กลางวันอาทิตย์ที่สดใส ดวงอาทิตย์ส่องแสงสีทองผ่านต้นไม้สูงในป่าลึก เสียงนกหวีดร้องออกมาเบาๆ ขณะมาลีนั่งอยู่บนโขดหินริมทางเดิน เธอจับสำรับใบไม้สีน้ำตาลในมือ พลางคิดอยู่ในใจว่าตัวเองยืนอยู่ที่ไหนในตอนนี้ โลกความจริงนั้นมืดมนและเศร้าโศกจากการสูญเสียครอบครัวไปทั้งหมด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในขณะที่เธอยังจมอยู่ในความคิด เสียงกระแสลมพัดมาพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ลอยเข้ามา ดังทำให้มาลีหันไปทางต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ และทันใดนั้นก็มีแสงวาววับออกมาจากระหว่างกิ่งไม้
“นี่คือประตูวิเศษเหรอ?” มาลีพูดเบาๆ กับตัวเองก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปยังแสงนั้น แค่ความคิดในหัวที่กระจ่างว่ามันอาจจะพาเธอไปสู่ที่ที่อาจเปลี่ยนชีวิตเธอได้ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัว
เมื่อเธอเข้าไปในแสงนั้นแล้ว สถานที่ที่พบอยู่ในโลกแห่งเวทมนตร์เป็นภาพที่น่าอัศจรรย์ ใบไม้สีเขียวสดและดอกไม้ที่บานสะพรั่งเต็มไปหมด เสียงน้ำไหลจากน้ำพุที่ส่องแสงกลางแดดที่อบอุ่น
“ยินดีต้อนรับมาลี!” เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้เธอสะดุ้ง แม้ไม่เคยเห็น แต่เธอรู้ว่าเขาคือเจ้าชายที่ถูกสาป เจ้าชายเอ็ดเวิร์ด ที่สาปให้ต้องอยู่ภายในน้ำพุแห่งความมืด
“ฉันต้องช่วยแก” มาลีพูดพร้อมกับยิ้มออกมาจริงจังเปล่งเสียงที่แสดงถึงความมั่นใจ แม้ว่าจะรู้ในใจว่านี่คือการกระทำที่อาจนำไปสู่ความไม่ปลอดภัย แต่การได้มีโอกาสช่วยเหลือคนที่ต้องการความรักคือสิ่งที่ทำให้โลกกลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง
การเดินทางของทั้งสองเริ่มต้นขึ้น การออกตามหาขนมปังวิเศษเพื่อใช้ในการลบคำสาปในน้ำพุและเดินผ่านอุปสรรคที่เต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์ การผจญภัยที่เต็มไปด้วยอันตรายทำให้มิตรภาพและความรักค่อยๆ เติบโตระหว่างพวกเขา
ในขณะที่พวกเขาต้องเผชิญกับลมพายุของศัตรูที่พยายามปกป้องความลับแห่งแห่งน้ำพุ ทั้งสองเริ่มเห็นว่าความรักนั้นไม่ใช่แค่การรักกันเพียงคนเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับการเสียสละและความกล้าหาญ
ในจุดพีคของการต่อสู้ที่น้ำพุแห่งความมืด มาลีต้องตัดสินใจเลือกที่จะอยู่ข้างเอ็ดเวิร์ดหรือปกป้องความปลอดภัยของตัวเอง และเมื่อรู้คุณค่าของความรักที่แท้จริง ทั้งสองพบว่าความรักนั้นมีพลังปราบคำสาปที่แข็งแกร่งที่สุด
ท้ายที่สุดเมื่อคำสาปถูกทำลาย ทั้งสองต้องกลับไปยังโลกของพวกเขา แต่จะต้องแลกกับการลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลกเวทมนตร์ ถึงกระนั้นมาลีก็รู้ว่าความรักนั้นจะอยู่ในใจของเธอตลอดไป การเดินทางเพื่อค้นหาตัวตนและความหมายของคำว่าครอบครัวของเธอจึงเริ่มต้นจากที่นี่ แม้อาจจะต้องทิ้งสิ่งที่เคยมี
แสงสุดท้ายจางหายไป มาลียืนอยู่กลางป่าสีเขียว ขอบตาเธอเริ่มชุ่มด้วยน้ำตา แต่เธอรู้ดีว่าความรักได้สอนให้เธอรู้จักคำว่าทรงพลังมากกว่าคำว่า “การลืม”
