ตะวัน นั่งอยู่ริมแม่น้ำในหมู่บ้านอันเงียบสงบ เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ประสานกับเสียงจิ้งหรีดที่ร้องประสานกัน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ภาพแม่ที่กำลังตักน้ำอยู่กลางนา ซ่อนแววความกังวลเอาไว้ในมีรอยยิ้มที่อ่อนโยน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ตะวัน คืนนี้เราจะมีงานเลี้ยงที่วัดนะ รอกินขนมต้มแม่รึเปล่า?” แม่ถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น
“แน่นอนครับ แม่” ตะวันตอบก่อนจะหลับตาฟังเสียงธรรมชาติ เสียงหัวเราะของเด็กในหมู่บ้านดังขึ้นเมื่อวิ่งเล่นกันในทุ่งนาอย่างมีความสุข
แต่ความสงบมักไม่อาจคงอยู่ เมื่อเสียงรถยนต์ดังผิดปกติแทรกเข้ามาในบรรยากาศ ตะวันเปิดตาขึ้นและมองไปยังทางเข้าหมู่บ้าน รถสีดำคันหนึ่งจอดหยุดพร้อมกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดดำ
รู้สึกถึงแรงกดดันที่เกาะกุมใจ ตะวันไม่รู้ว่าพวกเขามาที่นี่ทำไม แต่เห็นแม่ที่เริ่มยิ้มอยู่ดี ๆ กลับกลายเป็นตึงเครียด เขาเริ่มรู้สึกไม่ดีและรีบวิ่งไปหามารดา
“แม่! ดูสิ!” ตะวันเสียงสั่นเครือเรียก
ทันทีที่ชายชุดดำเปิดประตูรถ การพูดคุยระหว่างเขากับแม่ก็หยุดลง พ่อของตะวันที่เคยพูดว่า “อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ไม่รู้จัก” ทบทวนในความคิด
เสียงปืนดังขึ้น! ตะวันชะงักไป เห็นรถยิ่งใหญ่ล้อมรอบแม่ของเขา ก่อนที่กลุ่มคนจะพาแม่เขาออกจากหมู่บ้านไป ตะวันกระตุกปฎิกิริยา ลงไปหามันแล้วก็ดิ้นอยู่กลางถนน”
ทว่ามันสายเกินไป เมื่อพวกเขาทิ้งตะวันไว้เบื้องหลัง ในตอนนั้นเอง ตะวันทำได้เพียงมองกลุ่มชายฉกรรจ์ขับรถออกไปไกล หัวใจหล่นหาย สัญญาณของการเปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิตเขา
สองวันผ่านไปตะวันตัดสินใจเข้าป่า ณ ที่ๆ เคยฝึกฝนการยิงธนูบ้านของเขา สิ่งที่เขาเรียนรู้จะมีค่าขนาดไหนเมื่อแม่ไม่ได้อยู่กับเขา?! เขาจัดการท่องทุกอาวุธในป่าและฝึกฝนอย่างหนัก ทุกๆ วันที่ผ่านไป ตะวันพรั่งพรูความโกรธและความสงสัย
“แม่ทำไม!” เขาชอกช้ำถามตัวเอง
ในคืนหนึ่ง ขณะที่เขาตั้งเตาไฟกลางป่า บางสิ่งในอากาศซึ่งทำให้ตะวันรู้สึกว่าสัมผัสถึงการเข้าถึงพลังที่เขาไม่รู้มาก่อน เขาได้เห็นนิมิตภาพประหลาดเหมือนจะเชื่อมโยงกับชายคนหนึ่งที่มีพลังทำให้เขารู้สึกอยากเข้าใกล้และเรียนรู้ พลังที่มีอยู่ในตัว
เมื่อรุ่งเช้า ตะวันตัดสินใจออกเดินตามเสียงเรียกที่ได้ยินในความฝัน เขาพบชายแปลกหน้าคนนั้น ยากจน แต่ใจเต็มไปด้วยความรู้
“ถ้าเธอจะสู้ เธอต้องเรียนรู้จะเรียกถึงพลังที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอ” ชายชราเอ่ยอย่างมั่นใจ
จากนั้นเขาได้ฝึกฝนในอวัยวะที่ควบคุมการเคลื่อนที่ จนถึงเหตุการณ์ที่สุดท้ายที่ได้เผชิญในการนัดพบกับอำนาจมืดที่จับแม่ของเขาไว้ ในการแข่งขันสุดท้ายกับเพื่อนร่วมทางที่ได้แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องราวความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกัน
“ถ้าเธออยากสู้เพื่อแม่ ก่อนจะถึงวันนั้น เธอต้องทำตามที่แค่ฉันบอก!” คนแก่พูดพลางส่งบทเรียนให้กับเขา
ตะวันเริ่มขับเคลื่อนจากการฝึกฝนและเปลี่ยนแปลง ทำให้เขากลายเป็นนักสู้ที่ไม่เพียงเข้มแข็งพลังกาย แต่ยังเข้มแข็งทางจิตใจ แม้มีความสงสัยในตัวเอง
จนกระทั่งวันแห่งความเป็นจริงมาถึง สถานที่ที่เขาจะเจอผู้ที่จับแม่เขา ถ้อยคำแห่งการหักหลังกลายเป็นเหตุผลที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง ตั้งแต่การกล้าเจอบนเวทีที่เด็ดขาดไปจนถึงการสร้างการรณรงค์เพื่อเอาชนะ
และเมื่อถึงจุดนี้ ความอ่อนแอที่เคยเป็นก็กลายเป็นความกล้าหาญที่หล่อหลอมหลายรูปแบบ ตะวันบอกได้รู้สำนึกจากคนมีอำนาจ เพื่อให้เขากลายเป็นนักสู้ตลอดไป ที่ตระหนักถึงความรักที่ผูกพันและยิ่งใหญ่ในชีวิต
