คืนหนึ่งที่ท้องฟ้าสดใส ดวงดาวส่องแสงสะท้อนลงมาจากสระน้ำข้างมหาวิทยาลัย แพรนั่งอยู่ริมของสระ ประกายความหวังและความกลัวผสมปนเปอยู่ในแววตา ขณะที่ แตกต่างจากเพื่อนๆ ที่กำลังสนุกสนานอยู่ด้านหลัง เธอได้รับโทรศัพท์จากแม่ที่ห่างไกลที่ต่างจังหวัด เมื่อข่าวที่ได้ยินมันส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พร่ำทำไม?” แพรพูดถามเสียงสั่น ขณะที่น้ำตาไหลลงบนแก้ม นึกถึงเสียงหายใจของพ่อที่อ่อนแรงเกินไป
“ไม่ต้องห่วงนะ ลูก แค่พยายามกลับมาเร็วๆ” มารดาเอ่ย ความใสซื่อในเสียงของเธอแสดงถึงความหวัง แม้ว่าในใจจะรู้ดีว่ามันอาจจะสายเกินไป
ในเช้าต่อมา แพรอยู่ในห้องเรียน แสงแดดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง พวกนักเรียนพูดคุยกันเป็นเสียงที่ดังระงม แต่แพรก็รู้สึกว่างเปล่า คิดถึงพ่อและอนาคตที่ยังไม่แน่นอน สายตาเธอสะดุดเข้ากับนิว เพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นิวอยู่ในชุดเสื้อยืดสบายๆ และกางเกงขาสั้น สายตาเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“แกโอเคมั้ย?” นิวถาม ขณะเดินเข้ามาใกล้ เขาค่อยๆ ขยับตัวไปนั่งข้างๆ แพร สายตาที่เขามีเนี่ยทำให้แพรรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย
“ไม่รู้สิ” แพรตอบเสียงอ่อนแรง
“ไม่ต้องห่วงนะ ทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี” นิวพูดเสียงหนักแน่น และท่าทางเขาก็แสดงถึงความมั่นใจ
เมื่อวันเวลาผ่านไป แพรเริ่มเรียนรู้ที่จะจัดการกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ในขณะเดียวกัน เธอก็ได้พบกับความรักที่ไม่ได้ตั้งใจจากนิว ทั้งสองเริ่มใช้เวลาช่วยเหลือกันในทุกอย่าง ตั้งแต่อาหารกลางวันที่หอพักไปจนถึงการเตรียมสอบ ขณะนั่งอยู่ในห้องเรียน เขาเริ่มบอกเกี่ยวกับความฝันของตัวเอง ว่าอยากเป็นนักพิสูจน์ศิลปะแต่แพรกลับตั้งคำถามว่าเขาแน่ใจจริงหรือไม่
ระหว่างที่ทั้งคู่ทำงานกลุ่มที่มหาวิทยาลัย มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแนบแน่นยิ่งขึ้น นิวตัดสินใจจะแบ่งปันประสบการณ์ส่วนตัวที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับครอบครัว ทำให้แพรเริ่มเปิดใจและบอกเล่าเรื่องราวของปัญหาครอบครัวของตน
“รู้ไหม การที่จะสู้กับสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องยากมาก” แพรพูดน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่แสงไฟจากโคมไฟส่องไปที่ใบหน้าของเธอ
“ใช่” นิวตอบ พร้อมค่อยๆ ขยับมาจับมือเธอทั้งสองคนอยู่ในห้องเรียนที่วุ่นวาย “แต่ถ้าเรายังมีเราอยู่ด้วยกัน ทุกอย่างจะง่ายขึ้น”
เมื่อจบการสอบ แพรต้องกลับบ้านไปดูแลพ่อของเธออย่างเร่งด่วน สุดท้ายเมื่อถึงเวลานั้น แพรไม่สามารถทำใจได้ถึงการเลือกทั้งสองทางของชีวิต ระหว่างการเรียนที่เธอสั่งสมมานาน กับการเสียสละเพื่อครอบครัวที่เธอรัก
เหตุการณ์ที่ทำให้แพรต้องตัดสินใจคือเมื่อเธอได้ยินเสียงเข้มแข็งของพ่อที่ส่งเสียงขอให้เธอกลับมาเรียน อย่าทิ้งความฝัน เมื่อแพรกลับมายังมหาวิทยาลัยอีกครั้ง ความรู้สึกผิดจะเกิดขึ้นเมื่อเธอเห็นนิวที่รอคอยอยู่ แต่เธอสามารถพูดออกมาว่า “ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปอีก” พร้อมกับน้ำตาที่รินไหล
การเดินทางมาถึงจุดสุดท้าย เมื่อพ่อของเธอเริ่มฟื้นฟู แพรกลับมาในฐานะคนใหม่ พร้อมแผนการใหม่ที่จะสร้างชีวิตที่เข้มแข็งทั้งรักและครอบครัว
ฉากสุดท้ายแสดงให้เห็นถึงแพรและนิวยืนอยู่ริมสระน้ำในคืนที่ท้องฟ้ายังคงสวยงาม ดวงดาวเต็มฟ้า สัญลักษณ์ของความฝันและความรักที่มีให้กัน สองคนนี้พร้อมจะประจันหน้ากับทุกอุปสรรคด้วยกัน ซึ่งทำให้คำสัญญาในวันนั้นเป็นความจริง
