เมฆส้มป่วนใจ
โจ้ยืนนิ่งอยู่กลางสนามฟุตบอล ขณะที่ลูกบอลกลิ้งเข้ามาใกล้เท้าของเขา เสียงเชียร์ของเพื่อน ๆ ทำให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าของติ๊ดาดวงดาวในใจเขา ปรากฏเด่นในมุมมอง เสียงหัวเราะของเธอทำให้วันอาทิตย์สดใสทวีความอุ่นขึ้น โดยพลันที่ลูกบอลถูกเตะ กลายเป็นการแข่งขันที่มากกว่าการเล่นกีฬา มันคือการแข่งขันในใจของโจ้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำยังไงให้ฉันได้คุยกับติ๊ดา” โจ้พูดกับตัวเอง ขณะที่ก้มลงบิดขา บ่ายวันนี้อากาศสดชื่นจนต้องหายใจลึก ๆ กลิ่นหญ้าแห้งและเสียงหัวใจของตัวเองทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น นี่อาจจะเป็นโอกาสของเขา
วันตรงนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาได้มีโอกาสนั่งร่วมกับติ๊ดาในมุมเล็ก ๆ ของโรงอาหาร ท่ามกลางความวุ่นวายในวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเขาทบทวนความฝัน ความหวัง และความกลัวจากครอบครัวที่คอยคาดหวังให้พวกเขาเป็นไปตามแบบแผน
“ฉันอยากวาดภาพโปสเตอร์อนาคตของเรา” ติ๊ดาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พร้อมกับส่งสมุดวาดภาพให้โจ้ โจ้จำได้ว่าตัวเองไม่เคยลงทุนในอนาคตมากเท่านี้มาก่อน
“เธอจะทำให้มันทิ้งไว้ได้ใช่ไหม” เขาตอบ ทั้งครุ่นคิดถึงชีวิตที่ไม่ได้มีแค่การเรียน ทำงาน และการแข่งขันในสนามฟุตบอล
การเริ่มต้นครั้งนี้เป็นเหมือนการอ่านหนังสือเล่มใหม่ ในระยะเวลาแห่งการเติบโตแห่งวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยทางเลือกที่ยากลำบาก แมนดหวังว่าเขาจะมีโอกาสพูดคุยเรื่องราวที่เป็นความลับเกี่ยวกับแม่ที่เขาซ่อนอยู่
ช่วงเวลาที่ติ๊ดาเริ่มวาดภาพ คู่เขาบอสของเขารู้สึกเจ็บปวดจากการไม่เปิดเผยสิ่งที่ต้องการกล่าวในใจ แต่เขายอมรับมัน
เวลาผ่านไป วินาทีที่ชีวิตมีการเคลื่อนไหว เมฆหนาเริ่มปกคลุมแบบไม่คาดฝัน ติ๊ดาและโจ้ต้องพบกับอุปสรรคที่เข้ามาในชีวิต ทั้งการเข้าใจผิดจากคนรอบตัวและแรงกดดันจากการเป็นเด็กมัธยมที่ค่าเฉลี่ยคะแนนเรียนอยู่
“เธอไม่เคยพยายามเข้าใจฉันใช่ไหม” เสียงของโจ้แผ่วเบา เหมือนปีกผีเสื้อที่บินออกไปอีกจุดของโลก
“โจ้! ฉันแค่ไม่รู้ว่าจะช่วยเธอยังไง” ติ๊ดาพูดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว ใครคนหนึ่งในใจกำลังรู้สึกอึดอัด
บรรยากาศแห่งความอึดอัดลดลงเมื่อทั้งคู่พบว่าชีวิตไม่ใช่แค่การเดินสำรวจด้วยกัน แต่การเติบโตบางครั้งทำให้เกิดบาดแผล และหลังจากนั้น สิ่งที่ซ่อนอยู่ใจของโจ้ก็ถูกเปิดเผยเมื่อเขาพบว่าทุกคนมีความลับที่ต้องซ่อน เธอและเขาต้องทำให้เสียงหัวใจไม่ดับไป
“สิ่งที่ทำเราห่างกัน อาจจะทำให้เราใกล้ชิดกันมากขึ้นได้” ติ๊ดาพูดเบา ๆ ขณะที่อากาศเปลี่ยนไป กลายเป็นลมเย็นที่เข้ามาเป่าลงอย่างนุ่มนวล ผืนน้ำในสระสะท้อนแสงตะวันในตอนบ่ายกว่า สงบเสงี่ยมเหมือนแสดงถึงความรักที่กำลังเกิดขึ้น
ที่นั่น โจ้และติ๊ดาเริ่มเข้าใจความรักในรูปแบบใหม่ ยิ่งใหญ่ โดยไม่ล็อกกรอบไว้ในความกดดันจากโลกที่ขัดแย้ง ผ่านการไปงานกิจกรรมร่วมกัน ติดต่อกับครอบครัว และการเข้าใจว่าวัยรุ่นสามารถรักได้อย่างแท้จริง”}}} }}} }}} }}} }}} }}} }}} }}} }}} }}{{{