คืนหนึ่งในหมู่บ้านริมคลอง บ้านไม้หลังเล็ก ๆ สว่างไสวด้วยแสงจากโคมไฟ โดยมีเสียงน้ำไหลดังก้องแต่นุ่มนวลท่ามกลางความเงียบสงบ เงาของจันทร์เต็มดวงส่องพื้นน้ำให้ดูงดงามราวกับภาพฝัน คำรณ สาวน้อยวัย 17 ปีผู้ไม่เคยปล่อยให้ความจริงซุกซ่อนอยู่ใต้เงา เธอออกไปนั่งต่อจากบ้านตรงกุฎิเล็ก ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นจากไม้เก่าที่มีฟองคลื่นน้ำยังวิ่งไหลอยู่เบา ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธอคิดถึงแม่ผู้หายตัวไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ความลับของครอบครัวที่ถูกซ่อนไว้ทำให้เธอรู้สึกแปลกแยก ทั้ง ๆ ที่ทุกคนในหมู่บ้านดูเหมือนจะไม่เคยสนใจที่จะถามถึงแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว ความเจ็บปวดนี้ส่งผลให้เธอไม่สามารถนอนหลับได้ในคืนนี้
“เราต้องหาคำตอบ” คำพูดเหล่านี้ถูกพร่ำอยู่ในใจของเธอ แต่การจะไปรู้ความจริงคือการเปิดประตูที่อาจทำให้ทุกอย่างพังทลาย
เช้าวันรุ่งขึ้น รุ่งเช้าสายตามกลิ่นของข้าวต้มจากร้านค้าเก่าแก่ในหมู่บ้าน คำรณออกจากบ้านโดยตั้งใจให้วันใหม่เต็มไปด้วยการค้นหา เธอได้พบกับ ป๊อป เพื่อนบ้านที่รู้จักเธอตั้งแต่เล็ก เขาเป็นหนุ่มหล่อที่มีเสน่ห์ ทำให้เธอรู้สึกอายเมื่อใกล้เขา
“มาเที่ยวที่บ้านฉันกันเถอะ” ป๊อปพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “แม่ฉันทำข้าวต้มอร่อยมาก”
สายน้ำไม่ได้เป็นเพียงแค่เส้นขีดแบ่งชีวิตให้เป็นสองฝั่ง แต่มันคือบ่อเกิดของความลับและเรื่องราว กระนั้นคำพูดเบา ๆ ของป๊อปก็ทำให้คำรณรู้สึกถึงความปลอดภัยภายในใจ
ระหว่างที่นั่งทานข้าวต้มที่บ้านของป๊อป คำรณได้ยินผ่านการสนทนาของผู้ใหญ่ว่ามีคนเห็นแสงในคืนที่ผ่านมาไปที่ป่า ความอยากรู้และความกลัวเข้ามาในหัวใจ เธอแอบได้ยินว่า อาจมีความเชื่อโบราณที่ไม่เคยมีใครกล้าพูดถึง เกี่ยวกับการที่แม่ของเธออาจจะเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้
“เราต้องไปดูที่นั่น” คำรณตัดสินใจด้วยความตื่นเต้นและกลัวผสมผสาน เมื่อพูดจบ ป๊อปก็ดูมีท่าทีลังเล
“แต่ที่นั่นมันน่ากลัวนะ” เขาพูดเสียงต่ำ แต่ดูเหมือนการต่อสู้ภายในใจของเขาจะอยู่ภายใต้ดวงตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายของความจริง
พวกเขาออกเดินทางไปที่ป่าในช่วงบ่าย ช่วงเวลาที่ทั้งสองเข้าถึงความลับและเคลื่อนไหวไปด้วยกันในโลกแห่งความลึกลับ เมื่อพวกเขาใกล้แถวเข้าไปในเขตที่ชาวบ้านไม่เคยไปถึง คำรณกลับหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ฟังกระแสของสายลม และได้ยินเสียงแว่วแหลมในอากาศ
“ได้ยินไหม?” เธอถามพลางหันไปหาป๊อป
เขาส่ายหัว “ตรงนั้นมีอะไรหรือเปล่า?”
การที่คำรณได้ยินเสียงแบบนี้ ไม่เคยมีใครเคยพูดถึง และพวกเขาก็คัดค้านความคิดจะเดินหน้าต่อไป แต่จิตใจของคำรณไม่สามารถทนความอยากรู้ได้
เวลาเคลื่อนผ่าน ในที่สุดพวกเขาก็ไปถึงพื้นที่หนึ่งซึ่งมีบรรยากาศน่าตื่นเต้นและมีแสงแปลกตา ไม่ไกลออกไปมีเสาไม้เก่าภายในป่ารกทึบ แสงเย็นจ้ามาก ทำให้ทั้งสองรู้สึกกลัว
“ดูเหมือนที่นี่จะมีคนเคยมาที่นี่” คำรณพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ
“มาถึงแล้ว เราควรกลับเถอะ” ป๊อปเริ่มรู้สึกวิตกกังวล เมื่อคำรณเดินไปข้างหน้าด้วยความอยากรู้
“เราไปด้วยกันสิ” คำรณตราหน้าป๊อปอย่างมั่นใจ จนเขาไม่มีทางเลือก นั่นคือจุดเริ่มต้นของการค้นหาที่ชวนให้หลอน
พวกเขาเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ และเริ่มจับได้ว่าแม่ของคำรณมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าที่พวกเขาคิด แต่การเปิดเผยนี้กลับนำมาซึ่งความเสี่ยง เมื่อพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่คาดคิดภายในป่าแห่งนี้
แต่แล้วการเดินทางนี้มีแค่คำว่า ‘ความจริง’ ที่รอคอยอยู่
