ท้องฟ้าบริสุทธิ์ตัดกับขุนเขาที่เขียวขจีในวันฤดูใบไม้ผลิ องศานั่งอยู่ในรถโดยสารที่เคลื่อนผ่านหมู่บ้านชนบทที่เธอเคยจากไปเมื่อสิบปีก่อน รถส่งเสียงกรั่นจากการวิ่งบนถนนลูกรัง กระจกหน้าต่างที่มองออกไปเผยให้เห็นบ้านไม้เก่า ๆ ที่มีต้นมะม่วงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่กลางสนาม ส่วนหนึ่งของเธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้กลับมา แต่ในใจลึก ๆ กลับมีความกังวลบีบคั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อถึงบ้านที่เธอเคยเติบโตมา สัมผัสความเหม็นอับและกลิ่นของฟืนภายในบ้านเก่าที่อบอวล องศาหยุดหายใจเมื่อเห็นแม่ของเธอ ย่าของเธอ ป้าทั้งหลายที่มารวมตัวกัน เนื่องจากการกลับมาของเธอไม่ใช่เพียงเรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะครอบครัวมีความลับที่เธอต้องรู้
การเตรียมอาหารเย็นดำเนินไปเรื่อย ๆ แม่ขององศากำลังเตรียมแกงส้มให้ พร้อมกับเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาให้ฟัง “แต่พ่อเธอก็ยังไม่ออกไปไหนใช่ไหม องศา?” ป้าอิ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ทุกคนจ้องมองไปที่แม่ของพวกเขา แม่ขององศากลบเกลื่อนสายตาและตอบ “เขายังไม่พร้อมที่จะกลับมา”
เมื่อคืนนั้นภายใต้แสงไฟสลัว องศาได้พบกับกานต์ เพื่อนร่วมรุ่นที่เคยรักกันในวัยเรียน เขาเป็นคนเดียวที่เต็มใจหยิบยื่นความหวังให้เธอเมื่อพูดถึงอนาคตและความรัก แต่ไม่ทันไร พวกเขาก็ค้นพบว่าสายสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวของพวกเขามีความจริงที่ดำมืด
อาการเย็นยะเยือกของการเปิดเผยความลับทับซ้อนกันเมื่อทั้งสองต้องเผชิญกับอดีตของทั้งสองครอบครัว ทำให้ความเจ็บปวดซ้อนทับไปด้วยความรักที่ใหม่สด หรือลบเลือนความทรงจำที่ไม่อาจลืม
องศาเริ่มตั้งคำถามกับตนเองว่าความรักสามารถฟื้นฟูครอบครัวที่แตกสลายได้จริงหรือเปล่า ในขณะที่เธอพบว่าตนเองกำลังจะต้องเลือกระหว่างความรักและความจริงที่อาจทำให้เกิดการแตกแยกในครอบครัว การหาทางออกจากความซับซ้อนนี้ทำให้เธอต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากลำบาก
บทสรุปของความรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเข้าใจ แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และการทำใจยอมรับว่า การแก้ไขให้ทุกคนในครอบครัวกลับมารักกันใหม่อาจไม่เป็นไปได้
ยามเมื่อถึงวันที่เธอต้องออกเดินทางอีกครั้ง องศาถูกส่งออกไปพร้อมกับการตั้งคำถามในใจที่แทบไม่อาจรับมือ ขณะเดียวกันกานต์พยายามยื่นมือเข้ามาอยู่เคียงข้างเธอ แต่ความรู้สึกถูกหยุดชะงัก โดยประตูของบ้านเปิดออกตามเสียงลมที่พัดผ่านมา
