาพของเธอหายไปในความมืด
ขณะที่จับตาดูเรือที่ผ่านไปเรื่อยๆ ความรู้สึกโหวงเหวงในใจไม่นานกลับถูกแทนที่ด้วยความสุขเมื่อเห็นกลุ่มเด็กขับเคลื่อนเรือไปตามคลอง
ค่ำคืนนี้ ทุกคนตื่นเต้น ปราศจากจิตใจของการหวาดกลัว วรรณยนต์รู้สึกว่าบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เชื่อเสมอว่าอื่อจะอยู่ตลอดไปในใจของเขา
ก่อนที่เขาจะส่งคำอธิษฐานในที่สุด เขาเริ่มเชื่อว่าความรักสามารถปีนเขาได้ เหมือนการเดินขึ้นเขาในคืนแข็งเย็น
แต่เมื่อแสงในค่ำคืนเริ่มจางหาย เขาก็รู้สึกว่าร่างของอื่อโอบล้อมอยู่รอบตัวเขา ไปยังที่ที่เขาสามารถรักเธอได้ตลอดไป และในหัวของเขา ฟังดูเหมือนเสียงของอื่อกำลังบอกว่า “อยู่ในนี้””
ช่วงเวลาแห่งความสับสนยังคงเกิดขึ้นข้างในใจวรรณยนต์ ขณะจากไป เขายังไม่สามารถบอกได้ว่าความรักคืออะไร แต่เขารู้ว่าความสุดท้ายของชีวิตคือการเป็นของกันและกัน”
