เสียงกลองในงานทำบุญดังขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งที่ก่อนหน้านี้ดูสดใสในวันที่แดดจ้า กลับปกคลุมด้วยร่มเงาของความไม่เข้าใจ อาทิตยืนอยู่บริเวณร่มไม้ใหญ่ที่อยู่กลางลานกว้าง จิตใจเขาคิดถึงวันเวลาในห้องเรียนเมื่อแปดเดือนก่อน ขณะที่มองไปยังนักเรียนหญิงชื่อปีใหม่ ผู้ที่ตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เธอจะมางานนี้หรือเปล่า” เสียงของปีใหม่ทำให้เขาหันกลับไป อาทิตยกมือขึ้นยิ้ม แต่ได้ยินเสียงร้องของแม่ดึงความสนใจเขาไปอีกครั้ง แม่กำลังบอกว่าไม่ให้คุยกับลูกสาวคนรวยเลย มันเป็นเรื่องของชนชั้น
“ฉันต้องไปช่วยแม่” อาทิตยาขอโทษและหวนกลับไปหาภาระที่รออยู่ แสงแดดส่องเข้ามาในลานนั้นทำให้เธอเห็นเขาน้อยลง ข้อจำกัดจากความรักที่ใคร ๆ มองว่าเป็นไปไม่ได้
ทุกเย็น ฤดูร้อนถูกปลูกลงที่ใจ เมื่อวันเวลาเดินหน้าต่อไป ทั้งคู่เลือกที่จะหนีออกจากบ้าน ทำให้คืนที่อยู่บนเส้นทางที่ทอดยาวไปยังทะเล สุดมันละรือพร้อมด้วยเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง
“เราจะมาที่นี่กันทุกวัน” ปีใหม่พูดเมื่อหันมายิ้มให้เขา เขาจับมือเธอไว้ ความน่ากลัวของการถูกค้นเจออยู่ในใจ แต่ความรักปลุกเร้าพวกเขาทุกคืน
แต่ทว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็มีปัญหาตามมา ปีใหม่ต้องต่อสู้กับเสียงทัดทานจากพ่อและแม่ ขณะที่อาทิตยาก็ต้องรับมือกับเสียงนินทาของชาวบ้านในหมู่บ้าน ความรักที่อยู่เบื้องหลังกาลเวลานั้นหนักอึ้ง
หลังสุดสัปดาห์ผ่านไป ทั้งสองตัดสินใจจะยืนหยัดเพื่อความรักของตน แต่ครอบครัวของพวกเขาก็เริ่มรู้เรื่องนี้ เมื่อข่าวมาจากการแอบฟัง
“จะไม่มีวันเด็ดขาด” เสียงพ่อของปีใหม่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ขณะที่อาทิตยานั่งอยู่ในมุมห้อง โรงเรียนเป็นที่ที่พวกเขาหลีกหนี แต่ตอนนี้กลายเป็นที่ที่กลัวที่สุด
ความกดดันส่งให้เสียงของการทะเลาะเบาะแว้งดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งอาทิตยาและปีใหม่เริ่มรีบมองไปทางกัน สัญญาณที่พวกเขาจะแยกทางกันในขณะที่หัวใจพยายามที่จะเชื่อมต่อ
“พ่อไม่ยอม” ปีใหม่ตัดสินใจพูด ความรู้สึกถูกแยกออกไปที่ประตู ความเอื้ออาทรของความรักและมิตรภาพทำให้พวกเขาไม่ถอยหลัง แม้ว่ายังคงเศร้าหมอง
จุดสูงสุดเกิดขึ้นเมื่อวันที่คาดไม่ถึงปีใหม่ถูกส่งไปเรียนต่อที่เมืองใหญ่ อาทิตยาพบแผนการที่พ่อของปีใหม่คิดจะห่างจากเขา การเสียสละครั้งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในโลกรอบข้าง
การจบลงในค่ำคืนเหงา ความรักที่ต้องห้ามกำลังจบลง แต่ในใจพร้อมที่จะปลูกความหวังให้มีอีกวัน โชคชะตาไม่สามารถแยกชายหญิงที่ถูกออกแบบให้รักกัน เสียงกระซิบของบ้านยังไม่ตาย
แสงแดดในวันหนึ่งส่องมาที่อาทิตยาที่นั่งอยู่ที่ริมทะเล แม้ภาพผู้หญิงในความฝันอาจจะเป็นเพียงฝัน รักแท้ไม่เคยมีวันหมดอายุ
