ในคืนที่ดวงดาวสาดแสงเจิดจ้า เสียงก้องของสายน้ำไหลผ่านกลางหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในภาคเหนือของประเทศไทย
เด็กสาวชื่อ “นลิน” หยุดอยู่กลางลานบ้าน เหม่อมองท้องฟ้า สายตาเต็มไปด้วยความฝันและความหวัง ขอบฟ้านั้นเหมือนกระจกสะท้อนอารมณ์ที่เธอเก็บงำไว้ตลอดมา กะพริบตาลงอย่างกับว่ากำลังอยู่ในโลกแห่งความฝัน
ฤดูฝนมาถึงอย่างรวดเร็ว ส่งกลิ่นอายของดินชื้น ๆ หอมน่าสัมผัส ขณะที่เธอเป็นเด็กมัธยมศีกษาปีที่ห้า ที่มีพรสวรรค์ในการร้องเพลง แต่ชีวิตกลับไม่ราบรื่นนัก พ่อต้องทำงานหนักในนิคมอุตสาหกรรมเพื่อส่งนลินเรียนต่อ
ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นเมื่อวันหนึ่งคืนหนึ่ง ตอนเสียงลมพัดผ่านบ้านอย่างเงียบ ๆ นลินกำลังซ้อมร้องเพลงอยู่ในห้อง เมื่อจู่ ๆ พ่อของเธอเกิดอาการช็อคและล้มลง เธอสารภาพเป็นครั้งแรกถึงความรู้สึกผิดที่เธอซ้อมร้องเพลงเสียงดังเกินไป จนทำให้พ่อปวดหัว และในคืนนั้น สายสัมพันธ์ที่เธอมีต่อพ่อกำลังจะถูกทดสอบอย่างรุนแรง
วันรุ่งขึ้นเมื่อเธอตื่นขึ้นมา ท้องฟ้ามืดครึ้ม ไร้ซึ่งเสียง พ่อของนลินได้หายตัวไปในอาการที่ไม่แน่ชัด เสียงพูดถูกดูดซึมเข้าไปในความมืด นลินรู้สึกสับสนอารมณ์ระคนไปด้วยความกลัวและความหวัง ในเมืองที่ทุกคนไม่สามารถพูดได้ ทุกคนต่างสื่อสารผ่านการกระทำและเสียงเพลงที่มีนัยยะ ค่อย ๆ ทำความเข้าใจความหมายของคำว่า “การสื่อสาร” ใหม่
นลินจึงตั้งใจไปตามหาพ่อในโลกที่ไร้เสียงนี้ โดยที่ในใจเต็มไปด้วยคำถามว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เธอออกเดินทางไปในคืนนี้ เพื่อให้ได้พบกับแกะตำนานที่มีชีวิต เมื่อตระหนักว่าต้องเข้าถึงเสียงที่สื่อถึงความรู้สึกและความรักที่ซ่อนเร้น แต่ข้อสรุปก็กลับถูกตบหน้าหมอหลังจากที่เปิดเผยว่า พ่อของเธอได้รับผลกระทบจากอันตรายต่อกายและจิตใจ
ระหว่างการตามหาพ่อ นลินต้องทำการแสดงต่าง ๆ ที่ไม่เพียงแต่เปิดเผยความลับเกี่ยวกับครอบครัว แต่ยังเผยแผ่ถึงคุณค่าของเสียงดนตรี ความรักที่เธอมีต่อพ่อ ความกลัวว่าจะสูญเสียเขาไปตลอดชีวิตจะต้องนำไปสู่การขายเสียงของเธอ ในขณะที่เพื่อน ๆ ในกลุ่มเชียร์ให้เธอเปิดเผยเสียงที่แท้จริงผ่านเสียงเพลงที่สำคัญที่สุดของเธอ
การเดินทางของนลินนำเธอไปเจอกับความสูญเสียเพื่อน ๆ ครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ไม่สามารถสื่อสารอย่างมีความหมายได้ในขณะที่พยายามดูแลชื่อเสียงและอนาคตของตน สุดท้ายการแสดงที่เธอทำในเทศกาลเพลงประจำอำเภอซึ่งจะทำให้ชุมชนได้รับรู้ถึงเรื่องราวของพ่อและเป็นกำลังใจในการก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก
เมื่อการแข่งขันสิ้นสุด นลินสามารถเพิ่มเติมความรู้สึกที่ถูกกลืนกินไปหลายปี จากการแสดงที่น่าทึ่งของเธอและบทเพลงที่เติมเต็มความรักและความอบอุ่นนี้
อย่างไรก็ตามการเปิดเผยถึงคำสาปที่ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านไม่สามารถพูดได้นั้นยังคงเป็นกรณีที่ใหญ่ การกระทำของนลินไม่ได้ช่วยให้พ่อของเธอคืนชีพกลับมา แต่กลับช่วยเปิดเผยความจริงที่ซ้อนเร้นอยู่ในใจของผู้คน ผ่านการทำความเข้าใจระหว่างกัน
ในอารมณ์สุดซึ้งท่ามกลางการพูดคุยเชิงสัญลักษณ์ ที่ไม่ต้องใช้คำพูด ต่อมาหลังจากการแสดง ทุกคนในหมู่บ้านเริ่มพูดจากการฟื้นคืนของความรักและการสื่อสาร ขณะเดียวกัน นลินมองไปที่พ่อที่เข้าใจในเสียงที่เป็นเสียงดังขึ้นทั้งหมู่บ้าน ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
พูดได้แค่เสียงสั้น ๆ แต่ออกมาอย่างทรงพลัง “นี่คือครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงของพ่ออีกครั้ง” การเดินทางที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความรักจะกลายเป็นจุดหมายถึงเสียงเพลงและเสียงสนทนาของคนในชุมชนเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งอีกครั้ง ในที่สุด
นี่คือการเดินทางของการเติบโตทางอารมณ์และการเข้าสู่ใจกลางของความรักที่ทุกคนเชื่อถือได้จะเป็นจริงที่เรียกว่า “เสียง” ที่เติมเต็มในความสัมพันธ์ของชีวิต.
